წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

25. გაამპარტავნებული ირონი

იყო ერთი ჭაბუკი, სახელად ირონი, რომელიც ჩემს მეზობლად ცხოვრობდა. იგი წარმოშობით ალექსანდრიელი იყო, დაბალი სოციალური ფენიდან. ირონი გონების სიმახვილითა და წმინდა ცხოვრებით გამოირჩეოდა, იყო შრომისმოყვარე და სულიერი მოღვაწეობით სათნოებათა მწვერვალს მიწევნილი, მაგრამ უგუნური ფიქრებით აღზვავდა და თავი სამყაროს გაუტოლა. ქედმაღლობის ვნებით შეპყრობილ საბრალო ბერს გონება დაუბნელდა და წმინდა მამებს შეურაცხყოფდა.

”ვინც თქვენს სწავლებას იწყნარებს, სცდება, რადგან, ქრისტეს გარდა, არავინ შეიძლება იყოს მოძღვარი”, – ეუბნებოდა ირონი მათ და თავისი ნათქვამის დასამოწმებლად წმინდა წერილიდან შემდეგი ადგილი მოჰქონდა: ”ნურავის უწოდებთ წინამძღვარს ქვეყანაზე, რადგან ერთია წინამძღვარი თქვენი” (მათე 23, 10).

ამგვარმა აზრებმა და ამპარტავნების ვნებამ სულიერად ისე დააბრმავა, რომ ქრისტეს წმინდა და უხრწნელ საიდუმლოსაც აღარ ეზიარებოდა. ჭკუიდან გადასული ბერი წმინდა მამებმა ჯაჭვით შეკრეს.

სამართლიანობა მოითხოვს, ითქვას, რომ ირონი სათნოებათა მოპოვებას ისე ესწრაფოდა და მოღვაწეობის ისეთ მაღალ საფეხურს იყო მიღწეული, რომ მის შესახებ მრავალი მამა მიყვებოდა, რადგან ისინი თვითმხილველნი იყვნენ მისი სათნო და ზნეკეთილი ცხოვრებისა. იგი ისეთი გამორჩეული მმარხველი იყო, რომ სამი თვის განმავლობაში, წმინდა ზიარების გარდა, არაფერს იხმევდა და, თუ ველური მხალი სადმე გამოჩნდებოდა, იმასაც იშვიათად მიიღებდა.

ყოველივე ამის მოწმე თავად შევიქმენი, როცა ალვინესა და მასთან ერთად სკიტში მივდიოდი. გზაში, ორმოცი მილის მანძილზე, მე და ალვინემ ორჯერ ვისაუზმეთ, წყალი კი სამჯერ დავლიეთ. მან კი გემო არაფერს გაუსინჯა, არამედ ქვეითადმავალმა თხუთმეტი ფსალმუნი წარმოთქვა, შემდეგ დიდი ფსალმუნი "ნეტარ არიან" მიაყოლა, ამის შემდეგ ებრაელთა მიმართ ეპისტოლე, ესაიას და იერემიას წინასწარმეტყველება და ლუკას სახარებაც წაიკითხა, ბოლოს კი სოლომონის იგავები. ამასთან ერთად, ისე სწრაფად მიდიოდა, რომ ძლივს ვეწეოდით.

ბოროტმა ძალამ ბერი ბოლოს ისე შეიპყრო, რომ ცეცხლის მსგავსმა მხურვალებამ სენაკში აღარ გააჩერა და ალექსანდრიას მიაშურა. ეს ყოველივე ღვთის დაშვებით მოხდა, რადგან, როგორც ნათქვამია, სოლომონმა უკანასკნელი დაცემით პირველი დაცემა განაგდო.

ასე დაემართა ირონსაც. ალექსანდრიაში ჩასული სირბილით მიდიოდა ღვინის სარდაფებისკენ. ნაყროვანებისა და მემთვრალეობის გულისთქმით შეპყრობილი, ბოლოს, მრუშობის ვნებით აინთო. მან ერთ დედაკაცს გაანდო თავისი სურვილი და მასთან ერთად ბოროტი ვნებით დაეცა. ასეთი უკეთური საქციელის შემდეგ, ღვთის განგებით, სასირცხვო ადგილას ანთრაკის სნეულება შეეყარა, ექვსი თვის მანძილზე ტკივილი ისე გაუმძაფრდა, რომ სარცხვინელი დასცვივდა. ბოლოს კი, როცა განიკურნა, ვნებისგან თავისუფალი კვლავ მონასტრის კედლებს დაუბრუნდა. ამის შემდეგ, კვლავ საღვთო სურვილით ანთებულმა, წმინდა მამების წინაშე ყოველივე აღიარა, მაგრამ საქმით ვერ შეინანა, რადგან მცირე ხნის შემდეგ გარდაიცვალა.

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი