წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

37. პიორი ეგვიპტელი

იყო ერთი ეგვიპტელი კაცი, სახელად პიორი. ჯერ კიდევ ახალგაზრდა ის თავისი მამულიდან წამოვიდა და ღვთის წინაშე აღთქმა დადო, რომ თავისი ოჯახის წევრებს შორის აღარავის მოინახულებდა.

გავიდა ამ ამბიდან ორმოცდაათი წელი და მისმა მოხუცებულმა დამ ვიღაცისგან შეიტყო, რომ პიორი ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო. რადგან ის მხარე უდაბური იყო და მარტო ვერ შეძლო დიდი ხნის უნახავი ძმის მონახულება, დახმარებისათვის იმ ადგილის ეპისკოპოსს მიმართა. მანაც, მოხუცებული ქალის თხოვნით, ბერს წერილი მისწერა.

წმინდა მამების იძულებით, პიორი საკუთარი მამულისკენ გამოემართა. მან თან ერთი ძმათაგანი წამოიყვანა და, როცა თავისი სახლის ზღურბლს მიუახლოვდა, გარეთ დადგა და მოხუც დას თავისი მოსვლის ამბავი შეატყობინა. როცა პიორს მისი ფეხის ნაბიჯების ხმა შემოესმა, თვალები დახუჭა, დას სახელით მიმართა და უთხრა: ”ჩემო დაო, მე ვარ შენი ძმა პიორი, შემომხედე და მიყურე, რამდენიც გსურს”.

ქალმა გული იჯერა ძმის ყურებით, ყველანაირად ეცადა, პიორი შინ შემოეყვანა, მაგრამ ამაოდ. მან ღმერთს მადლობა შესწირა. წმინდანმა სახლის ზღურბლთან ილოცა და კვლავ უდაბნოს მიაშურა სამოღვაწეოდ.

პიორის შესახებ ამბობდნენ, რომ საოცარი მოთმინება ჰქონდა. იმ ადგილას, სადაც ეს წმინდა მამა დამკვიდრდა, წყალი არ იყო. მან ჭა ამოთხარა, იქიდან მწარე წყალი ამოვიდა და ნეტარი ბერი მთელი ცხოვრება მას კმარობდა. მისი გარდაცვალების შემდეგ მრავალი გამოცდილი ბერი ეცადა მის სენაკში დამკვიდრებას, მაგრამ ვერავინ შეძლო თუნდაც ერთი წელი იქ დარჩენა. მწარე წყლის გარდა, ის ადგილი ბერული ცხოვრებისათვის მეტისმეტად მკაცრი და უნუგეშო იყო.

ერთმა მშვიდმა და დიდი სიყვარულით მოსილმა კაცმა, მოსე ლუბიელმა, ასეთი რამ მიამბო: ”როცა ჯერ კიდევ ჭაბუკი მონასტერში ვიყავი, დიდი ჭა ამოვთხარე, რომელიც ოცი ნაბიჯის სიგანე იყო. სამი დღის მანძილზე ოცი კაცი ვთხრიდით; როცა იმ ადგილას მივაღწიეთ, სადაც წყალი უნდა ყოფილიყო, ვერ მივაგენით და ძალიან შევწუხდით. ვფიქრობდით, საქმისთვის თავი დაგვენებებინა. ამ დროს შუაგული უდაბნოდან სიცხისგან დამწვარი სანატრელი პიორი მოვიდა. მას ტანზე მოსასხამი ემოსა.

წმინდა მამამ ჯერ მოგვიკითხა, შემდეგ კი ასეთი რამ გვითხრა: ”რატომ სულმოკლეობთ, მცირედმორწმუნეებო, გუშინდელი დღიდან ვხედავ თქვენს მწუხარებას”.


ამ სიტყვების შემდეგ პიორი ორმოს ფსკერში ფეხით ჩავიდა, იქ მყოფ კაცებთან ერთად ილოცა, სათხრელით მიწას სამჯერ დაჰკრა და თქვა: ”წმინდა მამამთავრების ღმერთო, ნუ შეურაცხყოფ შენი მონების ნაღვაწს და მიეცი მათ წყალი!”

ამ სიტყვების წამოთქმისთანავე ისეთმა წყალმა ამოჩქეფა, რომ ყველა დაასველა. წმინდა მამამ კვლავ ილოცა და დადუმდა. ჩვენ ვთხოვეთ ნეტარ ბერს, რომ დარჩენილიყო და ჩვენთან ერთად ეჭამა. მან კი მოგვიგო: ”რისთვისაც მოვედი, შევასრულე, პურის საჭმელად კი არავის გამოვუგზავნივარ”.

ასეთია საკვირველი ამბები წმინდა პიორისა, რომელიც მოთმინების მტკიცე სვეტი იყო და სათნო ცხოვრებით აღესრულა. ის ახლა სასუფეველში მწარე წყლის ნაცვლად მარადიული სიტკბოების წყალს იხმევს.

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი