წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

19. ფერმის მთა და იქ მოღვაწე პავლე

ეგვიპტეში, სკიტის უშინაგანეს უდაბნოში, არის ერთი მთა, რომელსაც ფერმა ეწოდება. აქ ღვაწლით გამშვენებული ხუთასი კაცი მკვიდრობდა. მათ შორის იყო რჩეული მონაზონი, სახელად პავლე, რომელსაც თავისი ცხოვრების ყოველი დღე ისე გაეტარებინა, რომ არანაირი ამქვეყნიური საზრუნავი არ უტვირთავს. იგი არც ვაჭრობდა, არც არავისგან არაფერს იღებდა, გარდა დღიური საზრდოსი. მისი საზრუნავი იყო დაუცხრომელი ლოცვა. ამისთვის სამასი ქვა ჰქონდა უბეში მოგროვილი და ყოველი ლოცვის წარმოთქმის შემდეგ თითო-თითოს დებდა მიწაზე.

ეს ღვთივგანბრძნობილი კაცი ერთხელ სულიერი სარგებლის მისაღებად მოღვაწეობით განთქმულ მაკარის ესტუმრა და უთხრა:

- მამაო მაკარი, იმის სათქმელად მოვედი თქვენთან, რომ მწუხარებამ მომიცვა.

ქრისტესმოყვარე მამამ ის აიძულა, მოწყენის მიზეზი გაემხილა. მან კი მიუგო:

- ერთ დაბაში ერთი ქალწული ცხოვრობს, რომელიც აი უკვე ოცდაათი წელია მოღვაწეობს. მის შესახებ მაუწყეს, რომ საზრდოს გემოსაც კი არ უსინჯავს, გარდა შაბათ-კვირისა. მთელი წლის განმავლობაში ის ხუთჯერ მარხულობს, დანარჩენ დღეებში კი საჭმელს იხმევს, ლოცვას კი შვიდასჯერ აღასრულებს. ამ ამბის შეტყობის შემდეგ ჩემი ღვაწლი აღარ მესათნოება, რადგან მამაკაცი ვარ, დედაკაცთან შედარებით უძლიერესი სხეულის პატრონი, და სამას ლოცვაზე მეტის წარმოთქმა არ შემიძლია.

წმინდა მაკარიმ მიუგო:

- აი უკვე სამოცი წლის ვარ და, როგორც თავიდან დამიწესებია, დღემდე ას ლოცვას აღვასრულებ, თან ჩემი ხელსაქმით მოვირეწ საზრდოს და სტუმრად მოსულ ძმებს სულიერ სარგებელზე ვესაუბრები, მაგრამ სინდისი არ მამხილებს, როგორც ზარმაცს. შენ კი სამას ლოცვას წარმოთქვამ და სინდისი მაინც გსჯის. ალბათ ან გაწმენდილი გულით არ ლოცულობ, ანდა მეტი ლოცვის აღსრულება შეგიძლია და არ ამბობ, ამიტომაც გამხელს სინდისი.

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი