წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

44. მელანია რომაელი

ნეტარი მელანია წარმოშობით ესპანელი იყო. მისი მამა – მარკელე, რომაელი ვიპატოსი გახლდათ, მეუღლე კი სამეფო პატივის მქონე კაცი, რომლის სახელიც უმჯობესია, არ მოვიხსენოთ.

როცა ღირსი მელანია დაქვრივდა, ოცდაორი წლის იყო. ქმრის გარდაცვალების შემდეგ მან ისე შეიყვარა უფალი, რომ ღირსი გახდა ზეციური სძლობისა და საღვთო ტრფიალებისა. მან თავისი სურვილი არავის გაანდო, რადგან შეეშინდა მეფე ვალენტინიანესი, რომელიც იმ დროს მეფობდა.

ნეტარმა მელანიამ ფარულად განაგო თავისი ასულის ბედიც. მან იმდენი ოქრო-ვერცხლი აიღო, რამდენის წაღებაც შეეძლო და თავის სანდო მონა-მხევლებთან ერთად ნავით სწრაფად გაეშურა ალექსანდრიისკენ. როცა იქ მივიდა, მთელი მონაგები ოქროვერცხლზე გადაცვალა და ნიტრიის მთისკენ გაემართა, სადაც წმინდა მამებს – სანატრელ პამბოს, ქრისტეს მონა არსისიოსს, დიდ სერაპიონს, პაფნოტი სკიტელს, ისიდორე აღმსარებელს და ერმის ეპისკოპოს დიოსკორეს შეხვდა. მელანიამ მათთან ერთი წელი დაჰყო. იგი უდაბნოში მიმოდიოდა და წმინდა მამებს ხვდებოდა.

გამოხდა ხანი და მეფე ავგუსტინემ გადაასახლა წმინდა მამები: ისიდორე, პასიმიონი, ადელფიონი, პაფნოტი, პამბო, ამონი და სხვები. სულ ოცდაექვსი კაცი. მათ შორის იყვენენ ეპისკოპოსები და თორმეტი მღვდელი, რომლებიც პალესტინიდან ნეოკესარიაში გააზავნა. მათთან ერთად გაემგზავრა ნეტარი მელანიაც და თავისი განძით ემსახურებოდა მათ. როგორც პიმენიმ, პაფნოტიმ, ისიდორემ და ამონმა გვიამბეს, მცველები არ უშვებდნენ წმინდა დედას, მაგრამ მან, თავისი ახოვანებით მამებს მიმსგავსებულმა, საღამოს ჟამს ბერებს იდუმალი საზრდო მიუტანა.

ეს ამბავი პალესტინის მთავარმა რომ შეიტყო, გადაწყვიტა მელანიასთვის მთელი სიმდიდრე ჩამოერთმია, თავად ის კი საპყრობილეში შეემწყვდია, რადგან არ იცოდა მისი არისტოკრატული წარმომავლობის ამბავი.

როდესაც წმინდანი საპყრობილეში ჩაკეტეს, მან მთავარს უთხრა: ”მე ვარ ასული და ცოლი წარჩინებული ადამიანებისა, ახლა კი ქრისტეს სძლობა ავირჩიე და შეურაცხყოფილად არ ვგრძნობ თავს, ასეთი სამოსი რომ მმოსია. მე შემიძლია გიჩივლო, რადგან არ გაქვს უფლება არც ჩემი შეპყრობისა და არც ჩემი სამოსლის მითვისებისა. ეს ყველაფერი კი იმისთვის გაუწყე, რომ სიმართლე იცოდე და ჩემ გამო არ დაგსაჯონ. ახლა კი, როგორც გსურს, ისე მოიქეცი. რადგან ნათქვამია: ”უგუნურ ადამიანს ისე ამაყად უნდა მოექცე, როგორც მონადირე ფრინველს”.

ეს რომ მსაჯულმა მოისმინა, გონს მოეგო, თავისი საქციელი შეინანა, ნეტარ დედას შენდობა სთხოვა და მისცა ნება დაპატიმრებულებთან შეუფერხებლად სტუმრობისა.

წმინდა მამების საპყრობილიდან განთავისუფლების შემდეგ ღირსმა მელანიამ იერუსალიმში მონასტერი ააშენა.

მონასტერში შეკრებილ ქალწულებთან ერთად დაემკვიდრა უწარჩინებულესი მოღვაწე რუფინე, რომელიც იტალიიდან, კერძოდ, ქალაქ აკვილიადან იყო, ბოლოს კი მღვდლობის პატივი მიიღო. ამ მამის მსგავსი განათლებითა და სიკეთით ძნელად თუ მოი პოვებოდა კაცთა შორის. ის ოცდაშვიდი წლის განმავლობაში მელანიასთან ერთად უმასპინძლდებოდა და ემსახურებოდა იერუსალიმში მოსალოცად მოსულ ეპისკოპოსებს, ქალწულებს, მონაზვნებს, ღირსეულ საერო ადამიანებს: მამაკაცებსა თუ ქალებს. ისინი მათი ნახვის მსურველებს ღირსეულად მოასვენებდნენ, ამავე დროს თავიანთი ქონებით განიკითხავდნენ ყველას.

რუფინემ და მელანიამ ჭეშმარიტ სარწმუნოებას აზიარეს პავლიკიანელები, რიცხვით ოთხასი მონაზონი; ეკლესიის წიაღში მოიყვანეს სულიწმიდის მოწინააღმდეგე მწვალებლები. ასეთი ღვთივსათნო ცხოვრებით გალიეს ამქვეყნიური ცხოვრება ისე, რომ არავინ დაუბრკოლებიათ. პირიქით, მრავალს მოუტანეს სულიერი სარგებელი.

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი