წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

28. ქალწულთმოყვარე ილია

იყო ერთი მოღვაწე, სახელად ილია. მას გამორჩეულად უყვარდა ქალწულები და ზრუნავდა მათზე, რადგან არიან ადამიანები, რომლებიც ამგვარი სურვილებით აღძრულნი, დასასრულს ყველას დაანახვებენ, რომ ამ ყველაფერს სათნოებათა შესაძენად აღასრულებენ. ასეთი იყო ილიაც. მან ქალწულებზე ზრუნვის მიზნით ხმაურიანი ქალაქის ორომტრიალში თავისი სახსრებით მონასტერი ააშენა, სადაც მრავალი გზააცდენილი მოათავსა. მან შეიძინა ყველაფერი, რაც მონასტრული ცხოვრებისა და მათი სულების განსასვენებლად იყო საჭირო. ამქვეყნიური ცხოვრების შფოთსა და წესებს მიდევნებული დედები ერთმანეთს ეწინააღმდეგებოდნენ. ბერი ილია ცდილობდა, რომ მათ შორის სიმშვიდეს დაესადგურებინა. ისინი ბევრნი იყვნენ, ასე სამასნი.

გავიდა ორი წელი და ასაკით ჯერ კიდევ ჭაბუკ ილიას დედების მიმართ გულისთქმის ვნება გაუჩნდა. იგი ამ დროს ოცდაათი თუ ორმოცი წლის იყო და, რადგან გემოთმოყვარეობის ვნებით ჯერ კიდევ გამოიცდებოდა, იქაურობა დატოვა და უდაბნოს მიაშურა. იქ ორი დღის განმავლობაში მშიერ-მწყურვალი მიმოდიოდა და ღმერთს ასე ევედრებოდა: ”უფალო, ან მომკალი, რომ არ ვიხილო მათი უბედურება, ან ყველაფერი ისე განაგე, რომ ზრუნვა შევძლო მათზე”.

როცა მოსაღამოვდა, მამა ილიას უდაბნოში მიეძინა. როგორც თავად მოგვიყვა, მას სამი ანგელოზი გამოეცხადა, რომლებმაც ჰკითხეს: ”რატომ წამოხვედი დედათა მონასტრიდან?”

ბერმა ანგელოზებს წამოსვლის მიზეზი აუწყა. ისინი მამა ილიას შეეკითხნენ: ”თუ ამიერიდან გაგათავისუფლებთ მაგ ვნებისაგან, წახვალ და იზრუნებ მათზე?”

როცა უფლის ანგელოზებმა თანხმობა მიიღეს, ბერს ფიცის დადება მოსთხოვეს.

როგორც შემდეგ თავად გვაუწყა, მამა ილიამ ასე შეჰფიცა მათ: ”ვფიცავ ჩემს მზრუნველს, რომ ვიზრუნებ მათზე”.

როცა ბერმა ფიცი წარმოთქვა, ერთი ანგელოზი მის ფეხებზე დაჯდა, მეორე კი ხელებზე. ერთმა მათგანმა მახვილი აიღო და გამოასაჭურისა იგი. თუმცა, გამოსაჭურისება ნამდვილად კი არ მოხდა, არამედ ჩვენებით. მამა ილიას კი ეგონა, რომ მართლა მოხდა და ანგელოზებმა შემდეგ განკურნეს.

ამის შემდეგ უფლის მაცნეებმა ჰკითხეს:

- მიიღე სარგებელი ასეთი ქმედებისაგან?

მან კი მიუგო:

- დიდი სარგებლობის მომტანია ეს ყოველივე ჩემთვის, რადგან ვნებაც შემიმსუბუქდა და ტანჯვისაგანაც გავთავისუფლდი.

მაშინ ანგელოზებმა უბრძანეს:

- მაშ, წადი და იმავე ადგილას იღვაწე.

ხუთი დღის შემდეგ მამა ილია კვლავ მონასტერში დაბრუნდა. მთელი დედათა მონასტერი იგლოვდა მის წასვლას, ახლა კი სიხარულმა მოიცვა. დაბრუნებული ბერი მონასტრის განაპირა მდებარე ერთ სენაკში დაემკვიდრა. ამ მოშორებული სენაკიდან იგი უფრო მეტი გულმოდგინებით შეუდგა დედებზე ზრუნვას. ბერმა მათთან ერთად კიდევ ორმოცი წელი დაყო. იგი წმინდა მამებს დაბეჯითებით ეუბნებოდა: ”იმ დღიდან, რაც უკან დავბრუნდი, აღარასოდეს შევუწუხებივარ დედების მიმართ ვნებიან ფიქრებს”.

ასეთი მადლი მიანიჭა უფალმა ღირს ილიას, ასე იღვაწა ამ წმინდა მამამ, ასე ღირსეულად განაგო მონასტრული ცხოვრება და ღირსეულადვე აღესრულა.

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი