წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

68. ცილდაწამებული წიგნის მკითხველი

ერთი ქალწული ცხოვრობდა, რომელიც მღვდლის შვილი იყო. ის ერთმა კაცმა შეაცდინა და ურჩია, რომ ცილი ქალაქის ერთი ტაძრის წიგნის მკითხველისთვის დაეწამა. დაფეხმძიმებულ ქალს მამამ ჰკითხა, თუ ვინ იყო მისი შემაცდენელი. მან კი წიგნისმკითხველს დასდო ბრალი. მღვდელმა რომ ეს ამბავი გაიგო, სიბრაზემ შეიპყრო და ყველაფერი ეპისკოპოსს უამბო. ეპისკოპოსმა სასულიერო პირები შეკრიბა და წიგნის მკითხველიც დაიბარა. ჭაბუკმა ცრუ ბრალდება არ აღიარა.

განრისხებულმა ეპისკოპოსმა მშფოთვარე ხმით უთხრა: ”არ აღიარებ შენი დაცემის შესახებ, საწყალო და უბედურო, არ შეინანებ არაწმინდა სურვილებით სავსევ?”წიგნისმკითხველმა კი მიუგო:

- გევედრები, რომ ჩემი ნათქვამი დაიჯერო. მე არაფერი მაქვს საერთო მაგ საქმესთან. თქვენ კი მაიძულებთ, ვაღიარო ის, რაც არ ჩამიდენია.

ჭაბუკის ვედრება ყურად არავინ იღო და წიგნისმკითხველობისგან განკვეთეს. ის კვლავ ფეხებში ჩაუვარდა მღვდელმთავარს და უთხრა:

- თუკი გსურდა, თქვენო მეუფებავ, მეთქვა, რომ მე ვცოდე და ამის გამო საკურთხეველს დამაშორე, არ მიმიჩნიე ღირსად, ვყოფილიყავი წევრი შენი სამწყსოსი, იმის ნება მაინც მომეცით, რომ ის ქალი ცოლად შევირთო, რადგან ამიერიდან აღარც წიგნის მკითხველი ვარ და აღარც ქალწული.

როცა ეპისკოპოსმა და მღვდელმა ეს სიტყვები მოისმინეს, გადაწყვიტეს, ეს ქალი წიგნის მკითხველისათვის შეერთოთ, რადგან ფიქრობდნენ, რომ ჭაბუკი ვეღარ შეძლებდა მისგან გაშორებას.

წიგნის მკითხველმა ფეხმძიმე ქალი დედათა ერთ მონასტერში მიიყვანა და წინამძღვარს სთხოვა, რომ მშობიარობამდე იქ დაეტოვებინა. თავად კი ერთ სენაკში დაეყუდა.

ჭაბუკი ცრემლითა და სულთქმით ასე ევედრებოდა ღმერთს: ”შენ იცი, უფალო, ჩემი საქმე. შენ, რომელსაც ვერავინ და ვერაფერი დაგემალება, რადგან ყველაფერს ხედავ. შენ სწვდები გულის სიტყვათა ღრმა უფსკრულებს, რადგან შენ წინაშე განცხადებულია ყველა ჩვენგანის აზრი. შენ ხარ გულთა მხილავი, ჭეშმარიტი მსაჯული, ცილდაწამებულთა განმამართლებელი, გძულს სიცრუე, ადამიანთა ყოველი ქმედება შენი სიმართლით იწონება და შენი თვალშეუდგამი სინათლის წინაშე ყველაფერი განცხადებულად იხილვება. სიმართლის მეუფევ, შენ განსაჯე ჩემი საქმენი შენი სამსჯავროს წინაშე”.

ასე შეუსვენებლივ ლოცულობდა და მოთმინებით მარხულობდა ცილდაწამებული წიგნისმკითხველი მანამ, სანამ ქალის მშობიარობის ჟამმა არ მოაწია.

როცა შობის დრო მოახლოვდა, მასთან ერთად მოახლოვდა უფლის მართლმსაჯულებაც. ცილისმწამებელ ქალს წინასამშობიარო ტკივილები გაუძლიერდა. ის ხმამაღლა ყვიროდა, დღითი დღე ტკივილი მატულობდა, ბავშვი კი არ იბადებოდა. ასე გავიდა ექვსი დღე, მეშვიდე დღეს ტკივილი აუტანელი გახდა. უბედური ქალი ისე იტანჯებოდა, როგორც ჯოჯოხეთში მყოფი. ამ ხნის განმავლობაში მას არც არაფერი უჭამია და არც დაუძინია, არამედ განუწყვეტლივ მოთქვამდა.

ჭაბუკის ლოცვით ქალი სინანულმა მოიცვა და ხმამაღლა აღიარა: ”ვაი მე, საწყალს და უბედურს, რადგან ორი ბოროტების გამო ვიტანჯები: ერთის მხრივ, სიძვით და, მეორეს მხრივ, ცილისწამებით. დავღუპე ჩემი ქალწულება და ორმაგმა უბედურებამ შემიპყრო: სხვამ შემაცდინა და ცილი სხვას დავწამე”.

ეს ამბავი რომ მონასტრის დედებმა შეიტყვეს, ყველაფერი ქალის მამას უამბეს. მღვდელს შერცხვა, რომ ყველას წინაშე განცხადდა ცილისწამების ამბავი და გაჩუმება ამჯობინა. მაგრამ ღვთის მართლმსაჯულებით ქალს ტკივილი ისე გაუძლიერდა, რომ არც კვდებოდა და არც რჩებოდა; შუაღამისას აუტანელმა ტკივილმა გონება მთლიანად დაუბნელა.

მონასტრის დედები სირბილით წავიდნენ ეპისკოპოსთან და აუწყეს, რომ უკვე მეცხრე დღე იყო, რაც მშობიარე ქალი ცილისწამებას აღიარებდა, ბავშვი კი არ იბადებოდა. მღვდელმთავარმა რომ ქალწულთა მონათხრობი მოისმინა, ორი მათგანი მიუგზავნა ჭაბუკს, რათა ელოცა და სამართლიანად მოწევნილი უბედურებისაგან ეხსნა ქალი. წიგნისმკითხველმა მათ ხმა არ გასცა, არც სენაკის კარი გაუღო, არამედ კვლავ ლოცვასა და მარხვაში ატარებდა დღეებს.

ამ ამბავმა ქალის მამა მოდრიკა, ის ეპისკოპოსთან მივიდა და სთხოვა, რომ ყველას ეკლესიაში ელოცა მისი შვილისათვის. მაგრამ ვერც ამ გზით იხსნეს მშობიარე განსაცდელისაგან, რადგან ცილდაწამებული ჭაბუკის ლოცვა ადიოდა უფლის წინაშე და სხვათა ვედრებას უკან აბრუნებდა.

ამის შემდეგ ჭაბუკის სენაკთან თავად ეპისკოპოსი მივიდა და კარზე დაუკაკუნა. მან კი არ გაღო. მღვდელმთავარი რამდენიმე საათის განმავლობაში ამაოდ იდგა. ბოლოს კი ბრძანა, რომ სენაკის კარი ჩამოეხსნათ. როცა შიგნით შევიდნენ, ნახეს, რომ წიგნისმკითხველი ისევ მხურვალედ ლოცულობდა.

ეპისკოპოსმა დალოცა ჭაბუკი და უთხრა: ”ძმაო ევსტათი, უფლის ნებით გაცხადდა, რომ ცილი დაგწამეთ. ღმერთმა შენი ლოცვა შეისმინა. ახლა შენც შეიწყალე ცოდვილი ქალი, გახსენი ცოდვების მარწუხებისგან, რადგან ასეთი სნეულება შენი ლოცვით შეემთხვა, შეევედრე უფალს, რომ გაათავისუფლოს მშობიარობის ტკივილებისგან”.

კეთილად მოხსენიებულმა წიგნის მკითხველმა ეპისკოპოსთან ერთად ილოცა და საწყალი ქალი ტანჯვისაგან იხსნა. ცილისმწამებელმა ბავშვი გააჩინა და ყველას მხურვალედ ევედრებოდა, რომ ცოდვები მიეტევებინათ. ნეტარი ჭაბუკი კი ყოველგვარ შფოთს განერიდა და თავისი მოღვაწეობით საღვთო მადლი მოიმუშაკა. იგი თავისი ახოვანებით მარტვილებს გაუთანაბრდა.

ყოველივე ეს იმისთვის დავწერე, რომ გავფრთხილდეთ და ცილი არავის დავწამოთ, რათა მტრის დაცემულ მახეში არ გავებათ და მისი საშუალებით უკურნებელი ხორციელი სენი არ შევიყაროთ, როგორც ზემოთ მოხსენიებულმა ქალმა. ასეთი ადამიანი გარდაცვალების შემდეგ საუკუნო სატანჯველს მოიმკის, რადგან ცილისმწამებელი ღმერთს არისხებს, ცილდაწამებული კი სულგრ- ძელებითა და ლოცვით მოელის უფლის სამართალს, როგორც ქრისტეს ერთგული ჭაბუკი, რომელიც აქ განდიდდა და იმ სოფელშიც უჭკნობი გვირგვინი მოიპოვა.

ამ მაგალითით განცხადებულად უნდა შევიმეცნოთ ლოცვის ჭეშმარიტი ძალა. იგი სარწმუნოებას ამტკიცებს, ცოდვილებს იწყალებს, სათნოების მოქმედის წინამძღვარია, ყოვლის შემოქმედის წინაშე მვედრებელია, კეთილად მცხოვრებთათვის გვირგვინის მომნიჭებელია, ცილისწამების დამთმენთათვის კი ცათა სასუფევლის განმამზადებელია.

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი