წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

11. ღირსი ამონი და მისი სამი ძმა

ზემოთ მოხსენებული ნეტარი ამონი დიდი პამბოს მოწაფე იყო. ის ორ ძმასა და სამ დასთან ერთად მოღვაწეობდა, რომლებიც, ერთდროულად საღვთო სურვილით აღძრულები, უდაბნოში მივიდნენ და უფლის მსახურებაში წარემატნენ. მათ ერთმანეთისგან მოშორებით ორი მონასტერი ააშენეს – მამებისა და დედებისა.

პამბო მონაზონთა შორის თავისი სულიერებითა და საღვთო სიბრძნით გამოირჩეოდა, ამიტომაც ერთ-ერთი ქალაქის მცხოვრებლებმა გადაწყვიტეს, რომ ის მათი ეპისკოპოსი გამხდარიყო. მათ თავიანთი სურვილი მთავარეპისკოპოს ტიმოთეს გაანდეს, რომელმაც ხალხს უბრძანა, რომ ამონი მასთან მიეყვანათ. ისინი წმინდა მამასთან მივიდნენ და აიძულებდნენ, რომ მათ ნებას დაჰყოლოდა. ამონი გარშემოხვეულ ხალხს ევედრებოდა, რომ გაეშვათ და უდაბნოში წასვლის ნება მიეცათ. ისინი კი ეუბნებოდნენ: ”არ მოგცემთ ნებას, რომ უდაბნოში წახვიდე”.

როცა წმინდა მამა ვერაფერს გახდა, გარშემო მყოფთა თვალწინ დუქარდი* აიღო, მარცხენა ყური მოიჭრა და თქვა: ”ახლა გულდამშვიდებულები იყავით, რადგან აღარ შეიძლება ჩემი ეპისკოპოსად კურთხევა”.

როცა ისევ აიძულებდნენ, ასე მიმართა მათ: ”სჯულის კანონის თანახმად, სხეულის რომელიმე ნაწილის უქონელი ადამიანის მღვდლად კურთხევა არ შეიძლება”.

ეს ამბავი ხალხმა მთავარეპისკოპოსს შეატყობინა. მან კი მოახსენა: ”ეგ კანონი იერუსალიმელებმა დაიცვან. მე კი შესაწყნარებლად მიმაჩნია ნებისმიერი ასოდაკვეთილის ეპისკოპოსად ხელდასხმა, თუკი ის ამის ღირსი იქნება”.

ხალხი ისევ წავიდა ამონთან. რადგან ის ისევ წინააღმდეგი იყო, ხელები შეუკრეს და გადაწყვიტეს, ასე წაეყვანათ ეპისკოპოსთან. მან კი ასე მიმართა მათ: ”თუ მაიძულებთ, რომ ეპისკოპოსად მაკურთხონ, ენასაც მოვიკვეთ”.

ხალხი მიხვდა, რომ ვეღარაფერს გახდებოდა და დამწუხრებული უკან თავ-თავის სახლში დაბრუნდა.

ნეტარ ამონზე ბევრ საინტერესო და საკვირველ ამბავს ჰყვებოდნენ. მას არასოდეს აღძვრია ხორცი ბილწი გულისთქმით. ის ახალგაზრდობიდან სიკვდილამდე საზრდოს სხვებთან ერთად არ იღებდა, ცეცხლზე მომზადებული არაფერი ეჭამა, გარდა პურისა, ძველი და ახალი აღთქმის წიგნები ზეპირად დაესწავლა. მას წაკითხული ჰქონდა ისეთი დიდი მოღვაწეების წიგნები, როგორებიც იყვნენ: ორიგენე, დიდიმე, პიორი, სტეფანე და სხვ.

უდაბნოს წმინდა მამები ამბობდნენ, რომ ის წინასწარმეტყველების ნიჭით იყო დაჯილდოებული და ამ გზით მათ ანუგეშებდა. ნეტარ ძმათა შორის ერთი სათნოებით სრული კაცი ამოწმებდა, რომ არავის მიეღწია ისეთი უვნებლობისათვის, როგორიც ამონს.

ერთხელ უდაბნოში მცხოვრებმა მამებმა ამონს სთხოვეს, რომ კონსტანტინეპოლში წასულიყო და მონასტრებისათვის საჭირო სახმარი მიეტანა. მთავარეპისკოპოსმა მას ეკლესიისათვის აუცილებელი სხვა ნივთების წაღებაც დაავალა. ნეტარი ამონი დაემორჩილა მათ სურვილს და სამეუფო ქალაქისკენ გასწია. როცა მას მიუახლოვდა, კონსტანტინეპოლის ეპარტოზმა რუფინუსმა სთხოვა, რომ მის სამლოცველოში დარჩენილიყო, რომელიც წმინდანთა განსასვენებლად აეშენებინა. ამ ტაძარში მონათლა წმინდა მამა ეპისკოპოსმა. რუფინუსის თხოვნით, ამონი აქ დარჩა და ეხმარებოდა მას სულიერი ცხოვრების სწორად წარმართვაში.

გამოხდა მცირე ხანი. წმინდა მამა აღესრულა და აქვე დაიკრძალა. ამბობდნენ, რომ ამონის საძვალე კურნავდა ყველას, ვინც ციების სენით იყო დაავადებული.

* დუქარდი – დანა

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი