წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

67. მონანული დაცემული ქალწული

იყო ერთი ქალწული, რომელიც სხვა ორ ქალწულთან ერთად ცხოვრობდა. ასე გაატარა მან ათი წელი, მაგრამ ერთხელ ერთ მგალობელთან დაეცა, დაფეხმძიმდა და ბავშვი შვა. ამ შემთხვევის შემდეგ მან თავისი შემაცდენელი მოიძულა, მის გულში მწუხარებამ დაისადგურა და სინანულის იმგვარ საზომს მიაღწია და ისეთ უკიდურეს მარხვას მისცა თავი, რომ თითქმის სიკვდილს მიეახლა.

ნეტარი დედა ასე ლოცულობდა: ”დიდო და მაღალო ღმერთო, რომელსაც ჩვენი ცოდვები და ამსოფლიური სიმძიმე გიტვირთავს, რომელსაც არ გსურს არც ერთი ცოდვილის დაღუპვა და დაცემულის წაწყმედა, არამედ გებრალება შენი შექმნილი, შენი კეთილი ნება ყველას ცხონებაა. თუ შენ სხვებთან ერთად ჩემი გადარჩენაც გსურს, მომმადლე სიკეთე, აჩვენე შენი საკვირველი ძალმოსილება და მოსპე ჩემი უსჯულოების ნაყოფი, რადგან არაწმინდა გზით დავფეხმძიმდი და ცოდვაში ვშობე ჩემი სულის დასაღუპავად. და თუ ეს ასე არ აღსრულდება, მაშინ მომკალი”.

უფალმა შეისმინა დაცემული ქალწულის ვედრება და რამდენიმე დღის შემდეგ ახალდაბადებული ბავშვი გარდაიცვალა. იმ დღიდან ქალმა თავის შემაცდენელს ხმა აღარ გასცა, მან ფიცხელ მოღვაწეობას მიჰყო ხელი და ექვსი წლის განმავლობაში დავრდომილებს უვლიდა. მთელი ეს ხანი გულმხურვალედ, ტირილით ევედრებოდა უფალს შენდობასა და მოელოდა წყალობას მანამ, სანამ ერთ წმინდა და პატიოსან მღვდელს ეუწყა ღვთისაგან, რომ ეს ქალი თავისი სინანულით დაცემის შემდეგ უფრო ესათნოებოდა ღმერთს, ვიდრე ქალწულობის დროს.

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი