წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

62. ანტინოოს დედათა მონასტერი

ქალაქ ანტინოოში იყო დედათა თორმეტი მონასტერი, რომელშიც სათნოდ ცხოვრობდნენ. მათ შორის მოვინახულე და პირისპირ ვესაუბრე ღვთის მხევალ ატალიდას, რომელსაც ოთხმოცი წელი უფლის სამსახური ეტვირთა.

როგორც მონაზვნის ახლობლები მიამბობდნენ, ამ ნეტარ დედას- თან ერთად იყო სამოცი ქალწული, რომლებიც მისი წინამძღოლობით სათნო ცხოვრებაში წარემატებოდნენ. მათ ისე უყვარდათ თავიანთი სულიერი დედა, რომ თავიანთ საცხოვრისს კლიტით არ კეტავდნენ, სხვა მონასტრებისგან განსხვავებით. წინამძღვრის უსაზღვრო სიყვარულით სავსენი და მისი სულიერი სწავლებით გაძლიერებულნი სიწმინდეს იცავდნენ. წმინდა დედამ უვნებელობის ისეთ სიმაღლეს მიაღწია, რომ თვალებზე ხელები დამადო, როცა ვესტუმრე.

ამავე მონასტერში ცხოვრობდა ერთი ქალწული – ღირსი ატალიდას მოწაფე, სახელად ტაორი. მან ოცდაათი წელი იღვაწა და ამ ხნის განმავლობაში არ შემოსილა ახალი სამოსით, არც ახალი თავსაფარი და ფეხსაცმელი შეუძენია.

ძველმანებით მოსილი არასდროს გადიოდა თავისი სენაკიდან და ამბობდა: ”არ შევიმოსები კარგი სამოსით, რათა გულმა სენაკიდან გასვლა არ მოისურვოს”.

როცა სხვა ქალწულები კვირაობით წმინდა საიდუმლოსთან საზიარებლად გარეთ გამოდიოდნენ, ღირსი დედა თავის სენაკში იჯდა და ხელსაქმობდა. იგი გარეთ იმ მიზეზითაც არ გამოდიოდა, რომ თავისი მშვენიერი გარეგნობით არავისთვის ევნო. ასეთი უმშვენიერესი სულის და საღვთო მადლის მატარებელი იყო ატალიდა.

ამავე მონასტერში იყო ერთი ჭეშმარიტი ქალწული. იგი იმ სენაკის მახლობლად ცხოვრობდა, რომელსაც დევნულების დროს ვაფარებდი თავს. მისი ხილვის ღირსი ვერ გავხდი, რადგან, როგორც ამბობდნენ, სამოცი წელი დედასთან ერთად მოღვაწეობდა და გარეთ არ გამოდიოდა. როცა ქალწულის ამ სოფლიდან გასვლისა და მარადიულ ცხოვრებასთან მიახლების ჟამი დადგა, მაშინ ღამით მასთან ღირსი კოლუთე მოვიდა. ამ წმინდანის ტაძარი იქვე იყო აგებული. მან ქალწულს უთხრა: ”დღეს წარდგები უფლის წინაშე, იხილავ წმინდანებს. გამოდი სენაკიდან და ჩვენთან ერთად ისამხრე”.

განთიადისას ნეტარი დედა შეიმოსა, პური, ზეთი და მხალი კალათაში მოათავსა და იმ მონასტერში წავიდა, სადაც ამ წმინდანის სახელობის ეკლესია იყო აგებული.

ტაძარში მისულმა ქალწულმა ილოცა, დაჯდა და ელოდა მარჯვე ჟამს, რომ საზრდო მიეღო. როცა ეკლესიაში აღარავინ იყო, ღირსმა ქალწულმა თავისი საზრდო აიღო და წმინდა მოწამეს მიმართა: ”აკურთხე ეს საჭმელი, წმინდაო კოლუთე, და შენი მეოხება იყოს ჩემი თანამგზავრი!”

ქალწული ისევ დაჯდა, საზრდო იხმია, კვლავ ილოცა და მზის ჩასვლის ჟამს თავის სენაკში დაბრუნდა. მან დედას სტრომატის აღმწერელი კლიმენტის წიგნი – ამოსის წინასწარმეტყველების განმარტება გადასცა და სთხოვა, რომ ეს წიგნი დევნილი ეპისკოპოსისათვის გადაეცა, რათა მისთვის ელოცა, რადგან იგი უფლის წინაშე უნდა წარმდგარიყო.

წმინდანი იმავე ღამეს ისე აღესრულა, რომ არ დასნეულებულა, და უფლის წინაშე ასე წარდგა.

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი