წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

32. დედათა მონასტერი

ამ ადგილას დედათა მონასტერიც იყო, სადაც ოთხასი მოღვაწე ცხოვრობდა. ისინი იმავე წეს-განგებას მისდევდნენ, რასაც მამები, ოღონდ განსხვავებული შესამოსელი ჰქონდათ. იგი მდინარე ნილოსის ერთ მხარეს იყო გაშენებული, მამათა მონასტერი კი მეორე მხარეს. როცა რომელიმე მათგანი გარდაიცვლებოდა, ცხედარს გააპატიოსნებდნენ, მდინარის პირას მიიტანდნენ და თავად იქაურობას ტოვებდნენ. ამის შემდეგ ძმები ნავით მოდიოდნენ, თან ბაიას ფურცლები და ზეთისხილის რტო მოჰქონდათ და გარდაცვლილის ცხედარი გალობით მეორე ნაპირას მიჰქონდათ, სადაც თავიანთ საძვალეში კრძალავდნენ.

დედათა მონასტერში, მღვდლისა და დიაკვნის გარდა, არავინ შედიოდა, ისიც კვირიდან კვირამდე. ამ მონასტერში ერთხელ ასეთი რამ მოხდა. მის კედლებთან ერთი მკერავი კაცი მივიდა, რომელიც სამუშაოს ეძებდა. ამ დროს იქ ერთი ახალგაზრდა ქალწული იყო გამოსული. ეს ადგილი უდაბნო იყო. ქალწულმა მოსულს უთხრა, რომ მკერავი არ სჭირდებოდათ, რადგანაც თავადაც ჰყავდათ. მათ საუბარს სხვა დათაგანი შეესწრო.

გამოხდა ხანი და ეშმაკმა ეს ქალწულები ერთმანეთს წაჰკიდა. ერთმა მეორეს მკერავთან საუბრის გამო ცილი დასწამა, მას დედების ერთი ნაწილი მიემხრო. ცილდაწამებული მონაზონი ძალიან შეწუხდა, სევდამ მას იმდენად დარია ხელი, რომ იქაურობას ჩუმად გაშორდა და თავი მდინარეში დაიხრჩო.

ცილისმწამებელი მიხვდა თავის დანაშაულს და შეშფოთებულმა თავადაც თავი მოიკლა. როცა მონასტერში მღვდელი მოვიდა, დედებმა ყოველივე აუწყეს. მან კი ბრძანა, რომ თვითმკვლელებისათვის არ ელოცათ. წმინდა მამამ ის ქალწულები, რომლებმაც მოპაექრეები არ დაამშვიდეს, შვიდი წელი განაყენა ზიარებისგან.

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი