წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

24. გაამპარტავნებული უვალი

იყო სხვა მოღვაწეც, სახელად უვალი. იგი წარმოშობით პალესტინელი იყო, მაგრამ გონებით კორინთელი, რადგან იგი გონებით გაამპარტავნებული იყო კორინთელთა მსგავსად, რომლებიც ამბობდნენ: ”ჩვენ აღთქმის კანონიერი შვილები ვართ”. ნეტარმა პავლე მოციქულმა მათ მისწერა: ”თქვენ ქედმაღლობთ” (1 კორ. 5, 2).

უდაბნოში სამოღვაწეოდ მოსულმა უვალიმ ჩვენთან ერთად მრავალი წელი დაყო. ამ ხნის მანძილზე მან ისეთი მკაცრი მონაზვნური ღვაწლი იტვირთა, რომ საკუთარი ხორცი დათრგუნა. მაგრამ იგი ქედმაღლობის ეშმაკმა შეი პყრო. ისე გაძლიერდა მასზე ეს ვნება, რომ ბოროტების სათავე – ამპარტავნება დაეუფლა. უვალი ნელ-ნელა ჭკუაზე შეცდა. გამედიდურებულმა ანგელოზთა თანასწორად შერაცხა საკუთარი თავი და ფიქრობდა, რომ ყოველგვარ მსახურებას მათ მიერ აღასრულებდა.

ერთ დღეს, როგორც თავად გვიამბობდა, ასეთი რამ შეემთხვა: ”ღამით გოდორს ვწნავდი, ოთახში ბნელოდა და ნემსი დამეკარგა. ის იქვე დავარდა, სადაც ვიჯექი, მაგრამ ამაოდ ვეძებდი. მაშინ ეშმაკმა ჩემ წინაშე სანთლის სახით რაღაცა აანთო და დაკარგული ნემსი მაშინვე ვიპოვე”.

ამ სასწაულის მხილველი უვალი კიდევ უფრო ქედმაღალი გახდა. იგი ისე გაამპარტავნდა, რომ თვით ქრისტეს საიდუმლოს შეურაცხყოფდა.

მოწყალე ღმერთმა არ დაფარა მისი დაცემა და ყველას წინაშე გამოააშკარავა. ვნებებით დაწყლულებული მისი სული კი ასე განკურნა:

ერთხელ უდაბნოში უცხო ადამიანები მოვიდნენ და ძმებს ძღვენი მოართვეს. ჩვენმა წინამძღვარმა მაკარიმ ძღვენი გაანაწილა და ბერებს სენაკებში გაუგზავნა. მათ შორის- უვალისაც. ბერმა მის მომტანს აგინა, შენერწყვა და უთხრა:

- წადი და მაკარის ასე უთხარი: ”არ ვარ მე შენზე ნაკლები, რომ ძღვენს მიგზავნი”.

ეს რომ წმინდა მაკარიმ შეიტყო, მიხვდა, ბერს რა განსაცდელიც ადგა. მეორე დღეს მასთან მივიდა და უთხრა:

- ძმაო უვალი, შემცდარი ხარ, დამშვიდდი და ისე შეევედრე უფალს.

უვალიმ ყურად არ იღო მისი ნათქვამი, არც მისი დამოძღვრა შეიწყნარა. დამწუხრებული მაკარი მას განშორდა.

ამ ამბის შემხედვარე ეშმაკი მიხვდა, რომ უვალი ცთომილების მწვერვალზე იყო ასული. მან მაცხოვრის სახე მიიღო და ღამით სხვა ეშმაკებთან ერთად უვალის სენაკში მივიდა. დემონები ბერს ბრწყინვალებით მოსილი ანგელოზების დასის სახით წარმოუდგნენ. ისინი უვალის ცეცხლის წრედ შემოერტყნენ, მათ შორის მთავარი ეშმაკი იდგა. მას მაცხოვრის სახე ჰქონდა მიღებული. ერთ-ერთი დემონი ბერის წინ დარბოდა და ეუბნებოდა:

”გამოდი შენი სენაკიდან, ნურაფერს მოიმოქმედებ. მხოლოდ დადექი და, როცა იხილავ მათ შორის მდგომარე ქრისტეს, დავარდი, თაყვანი ეცი მას და კვლავ შენ სენაკში დაბრუნდი”.

ეს რომ გაიგონა, უვალი გარეთ გამოვიდა. მან იხილა თავისი სენაკიდან მოშორებით ცეცხლის ალით მოსილი ეშმაკები, რომელთა შორის იდგა ანტიქრისტე. ბერი დავარდა და მას თაყვანი სცა.

ამ ამბის შემდეგ უვალი ისე გადავიდა გონებიდან, რომ მეორე დღეს ეკლესიაში მყოფ ძმებს უთხრა:

- ამიერიდან აღარ ვსაჭიროებ ზიარებას, რადგან დღეს თავად ქრისტე ვიხილე.

ამის გამგონე მამებმა ბერი რკინის ჯაჭვებით შეკრეს. ისინი წლის ბოლომდე სხვადასხვა სასჯელით წვრთნიდნენ უვალის და მისთვის ლოცულობდნენ. როგორც ვიცი, მათ ამ გზით განკურნეს ბერი, რადგან ”წინააღმდგომი წინააღმდგომით იკურნება”.

წმინდა მამების ღვაწლით უვალი ერთი წლის შემდეგ განიკურნა.

ამ წიგნში დაცემული ადამიანების ამბების მოთხრობაც სათანადოდ მივიჩნიე. რადგან მათი ამბავი ემსგავსება სამოთხის კეთილსურნელებათა შორის დანერგილ ცნობადის ხეს, ხეს კეთილისა და ბოროტისა. ასე აქაც მოღვაწეობის ჟამს თავს იწონებს თავისი წარმატებებით და ბრკოლდება.

ყველამ უნდა იცოდეს: ვინც იკვეხნის თავისი სათნოებებით, ამგვარი წარმატება ხშირად დაცემის მიზეზად ექცევა. ის ეცემა მაშინ, როცა მოღვაწეობა სულისთვის სასარგებლოდ კი არ აღესრულება, არამედ განკითხვით. აღესრულება არა ღვთისმსახურების მიზეზით, არამედ წერილისამებრ, ”მართალი იღუპება თავის სიმარ- თლეში” (ეკლესიასტე 7, 15).

აი ასე წარმოიშობა ამაოებით ამაოება.

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი