წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

64. წმინდა ათანასეს შემფარებელი ქალწული

ალექსანდრიაში ერთ ქალწულს შევხვდი, რომელიც ასაკით სამოცდაათი წლის იყო. ეკლესიის მთელი კრებული იხსენებდა მისი სილამაზის ამბავს.

ოცი წლის ასაკში ეს წმინდა ქალწული თავისი გარეგნული მშვენიერებით და სათნოებით მცხოვრებლებსაც აოცებდა. ამ მიზეზით ის ერთ სახლში დაეყუდა, რათა თავისი სილამაზით არავისთვის ევნო.

ამ დროს არიანელებმა მეფე კონსტანტინეს დროის დიდმოხელის, ევსევის ხელშეწყობით, დაიწყეს ალექსანდრიის ეპისკოპოს ათანასეს დევნა, რომელსაც უსამართლოდ სწამებდნენ ცილს.

წმინდანი მათ მალულად განერიდა, ისე, რომ არავის შეატყობინა: არც ოჯახის წევრებს, არც ნათესავებს, არც თავის სამწყსოთაგან ვინმეს. როცა დიდმოხელის წინამძღოლობით მის შესაპყრობად მოვიდნენ, აიღო სტიქარი, შესამოსელი, ფილონი და შუაღამისას წმინდა ქალწულს მიადგა.

მასპინძელი ძალიან გააოცა ათანასეს მოულოდნელმა სტუმრობამ. ეპისკოპოსმა კი ასეთი რამ უთხრა: ”არიანელები მეძებენ, რომელთაც ცილი ბოროტად დამწამეს. მათგან პირუტყვობის შემსგავსებული ცუდმედიდობა რომ არ მოვი პოვო და ჩემი დამტანჯველები ცოდვაში არ ჩავაგდო, ამიტომაც გავშორდი იქაურობას. ამ ღამეს მაუწყა ღმერთმა, რომ, შენ გარდა, არავის შეუძლია ჩემი შეფარება”.

როცა ქალწულმა ეს ამბავი შეიტყო, ყოველგვარი ეჭვი სიხარულით განდევნა გულიდან. მან წმინდა ეპისკოპოსი გულმოდგინედ დამალა ექვსი წლის განმავლობაში, ვიდრე კონსტანტინე მეფე არ გარდაიცვალა.

ამ ხნის მანძილზე ქალწული ათანასე დიდს ყოველმხრივ ემსახურებოდა: ფეხებს ბანდა, საჭირო წიგნს დროულად აწვდიდა და ა.შ. ექვსი წელი ისე გავიდა, რომ ალექსანდრიაში ვერავინ შეიტყო მისი სამყოფელი.

როცა კონსტანტინე მეფის სიკვდილი ყველგან გავრცელდა, წმინდანი კვლავ ეპისკოპოსის სამოსით შეიმოსა და ასე გამშვენებული შუაღამისას ეკლესიაში წავიდა. როცა მრევლმა წმინდანი იხილა, გაოცდა. ისინი ფიქრობდნენ, რომ მათ წინ მკვდრეთით აღმდგარი ეპისკოპოსი იდგა.

ახლობლებმა ათანასეს უსაყვედურეს ასეთი ფარული გაუჩინარების გამო. მან კი მიუგო: ”იმისთვის არ მოვედი თქვენთან, რათა შეგძლებოდათ, ნამდვილად დაგეფიცათ ჩემი მძებნელების წინაშე, რომ არ იცოდით, თუ სად ვიყავი. თავი კი იმას შევაფარე, ვინც ძალიან ახალგაზრდა და მშვენიერი იყო და ვისზეც ვერავინ იფიქრებდა, რომ მასთან ვიყავი. ორმაგი სიკეთის მომტანი აღმოჩნდა აქედან ჩემი ფარული წასვლა. ერთი, რომ ქალწულს სარგებელი მოვუტანე და, მეორეც, დევნილის ცუდდიდებას გავშორდი”.

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი