წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

4. ბრმა მწერალი დიდიმე

ამ დროს გარდაიცვალა დიდიმეც, რომელმაც ბევრი საღვთო წიგნი აღწერა, თუმცა უსინათლო იყო. იგი სათქმელს გულში გამოთქვამდა, შემდეგ კი სხვათა ხელით წერდა.

ამ ნეტარ მამას გარდაცვალებამდე ათი წლით ადრე ოთხგზის შევხვდი. როცა ამ სოფლიდან გავიდა, სამოცდათხუთმეტი წლის იყო. როგორც თავად მიამბო, თვალისჩინი ოთხი წლის ასაკში დაეკარგა, მასწავლებელი არასდროს ჰყოლია, არც წერა-კითხვა იცოდა.

განგების ნებით, მისი მანუგეშებელი და მასწავლებელი საკუთარი სინდისი იყო, რადგან საღვთო მადლი და სულიერი სიბრძნე
ამშვენებდა. სწორედ მასზე აღსრულდა წმინდა წერილის სიტყვები: ”უფალი თვალს უხელს ბრმებს” (ფს. 145. 8). წმინდანმა ძველი და ახალი აღთქმის წიგნები ზედმიწევნით იცოდა, საღვთო დოგმატებს კი პირველგამოჩინებულ წმინდა მამებზე მეტი სიზუსტით და დაბეჯითებით გადმოსცემდა.

ერთხელ ნეტარმა მამამ მითხრა, რომ მელოცა. მე კი დამეზარა და ვეურჩე. წმინდანმა ასეთი რამ მიამბო: ”ამ სენაკში ჩემს სანახავად სამჯერ იყო შემოსული სანატრელი დიდი ანტონი, რომელსაც ვთხოვე, რომ ელოცა. მან სათქმელი მეორედ აღარ გამამეორებინა, მუხლი მოიყარა, ილოცა და ამ გზით მორჩილება საქმით მასწავლა. რადგან შენც მის კვალს შესდგომიხარ, როგორც მონაზონი და ამსოფლიური სიამეების უარმყოფელი, უკუაგდე შენი ურჩება და დამემორჩილე”.

ღირსმა დიდიმემ ერთხელ ასეთი რამეც მიამბო: ”ერთხელ ძალიან ვიყავი დამწუხრებული უბედური იულიანე განდგომილის მეფობის გამო, რომელიც ქრისტიანებს დევნიდა. ისეთმა მწუხარებამ მომიცვა, რომ ჩამობნელებამდე არაფერი მიჭამია. სავარძელში მჯდარს ჩამეძინა და თეთრ ცხენებზე ამხედრებული კაცები მეჩვენა, რომლებიც ცხენებს სწრაფად დააქროლებდნენ და ხმამაღლა ამბობდნენ: უთხარით დიდიმეს, დღეს, შვიდ საათზე გარდაიცვალა იულიანე. ადექი, შეჭამე რამე და ეს ამბავი შეატყობინე ათანასე ეპისკოპოსსაც, რათა იმანაც იცოდეს. მე ის საათი, დღე და თვე დავიხსომე და მართლაც ასე მოხდა”.

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი