წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

66. სევერიანე ანკვირელი და იქ მოღვაწე სხვა ბერები

გალატიის ქალაქ ანკვირიაში შევხვდი მდაბიო წარმომავლობის ერთ კაცს, სახელად სევერიანეს, მეუღლესთან, ვესპორიასთან ერთად. მათ ისეთი დიდი სურვილი ჰქონდათ საუკუნო ცხოვრებისა, რომ შვილებზე დიდად არ ზრუნავდნენ, ისინი მთელ სიმდიდრეს ღარიბ- ღატაკებს ურიგებდნენ. მათ ოთხი ვაჟი და ორი ასული ჰყავდათ.

როცა შვილები დაოჯახდნენ, მშობლებმა ქონების მცირე ნაწილიც კი არ მისცეს, არამედ ასეთი რამ უთხრეს: ”როცა გარდავიცვლებით, მთელი ჩვენი სიმდიდრე თქვენი იქნება. სანამ ცოცხლები ვართ, მთელ ჩვენს მონაგებს მოვაგროვებთ”.

ცოლ-ქმარი უშურველად ურიგებდა ყველაფერს ეკლესიამონასტრებს, ღარიბ-ღატაკებსა თუ თავშესაფრებს. მათ სათნოებაზე კიდევ ერთი ამბავი გაუწყებთ: ერთხელ შიმშილობა ჩამოვარდა. ნეტარმა ცოლ-ქმარმა ყველა ტკბილად განიკითხა, თავიანთი მოწყალებით მათ მრავალი მწვალებელი მოაქციეს მართლმადიდებლობაზე, გააღეს დიდი ხნის განმავლობაში მოგროვილი ხორბლით ავსებული ბეღლები და შიმშილით დაუძლურებულებს დაურიგეს. როცა ხალხი მათ რწმენასა და სიუხვეს ხედავდა, ღმერთს ადიდებდა.

ცოლ-ქმარმა სხვა მრავალი სიკეთეც აღასრულა. თავად ისინი ცხოვრობდნენ მოკრძალებით, იკვებებოდნენ ღარიბული საზრდოთი, ეცვათ უბრალოდ. საკუთარი თავისთვის მხოლოდ მცირე ქონებას მოიხმარდნენ, საკვებს იმდენს იღებდნენ, რამდენიც საჭირო იყო არსებობისათვის, წელიწადის უდიდეს დროს თავიანთ მამულებში ატარებდნენ, იყვნენ სიმშვიდისა და დუმილის მოყვარულნი, გაურბოდნენ ქალაქის ხმაურიან ცხოვრებას, რათა ამ გზით არ დაჰკლებოდნენ საუკუნო განსასვენებელს. ისინი ამ სოფელშივე ჭვრეტდნენ მარადიულ დიდებას, რომელსაც უფალი ერთგულ მსახურებს განუმზადებს.

ამავე ქალაქში ორი ათასზე მეტი ქალწული ცხოვრობდა. ისინი არანაკლებნი იყვნენ თავიანთი მოღვაწეობით უკვე მოხსენიებულ წმინდანებზე. უყვარდათ მშვიდი და თავმდაბალი მოქცევა. საღვთო ღვაწლის მოსურნენი დაუფარავად აღიარებდნენ ყოველგვარ ცოდვას.

ამ ქალწულთა შორის იყვნენ სახელოვანი დედებიც, რომლებიც ასევე არანაკლები საღვთო სურვილით იყვნენ აღვსილნი. ასეთი იყო წარჩინებული და გამოცდილი მოღვაწე მაგნაც, რომელიც არ ვიცი, როგორ მოვიხსენიო: ქალწულად თუ ქვრივად. ის დედამ ძალდატანებით გაათხოვა. სხეულის სიწმინდის დაცვას ამ ხნის მანძილზე ის სხვადასხვა გზით ცდილობდა. მაგნა ამ მიზნით ხან ავადმყო-ფობას იმიზეზებდა, ხან კი სხვა რამეს. როგორც მისი ახლობლები ამბობდნენ, მან შეძლო ქმრისგან შეუხებლად ქალწულების დაცვა.

გამოხდა ცოტაოდენი ხანი და მაგნას მეუღლე გარდაიცვალა. წმინდანი მთელი მისი ქონების პატრონი გახდა. მან მიწიერ სიკეთეს მარადიული ამჯობინა, თავი კი მთლიანად ღმერთსა და საუკუნო ცხოვრებას განუკუთვნა.

ქალწულმა თავისი მონები გაათავისუფლა. სხვებთან საუბარს ის ისე გაურბოდა, რომ რცხვენოდა საკუთარი თავისა და მასთან სტუმრად მისული ეპისკოპოსებისა, რომლებსაც მისი პატიოსანი ცხოვრების ხილვა სურდათ.

ამ ყოვლადსანატრელმა დედამ მთელი სიმდიდრე უპოვარების ცეცხლით გალია. ყველაფერი უშურველად დაურიგა ეკლესიამონასტრებს, ღარიბთა თავშესაფრებსა და ქვრივ-ობლებს. ამ გზით სიხარულით ემსახურებოდა უფალს, მას სიკეთის გაცემა თავისი მონებისაგან დაფარულად უყვარდა, არ აკლდებოდა ეკლესიაში სიარულს, მეტადრე ღამისთევებს. ამ და სხვა მრავალი ღვაწლით წმინდა მაგნა საუკუნო განსასვენებელს მოელოდა.

ამავე ქალაქში შევხვდი ერთ მონაზონს, რომელსაც ხელდასხმა არ მიუღია, რადგან საერო ცხოვრებაში მხედარი იყო, და მისი დატოვების შემდეგ შეუდგა ბერულ ცხოვრებას. მან მონაზვნობაში ოცი წელი დაყო და ამ ხნის მანძილზე ისე იღვწოდა, როგორც ქალაქის ეპისკოპოსები და სხვა სულიერად წარჩინებული ადამიანები. იგი ღარიბ-ღატაკებს ემსახურებოდა, დადიოდა საპყრობილეებსა და საავადმყოფოებში.

წმინდა მამა არც მდიდრებს ივიწყებდა, ლოცულობდა მათზე, რომ ღვთისმსახურებით და კაცთმოყვარებით ეღვაწათ, დახმარებოდნენ ახლობლებს, მეტადრე კი შიშველ-ტიტვლებს, უხვად გაეცათ წყალობა, რათა განკითხვის ჟამს უფლისგან სანაცვლო მიეღოთ. ამ გზით ის მდიდრებს ხელგაშლილობას ასწავლიდა, მოჩხუბრებს არიგებდა და ამშვიდებდა, შიშვლებს აცმევდა, უძლურებს კურნავდა.

როგორც ყველა დიდ ქალაქში, აქაც მრავალრიცხოვანი მოსახლე იყო. ტაძრის კარებთან ისხდნენ დავრდომილები, მათ შორის, ზოგი დაოჯახებული, ზოგიც დასაოჯახებელი, მაგრამ ყველა გაჭირვებული და გლახაკი. ერთ ღამეს მათგან ერთ ქალს წინასამშობიარო ტკივილები დაეწყო. იგი ძალიან იტანჯებოდა და ხმამაღლა მოთქვამდა. წმინდა მამა ამ დროს ეკლესიაში ლოცულობდა და ქალის ტირილი ესმოდა. მან ლოცვა მიატოვა, გარეთ გამოვიდა, მაგრამ მშობიარის შემწე ვერავინ ნახა, ვერც ექიმი მოიყვანა, რადგან ეს ქალი ღარიბი იყო.

წმინდანმა არ ითაკილა საძაგელი საქმიანობა, რომელიც მშობიარობას ახლავს, ქალს დაეხმარა და ტკივილებისაგან გაათავისუფლა. ასეთი საქციელით წმინდანმა უფლისგან კაცთმოყვარების სათნოება მოიპოვა.

ამ წმინდა მამას ისეთი ძველი და უბრალო ტანისამოსი ეცვა, მისი შემხედვარე იფიქრებდა, რომ ერთი მტრედის შეწირვასაც ვერ შეძლებდა, საზრდოსაც მოკრძალებულად იღებდა. ერთხელ ერთმა ძმამ, სიყვარულისა და პატივისცემის ნიშნად, მას წიგნი აჩუქა. წმინდანმა კი ნაჩუქარი გაყიდა და ამ გზით აღებული ფული მათხოვრებს დაურიგა. როცა ეს ყველაფერი მისმა ახლობლებმა იხილეს, წმინდა მამას უსაყვედურეს. მან კი უპასუხა: ”თუ მე ჩემს მოძღვარს ვეტყვი, რომ შენი ნასწავლი კარგად შევითვისე, თავად ის არ წამიძღვება ამ ცოდნის საქმით აღსასრულებლადო”.

ასე უშურველად იღვაწა ნეტარმა მამამ და თავის ახლობლებს მრავალი კეთილი საქმე დაუტოვა გასახსენებლად. თავად კი, ამქვეყნიური ღვაწლის სანაცვლოდ, სასუფეველი მოიმუშაკა, რადგან მშივრები დააპურა და საკუთარი სამოსი შიშვლებს ჩააცვა. ამ გზით ის მარადიულ სიკეთეს ეზიარა.

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი