წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

41. ადოლი ტარსელი

იერუსალიმში შევხვდი წმინდა კაცს, რომელსაც სახელად ადოლი ერქვა და წარმოშობით ტარსელი იყო. როცა ის ამ ქალაქში მოვიდა, სათნოებითი ცხოვრების მეტად მაღალ და შეუცვლელ გზას დაადგა. დაადგა არა იმ გზას, რომლითაც ჩვენ დავდივართ, არამედ კაცთათვის უცხოსა და უმაღლესს. მან ისე იღვაწა, რომ თავისი მკაცრი და სათნო ცხოვრებით ბოროტ სულებსაც აფრთხობდა. ისინი ვეღარ ბედავდნენ მასთან მიახლოებას.

წმინდა ადოლი მომეტებული მარხვითა და ღამისთევით ყველას აოცებდა. წმინდა მარხვაში ორმოცი დღის მანძილზე მხოლოდ სამჯერ იღებდა საზრდოს და იმასაც მცირე რაოდენობით, წელიწადის დანარჩენ დროს კი მხოლოდ ხუთჯერ. საკვირველი კი ის იყო, რომ, მიუხედავად ასეთი მომეტებული მარხვისა, იგი ყოველდღე, მწუხრიდან ცისკრამდე, სანამ ძმები ეკლესიაში შეიკრიბებოდნენ, ზეთისხილის მთაზე შეუძვრელად იდგა და მთელი ღამე მადლობის ნიშნად ლოცვას აღავლენდა ღვთის წინაშე. ის იდგა იმ მთაზე, სადაც ამაღლდა ჩვენი უფალი – იესო ქრისტე. ის ამას იქმოდა ყოველდღე, დარსა თუ ავდარში, წვიმასა თუ თოვლში.

როცა ლოცვის ჟამი ახლოვდებოდა, ადოლი თითოეული ძმის სენაკს ჩამოუვლიდა და წარმოთქვამდა ლოცვას. ამის შემდეგ ცოტა ხნით თავის სენაკში შედიოდა. მე არაერთგზის მიხილავს, თუ როგორ მოსდიოდა ოფლი წყალივით, როცა ძმები მას სამოსელს ხდიდნენ და წურავდნენ. ის გაშრობამდე სხვა სამოსით იმოსებოდა და დღის სამ საათამდე ისვენებდა. შემდეგ ისევ დგებოდა და მწუხრამდე ლოცულობდა.

ასეთია სათნოებითი მოღვაწეობა და მოთმინება კლდესავით მტკიცე ადოლისა, რომელიც წარმოშობით ტარსელი იყო, საქმით კი მეტისმეტად მომთმენი. მან ასეთი მოთმინებით იღვაწა გარდაცვალებამდე და ამ გზით სისრულე მოი პოვა. მან მართალი კაცის ძილით მიიძინა და იერუსალიმშივე დაიკრძალა.

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი