წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

33. ამბავი ქალწულისა, რომელსაც წმინდა პიტირუმი გამოეცხადა

ამავე მონასტერში ცხოვრობდა ერთი სალოსი ქალწული, რომელსაც ქრისტეს სიყვარულისთვის თავი ისე მოესულელებინა, რომ ყველას შეპყრობილი ეგონა. ამ წმინდა დედას სიმდაბლით სათნოებათა უმაღლესი მწვერვალისთვის მიეღწია. სხვა ქალწულები მას ისე ამცირებდნენ, რომ მასთან ერთად პურის ჭამასაც არ კადრულობდნენ. იგი ყოველივე ამას სიხარულით იღებდა, ჭკუა- შემცდარივით სამზარეულოში მიმოდიოდა და ყოველგვარ შეურაცხ მსახურებას მორჩილად აღასრულებდა. ემსახურებოდა ყველას, თავისი მორჩილებით ჰგავდა ღრუბელს, დედათა კრებულს რომ წმენდდა და საქმით აღასრულებდა სახარებისეულ სწავლებას: ”ვისაც უნდა დიდი იყოს თქვენ შორის, იყოს თქვენი მსახური” (მარკოზი 10, 43), ანდა: ”თუ ვინმეს ამ სოფელში თავი ბრძნად წარმოუდგენია, გაუგუნურდეს, რათა ბრძენი გახდეს” (I კორ. 3.18).

ამ მონასტრის დედები საკუთარ შესამოსლებს და კუნკულებს ატარებდნენ. ქრისტესთვის გასალოსებულ დედას კი თავი ძველი თავსაბურავით დაებურა და ყველაფერს ასე აღასრულებდა. ნეტარი ქალწული სამას მონაზონს შორის არც ერთს უხილავს ჭამის დროს, არასოდეს დამჯდარა მათთან მაგიდასთან, არც პურის ნატეხი აუღია, არამედ მხოლოდ ტაბლიდან დაყრილ ნამცეცებს იხმევდა და ჭურჭლის ნარეცხს ჭამდა. ასეთი შეურაცხი საზრდო კმა იყო მისთვის. ის დადიოდა ფეხშიშველი, დრტვინვისა და ლაპარაკის ნაცვლად დუმილი გამოერჩია, დაითმენდა სხვათაგან გინებას, წყევლასა და სიძულვილს.

ერთ გამოცდილ და განთქმულ მოღვაწეს, პიტირუმს, ერთხელ უფლის ანგელოზი გამოეცხადა და სალოსი ქალწულის ღირსების შესახებ აუწყა. მარტომყოფ ბერს ყველა განადიდებდა. გამოცხადებისას ზეციურმა მაცნემ მას ასეთი რამ უთხრა: ”რატომ გგონია, რომ შენი ღვაწლით ყველას წარემატე. გინდა, შენზე უპირატესი დედა იხილო? მაშ, წადი ტაბენესში, იქ, მონასტერში იპოვი ერთ ქალწულს, რომელსაც თავზე ძველი თავსაბურავი ახურავს. ის შენზე უმჯობესია, რადგან დიდ შფოთში უწევს ტრიალი, ყველას მორჩილად ემსახურება და არასოდეს შეცვლილა მისი გული ქრისტესთვის ამდენი შეურაცხყოფისა და დამცირების გამო. შენ კი აქ დამჯდარხარ, ქალაქისგან მოშორებით, და გონებით სცდები, რადგან არასოდეს გასულხარ სოფელში”.

წმინდა პიტირუმმა ეს რომ მოისმინა, მაშინვე ტაბენესის მონასტრისაკენ მიმავალ გზას დაადგა, იქ ჩასული წინამძღვარს შეევედრა, რომ დედათა სამყოფელისკენ წაეყვანა. მისმა მხილველმა ტაბენესელმა ბერებმა ძალიან გაიხარეს და მოღვაწეობაში დაბერებული მონაზონი მდინარეზე გადაიყვანეს. როცა დანიშნულ ადგილას მივიდნენ, ერთად ილოცეს.

მამა პიტირუმმა თითოეულ ქალწულთან პირისპირ შეხვედრა ითხოვა, როცა ყველა მონაზონი ერთად მოგროვდა, სალოსი დედა მათ შორის არ ჩანდა.

წმინდა პიტირუმმა შეკრებილებს ჰკითხა:

- ყველა მოიყვანეთ აქ?

ქალწულებმა უპასუხეს:

- დიახ, ყველანი აქ ვართ.

წმინდანმა კი უთხრა:

- გაკლიათ ერთი, რომლის შესახებაც უფლის ანგელოზმა მაუწყა.

დედებმა მაშინ ასეთი რამ მიუგეს:

- არის ერთი სალოსი, რომელიც სამზარეულოშია.

ასე უწოდებდნენ მას, რადგან გონებაშეშლილი ეგონათ.

ამ სიტყვებზე მამამ მათ უთხრა:

- მომგვარეთ ის, რათა ვიხილო.

სალოსი ქალწული მასთან მისულ დედებს არ დაემორჩილა, მასაც საღვთო გამოცხადება უნდა ჰქონოდა. მაშინ მონაზვნებმა ის იძულებით წამოიყვანეს და თან ეუბნებოდნენ, რომ წმინდა პიტირუმს მისი ნახვა სურდა. ამ მამის სახელი მოღვაწეთა შორის იყო გან- თქმული.

როცა სალოსი ბერთან იძულებით მიიყვანეს, ქალწულის ძველმანებით დაბურულ სახეს შეხედა, ფეხებში ჩაუვარდა და სთხოვა:

- მაკურთხე მე, ამმა! ასე უწოდებდნენ დედებს.

ნეტარი დედა თავადაც ჩაუვარდა პიტირუმს ფეხებში და შეჰღაღადა:

- თავად შენ მაკურთხე, ამბა და ჩემო მამავ!

როცა ეს ყოველივე დანარჩენებმა იხილეს, წმინდა ბერს ურჩიეს:

- ნუ იქცევით თქვენთვის შეუფერებლად, რადგან ის, ვისაც კურთხევას სთხოვთ, სულელია.

მაშინ მამა პიტირუმმა ყველას ასე მიმართა:

- სულელები თქვენ ხართ, ეგ კი თქვენზეც და ჩემზეც უპირატესია და ყველა ჩვენგანის დედაა. ამიერიდან ვილოცებ, რომ განკითხვის დღეს მისი მსგავსი პატივის ღირსი გავხდე.

ქალწულებმა წმინდანის ნათქვამი რომ მოისმინეს, ფეხებში ჩაუცვივდნენ წმინდანს, ტიროდნენ და ხმამაღლა აღიარებდნენ ყველაფერს, რაც ნეტარი დედისთვის მიეყენებინათ.

ერთმა მათგანმა თქვა:

- მე მას გამუდმებით ვკიცხავდი.

მეორემ – მე მას დავცინოდი.

სხვამ კი: - მე ვაგინებდი.

თავად წმინდა ქალწული დუმდა, სხვები კი ამბობდნენ: ”მე ბევრჯერ ჭურჭლის ნარეცხი გადავასხი”, ”მე მრავალჯერ ვგვემე”, ”მე დავაბრკოლე”, ”მე მისი ცხვირი ბევრჯერ მდოგვით ავავსე” – ყველა აღიარებდა, რა ტკივილიც მიეყენებინა ნეტარისთვის.

პიტირუმმა დედებისგან აღსარება ჩაიბარა და დალოცა ისინი. სალოსმა ქალწულმაც ილოცა მათთვის და კვლავ თავის სენაკს მიაშურა. ამის შემდეგ მონასტრის ყველა წევრი მას ემსახურებოდა და პატივს სცემდა. ნეტარ დედას კი ემძიმებოდა ასეთი მოპყრობა. ამიტომ ამ შემთხვევიდან რადენიმე დღის შემდეგ იდუმალ დატოვა მონასტრის კედლები და არავინ უწყის, სად წავიდა ან როგორ გარდაიცვალა. ასეთი ღვთისსათნო ცხოვრებით იღვაწა სალოსმა ქალწულმა, რომელიც ყველასთვის ჭეშმარიტი სიმდაბლის მაგალი- თად იქცა.

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი