წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

22. განდეგილი პახონი

იყო ერთი მოღვაწე, სახელად პავლე, რომელიც სკიტში იჯდა და სამოცდაათ წელს იყო მიწევნილი. ეშმაკმა მას გულში ქალების მიმართ ბოროტი სურვილი აღუძრა და ისე გაუძლიერა ეს სურვილი, რომ, ცოტაც და, მთლიანად დაიმონებდა.

ის ამბობდა: ”ვნებაშეპყრობილმა სენაკი დავტოვე, ჩემ ახლოს მყოფ ბერებს არაფერი ვუთხარი და შემცდარი შუაგულ უდაბნოში დავრბოდი. ასე ვიყავი თხუთმეტი დღე და ამის შემდეგ მივედი მამებთან, რომლებიც სკიტის უდაბნოში იყვნენ მოღვაწეობით დაბერებულნი. მათ შორის იყო ერთი წმინდა კაცი, სახელად პახონი, რომელიც ასაკით ყველაზე მოხუცი იყო და ღვაწლით ყველაზე უპირატესი. გადავწყვიტე, მის წინაშე ყველაფერი მეღიარებინა.

წმინდანმა მითხრა: ”ეს განსაცდელი შენი სიზარმაცის გამო არ შეგმთხვევია, ამას ეს ადგილი და აქაური მკაცრი ყოფაც მოწმობს. აქ ქალებთან ვერ ისაუბრებ. მოწინააღმდეგისგან ეს ყოველივე სათნოების მოპოვების სურვილის გამო დაგემართა, რადგან სამი სახისაა და სამგვარია სიძვის ვნებისგან მოწეული ბრძოლა. ერთი ჩვენი ხორცის მიშვების გამო გვეუფლება, მეორე ჩვენი გულის- თქმებისგან წარმოიშობა, მესამე კი ეშმაკის შურის გამო, რომელიც ჩვენ მიმართ აქვს, რადგან მე თავად მრავალჯერ გამოვცადე და ვიხილე ყველაფერი ეს.

აი, მიყურებ მოხუც კაცს, რომელმაც უკვე ორმოცი წელი დავყავი სენაკში სულზე ზრუნვით, ამხელა ასაკს მივაღწიე და ბოროტისგან დღემდე გამოვიცდები”.

წმინდანი მეფიცებოდა და მეუბნებოდა: ”ორმოცდაათი წლის გარდა კიდევ თორმეტი წელი ვიღვაწე, მაგრამ ამ ხნის მანძილზე არც დღე და არც ღამე არ განმშორებია ეს განცდა. ამას რომ ვხედავდი, ვფიქრობდი, ღმერთმა მიმატოვა-მეთქი, განსაცდელი იმდენად ძლიერი იყო, რომ მსურდა, პირუტყვივით მოვმკვდარიყავი, ვიდრე ცხოვრება ხორციელი ვნებებითა და ბოროტი გვემით გამეტარებინა.

ამ მიზეზით ჩემი სენაკი დავტოვე და უდაბნოში მიმოვიდოდი. ერთ ადგილას, აფთრის გამოქვაბული ვიპოვე, გავშიშვლდი, შევედი შიგ და იქ ერთი დღე დავყავი, რომ მხეცი მოსულიყო და შევეჭამე. როცა მოსაღამოვდა და, წმინდა წერილის სიტყვისაებრ, ”მზემ იცის თავისი დასავალი. განავრცობ ბნელს და იქნება ღამე, მაშინ ამოძრავდებიან ყოველნი ნადირნი ტყისა. ლომის ბოკვერები ბრდღვინავენ ნადავლისათვის და მოითხოვენ ღმერთისაგან თავიანთ საჭმელს” (ფს. 103, 19-21).

საღამო ჟამს გამოვიდნენ დედალ-მამალი მხეცები, ისინი თავიდან ფეხებამდე მყნოსავდნენ. როცა მეგონა, რომ ეს-ესაა შემჭამდნენ, მაშინვე მშორდებოდნენ. ასე, მთელი ღამე ძირს ვეგდე, მათ კი არ შემჭამეს. ვფიქრობდი, რომ ღმერთმა საბოლოოდ დამტოვა-მეთქი და სენაკში დავბრუნდი.

ამის შემდეგ ეშმაკმა ცოტაოდენი მოითმინა და პირველზე უფრო მეტი ბრძოლა დამიწყო, ისე, რომ სრულად დავკარგე სასოება. ის გამომეცხადა ინდოელი ქალის სახით, რომელიც სიჭაბუკის ჟამს მკის დროს მენახა, თავთავებს რომ აგროვებდა. სენაკში მჯდომარეს ის, თითქოსდა, მუხლებზე ჩამომიჯდა, ისეთი ბრძოლა გამიმართა და იმდენად აღმძრა, რომ ჩვენებით წარმომიდგა, თითქოსდა, მასთან ვიყავი. ისეთმა მრისხანებამ მომიცვა, რომ მოჩვენებას ხელით შევეხე, ის კი გაუჩინარდა. გწამდეს ჩემი, – ამბობდა ის, – გწამდეს, რომ ჩემი ხელიდან მისი შეხებით გამოწვეული სიმყრალე ორი წელი ვერ მოვიშორე”.

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი