წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

15. ყოველმხრივ საქებარი ჭაბუკი მაკარი

იყო ერთი თვრამეტი წლის ჭაბუკი, სახელად მაკარი. ერთ დღეს ის თანატოლებთან ერთად მდინარის ნაპირას თამაშობდა, თან ცხვარს აძოვებდა. ამ დროს მას უნებურად კაცი შემოაკვდა. ეს ამბავი მაკარმა არავის გააგებინა, არამედ შეშინებული უდაბნოში გაიქცა. ადამიანური შიშისგან ლტოლვილმა აქ ღვთის შიშის ისეთ სიმაღლეს მიაღწია, რომ სამი წელი საზრდოსა და თავშესაფრის გარეშე დაიარებოდა. ყველამ უწყოდა მისი ასეთი მკაცრი მოღვაწეობის შესახებ. ამ დროის გასვლის შემდეგ მან სენაკი აიშენა, რომელშიც ოცდახუთი წელი დაყო. ამ ხნის მანძილზე მან ისეთ მაღალ სულიერებას მიაღწია, რომ შენერწყვით განდევნიდა ბოროტ სულებს. ამგვარი მადლი მან მარტომყოფობის ღვაწლით მოი პოვა.

წმინდა მაკართან მრავალი წელი დავყავი. მას ერთხელ ვკითხე, თუ რას განიცდიდა კაცის კვლის შემდეგ. მან კი მი პასუხა: ”ამ შემთხვევის შემდეგ ისეთი დიდი მწუხარება და სინანული დამეუფლა, რომ, ბოლოს, მადლიერი ვიყავი ამ განსაცდელის გამო, რადგან ცხონების გზაზე დამაყენა”.

ამის მაგალითად მამა მაკარის ღვთის სარწმუნო მონის – მოსეს მიერ ეგვიპტეში კაცის მოკვლის ამბავი მოჰყავდა და ამბობდა: ”ამ შემთხვევის შემდეგ მოსე ეგვი პტიდან რომ არ გაქცეულიყო, ღვთის ხილვის ღირსი არ გახდებოდა; ფარაონისა რომ არ შეშინებოდა, ვერ ავიდოდა სინას მთაზე და ვერც იმ ნიჭს მიიღებდა, რომლის ძალითაც შეძლო სულიწმინდის სიტყვათა ჩაწერა”.

ამ ამბავს როცა ვიხსენებ, ვინმეს კაცის კვლისაკენ კი არ მოვუწოდებ, არამედ უფრო მეტად წარმოვაჩენ, რომ უნებლიე განსაცდელისაგან ღვთისკენ მოქცევა სათნოებად შეირაცხება. რადგან სათნოებათა შორის არიან ისეთნი, რომელიც საკუთარი სურვილით აღესრულება, ხოლო ზოგიერთი – განსაცდელში ჩავარდნით.

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი