წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

10. დიოსკორე ეპისკოპოსი და მისი ძმების მოძღვარი წმინდა პამბო

ამავე ნიტრიის მთაზე იყო დამკვიდრებული ნეტარი პამბო. იგი იყო მოძღვარი დიოსკორე ეპისკოპოსისა, ძმებისა – ამონისა, ევსევისა და ასევე ორიგენესი, რომელიც დიდი და საკვირველი კაცის – დრაკონტის დისშვილი იყო. მრავალი სათნოებით შემკული პამბო განსაკუთრებით ერთით იყო გამორჩეული: მას იმდენად დაეძლია ვერცხლისმოყვარეობის ვნება, რომ უფლის სიტყვებისამებრ, სისრულისთვის მიეღწია. ამ ღირსი მამის შესახებ ნეტარმა მელანიამ ასეთი რამ მიამბო: ”როცა რომიდან პირველად წამოვედი, ალექსანდრიას მივაშურე. აქ მღვდელი ისიდორე უცხოთშემფარებელისაგან მეუწყა პამბოს სათნოებითი მოღვაწეობის შესახებ და მასთან მიმიყვანა. როცა მივედი, სამასი ლიტრა ვერცხლით სავსე ყუთი მივართვი. ის კი იჯდა და ბაიას ტოტებს წნავდა. სტუმრად მისულს არც კი ამომხედა. არც ჩემს საჩუქარს მიხედა, არამედ დამლოცა და მითხრა: ”ღმერთმა სანაცვლო მოგცეს”.

ამის შემდეგ თავის იკონომოსს – ორიგენეს უთხრა: ”აიღე ეს ვერცხლი და ლიბიისა და ნისვიის მონასტრებს გაუნაწილე, რადგან ისინი სხვა დანარჩენებზე უღარიბესნი არიან”.

მან ორიგენე გააფრთხილა, რომ ეგვიპტელებისათვის არაფერი მიეცა, რადგან მათ ნაყოფიერი მიწები ჰქონდათ. მე კი ვიდექი და მისგან მადლობას, უფრო მეტად კი ქებას ველოდი. როცა არაფერი მითხრა, მე თავად ვუთხარი:

- ბატონო, მინდა, იცოდეს თქვენმა სიწმინდემ, რომ ეს ვერცხლი სამას ლიტრას იწონის. ბერმა კი არც ამ სიტყვების შემდეგ მომაქცია ყურადღება და არც ვერცხლს მიხედა, ისე მითხრა:

- შვილო, ვისაც ეს ვერცხლი მოართვი, ის მის აწონვას არ საჭიროებს, რადგან მას, ვინც მთები აწონა თავისი სასწორით, უფრო მეტად არ შეუძლია შენი ძღვენის აწონა? ჩემთვის რომ მოგეტანა, მაშინ საჭირო იქნებოდა მისი აწონა. ახლა კი წადი, შვილო, ნურაფერს იტყვი და ნურც შეწუხდები, რადგან იმისთვის შეგიწირავს, ვინც ქვრივის ორი მტრედი არ შეურაცხყო და ყველაზე მეტად დააფასა”.

მელანია რომაელი ამასაც ამბობდა: ”როცა მთაზე ავედი, რამდენიმე დღის შემდეგ, ღვთის განგებით, ამ წმინდა კაცის გარდაცვალებას შევესწარი. სიკვდილის წინ ის არც დასნეულებულა, არც არაფერი აწუხებდა, არამედ, ჩვეულებისამებრ, იჯდა და კალათს წნავდა. როცა კერვა დაასრულა და ნემსი გაატარა, მომიტრიალდა და მითხრა: `ეს კალათი ჩემს მოსაგონებლად გქონდეს, რადგან სხვა არაფერი მაქვს, რომ დაგიტოვო”.

ეს რომ წარმოთქვა, ყოველგვარი უძლურების გარეშე შეავედრა თავისი სული უფალს. წმინდა მამა ამ დროს სამოცდაათი წლის იყო. მე მისი სხეული ტილოში გავახვიე და საფლავში დავკრძალე. ამის შემდეგ იქაურობა დავტოვე და უდაბნოდან წამოვედი~.

ნეტარ მელანიას გარდაცვალებამდე თან ჰქონდა წმინდანის ნაჩუქარი კალათი. ამბობდნენ, რომ როცა პამბოს სიკვდილის ჟამი მოახლოვდა, მის წინ იდგნენ მღვდელი და იკონომოსი ორიგენე თავის ძმასთან, ამონთან ერთად, ყველასგან გამორჩეული ადამიანები. მათთან ერთად იდგა ძმების კრებულიც.

წმინდა მამამ მათ ასეთი რამ უთხრა: ”უდაბნოში როცა მოვედი, სენაკი ავიშენე და იქ დავემკვიდრე. იმ დღიდან არავისგან მიმიღია საზრდო, სხვებისთვის პურის ნატეხიც კი არ გამომირთმევია, არამედ თავს ჩემი გარჯით ვირჩენდი. ჩემი პირიდან არც ერთი ისეთი სიტყვა არ ამოსულა, რომ შემდეგ მენანოს. ახლა კი ისე წარვდგები უფლის წინაშე, თითქოს, ჯერაც არ შევდგომივარ უფლის მსახურებას”.

ამ წმინდანის შესახებ ქრისტეს მსახური ორიგენე და ამონი მოწმობდნენ და ამბობდნენ, რომ მას დაუფიქრებელი სიტყვა არავისთვის მიუგია. თუკი პამბოს წმინდა წერილის ან სხვა საქმის შესახებ რამეს ჰკითხავდნენ, ასე ამბობდა: ”არ შემიძლია მაგ კითხვაზე პასუხის გაცემა”.

მთელი სამი თვე ისე გავიდოდა, რომ ხმას არავის სცემდა. დუმილის მიზეზს ასე ხსნიდა: `ჯერ არ ვარ მეტყველების საზომს მიღწეული”.

ღვთის მადლით, ძმებს სჯეროდათ მისი ნათქვამისა და არ წუხდნენ. პირიქით, ამბობდნენ, რომ ის დუმილის სათნოებით იყო შემკული. იმასაც ამბობდნენ, რომ პამბო თავისი ღვაწლით ანტონი დიდსა და იმ დროის ყველა სხვა წმინდა მამაზე უპირატესი იყო.

წმინდა პამბოს სხვა სათნოების შესახებაც გაუწყებ, რათა ესეც უკვე ნათქვამს შემატო.

ერთხელ მასთან სტუმრად ნეტარი პიორი მივიდა და თან საზრდოდ გამხმარი პური მიიტანა. წმინდა მამამ ჰკითხა:

- რატომ მოიქეცი ასე?

მან კი მიუგო:

- იმიტომ, რომ ჩემი გამოკვებით არ შეგაწუხო.

ეს რომ წმინდანმა მოისმინა, გაჩუმდა და აღარაფერი მიუგო. გამოხდა ხანი და ახლა პამბო ესტუმრა პიორს და თან დამბალი პური წაიღო. პიორის კითხვაზე, თუ რატომ მოიტანა თან დამბალი პური, წმინდა მამამ უპასუხა: ”არც მე მინდა, რომ შეგაწუხო ჩემი სტუმრობით და ამიტომაც დავალბე პური”.

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი