წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

42. ზეთისხილის მთის მღვდელი ინოკენტი

ზეთისხილის მთაზე მოღვაწე ნეტარი მღვდლის – ინოკენტის შესახებ მრავალი წარჩინებული ადამიანისგან მსმენია. ურიგო არ იქნება, ცოტაოდენი ჩემგანაც შეიტყო, რადგან სამი წელი მასთან ვცხოვრობდი და იმას, რაც მისი სათნო ცხოვრებიდან სხვებს დაავიწყდათ, ჩვენ გაუწყებთ. ასეთი ადამიანის სათნოებითი ცხოვრების სრული აღწერა შეუძლებელია არა მხოლოდ ერთხელ და ორჯერ, არამედ ასჯერაც კი.

მოღვაწეთა შორის გამორჩეული და ყოვლადუპოვარი მამა სამეფო კარზე იყო დაწინაურებული, კონსტანტინეს მეფობის დროს. ამ ბერის ვაჟი, სახელად პავლე, სამეფო კარის დომესტიკოსი იყო. იგი ერთი მღვდლის ასულთან დაეცა. ამ ამბავმა ინოკენტი ძალიან დაამწუხრა და უფალს სთხოვა: ”ღმერთო, ეს ჭაბუკი ისეთ ბოროტ სულს მიეცი, რომ აღარ შეეძლოს ფიზიკურად ცოდვის ჩადენა. უმჯობესია ის სხეულით იგვემებოდეს, ვიდრე სიძვას დაემონოს”. ლოცვა რომ დაასრულა წმინდანმა, ყველაფერი ისე მოხდა, როგორც მან ითხოვა. ეს ჭაბუკი დღემდე ზეთისხილის მთაზეა ბორკილებდადებული.

თუ რაოდენ გულმოწყალე და სამართლიანი იყო ეს წმინდა მამა, ამის გამოთქმა ძნელია. იგი ხშირად გლახაკებს ისე განიკითხავდა, ძმებს არც გაუგიათ.

მამა ინოკენტი უმანკოების უმაღლეს საზომს იყო მიწევნილი. იგი გარეგნულადაც უბრალო იყო, მას უფლისგან მიენიჭა უნარი ეშმაკთა ძლევისა. ერთ დღეს დავინახეთ, თუ როგორ მიიყვანეს მასთან შეპყრობილი ჭაბუკი. ის არაწმინდა სულისგან იტანჯებოდა და სახე მოღრეცილი ჰქონდა.

როცა ჭაბუკი ასეთ დღეში ვიხილე, მისი განკურნების იმედი დავკარგე და გადავწყვიტე, ის დედამისთან ერთად უკან გამებრუნებინა. ამ ფიქრში ვიყავი, წმინდა ბერი რომ მოვიდა. როცა მან შეპყრობილი ჭაბუკი და მისი დამწუხრებული დედა იხილა, ძლიერ შეებრალა ისინი და თავადაც ატირდა. მან ყრმა თავის სამლოცველოში შეიყვანა, სადაც წმინდა იოანე ნათლისმცემლის წმინდა ნაწილები ესვენა. ბერმა იქ სამი საათიდან ცხრა საათამდე ილოცა და გამოჯანმრთელებული ჭაბუკი დედამისს დაუბრუნა. იმ დღეს წმინდა მამამ მისგან ბოროტი სულიც განდევნა და დაღრეცილი სახეც გაუსწორა, რომელიც ისე ჰქონდა გამრუდებული, რომ გადაფურთხებისას საკუთარ ზურგზე ნერწყვავდა. ასეთი შესაბრალისი იყო იგი და ასე განიკურნა წმინდანის ლოცვით.

ამ ბერმა სხვა სასწაულიც აღასრულა. ლაზარიას სიახლოვეს ერთი ქალი ცხვრებს აძოვებდა. ერთი მათგანი იქაურმა ყმაწვილებმა მოიპარეს. ქალი ცხვრის დაკარგვამ ძალიან დაამწუხრა და ღვთისკაცთან მივიდა.

ბერმა მას უთხრა: ”მაჩვენე ის ადგილი, სადაც ცხვარი დაკარგე”.

ქალი წმინდანთან ერთად ლაზარიაში წავიდა. როცა იმ ადგილს მიუახლოვდნენ, ბერმა ილოცა და ქურდები მაშინვე იქ მივიდნენ. მათ ცხვარი დაეკლათ და ხორცი იქვე, ვენახში დაემალათ. როცა მათ მლოცველი წმინდანი იხილეს, მოსვლის მიზეზი არ აღიარეს.


ღვთის მადლით, ამ დროს ყორანი გამოჩნდა და იმ ადგილზე გაჩერდა, სადაც ცხვრის ხორცი იყო დამალული. მან ერთი ნაჭერი აიღო და თან წაიღო. გაკვირვებული წმინდანი ატირებულ დედაკაც თან ერთად იმ ადგილას მივიდა და ხორცი იპოვეს. ქურდები მას ფეხებში ჩაუცვივდნენ და აუწყეს, თუ როგორ და რა მიზეზით მოიპარეს. მათ დაკლული ცხვრის საფასური გადაიხადეს. წმინდანის მადლით, ასე გამოსწორდნენ ქურდები.

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი