წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

12. საკვირველი ბერი ბენიამენი

ამავე ნიტრიის მთაზე იყო ერთი საკვირველი მამა, სახელად ბენიამენი. ის თავისი სათნო ცხოვრებით გამოირჩეოდა და ოთხმოცდაათ წელს იყო მიღწეული. სათნოების უმაღლეს საფეხურზე ასული წმინდა მამა ღირსი გახდა კურნების მადლისა. ყველა, ვისაც ის ხელს დაადებდა და ნაკურთხ ზეთს სცხებდა, წამიერად იკურნებოდა. ასეთი მადლით შემკული გარდაცვალებამდე რვა თვით ადრე წყალმანკის სენით დასნეულდა. წმინდანი ისე დასივდა და სხეული ისე დაუუძლურდა, როგორც იობს. ერთხელ მის სანახავად ეპისკოპოსმა დიოსკორემ წაგვიყვანა. ის იმ დროს ნიტრიის მთის წინამძღვარი იყო და გვითხრა: ”მიდით და იხილეთ ახალი იობი, რომელიც დაწყლულებული და განუკურნებელი სენით დაავადებული დაუდუმებლად მადლობას სწირავს უფალს”.

როცა მივედით, ბერს სხეული ისე ჰქონდა დასიებული, რომ მის ნეკა თითს ორივე ხელის თითებით ვერ შემოსწვდებოდი. ჩვენ ვერ ვბედავდით, მისთვის შეგვეხედა და თვალს ვარიდებდით. მან კი ასეთი რამ გვითხრა: ”ილოცეთ, შვილებო, რომ ჩემი შინაგანი კაციც წყალმანკით არ დაავადდეს. როცა ჩემი სხეული ჯანმრთელი იყო, არანაირი სარგებელი მოჰქონდა, ახლა კი, როცა ასეა დაუძლურებული, ვერაფერს მავნებს”.

რვა თვის განმავლობაში წმინდა მამა ისე იყო დასიებული, წამოწოლა არ შეეძლო, ცოტათი მაინც რომ დაესვენა ხორციელი ტკივილისგან. სამაგიეროდ, უკურნებელი სენით შეპყრობილი ბენიამენი სხვებს კურნავდა სხვადასხვაგვარი დაავადებისგან.

ამ ამბის შენთვის მოყოლა იმისთვის გადავწყვიტე, რომ არ გაგიკვირდეს, როცა ამგვარ უბედურებაში ჩავარდნილ სხვა წმინდა ადამიანს შეხვდები, რადგან უფალი ხშირად სწორედ მათთვის დაუშვებს ხოლმე განსაცდელს.

როცა ქრისტეს მხნე მოღვაწე გარდაიცვალა, სხეული ისე ჰქონდა გასიებული, რომ საჭირო გახდა მისი სენაკის კარის დარღვევა. მხოლოდ ამ გზით შეძლეს წმინდანის ცხედრის გარეთ გამოტანა.

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი