წმიდა პალადი ჰელენოპოლელი

ლავსაიკონი

1. ალექსანდრიელი მღვდელი ისიდორე

ამიერიდან წმინდა მამების ცხოვრების მოთხრობას შევუდგები. გაუწყებ არა მარტო იმათ შესახებ, რომლებიც ქალაქებსა და დაბებში ბრწყინავდნენ, არამედ უდაბნოებში, გამოქვაბულებსა და მონასტრებში დამკვიდრებულთა ამბებიც აღვწერე; რადგან გამოსაძიებელია არა ადგილი, სადაც ისინი მოღვაწეობდნენ, არამედ საჭიროა აღწერა თითოეულის სწრაფვისა და გულმოდგინებისა, რომლის გზითაც გახდნენ ისინი ღირსნი ამქვეყნად ანგელოზებრივი ღვაწლის აღსრულებისა.

პირველ ყოვლისა, ალექსანდრიაში წავედი. ეს მოხდა თევდოსი დიდის მეფობის მეორე წელს, რომელიც თავისი მართალი სარწმუნოების გამო დღეს ანგელოზთა გვერდით განისვენებს.

ქალაქ ალექსანდრიაში მისული შევხვდი საოცარ კაცს. იგი ყოველგვარი სიმშვენიერით იყო შემკული: სიტყვით, ქცევითა და გონიერებით. ეს იყო მღვდელი ისიდორე, რომელიც ალექსანდრიის ეკლესიის თავშესაფარს განაგებდა და იქ მოღვაწეობდა. ამ ნეტარ მამაზე ამბობდნენ, რომ სიჭაბუკის წლები უდაბნოში გაეტარებინა და შრომითა და ღვაწლით განკაფულიყო.

ნიტრიის მთაზე ყოფნისას თავად ვიხილე სენაკი, სადაც ის მოღვაწეობდა. როცა მას შევხვდი, სამოცდაათი წლის იყო, ამის შემდეგ თხუთმეტი წელი კიდევ იღვაწა და მშვიდობით მიიძინა.

ამ წმინდა მამას აღსრულებამდე არ ჩაუცვამს ტილოს სამოსი, გარდა თავსაბურავისა, რომელსაც იმ ქვეყნის წესისამებრ ატარებდნენ მონაზვნები. მას არ დაებანა აბანოში, არც ხორცი ეჭამა, არც ტაბლასთან მჯდომს ნაყროვანებით ეხმია საჭმელი. სხეული, ღვთის მადლით, ისე ჰქონდა დაცული, რომ მისი მხილველი იფიქრებდა, კარგად იკვებებაო. ამ მამის სულიერი სათნოებები სრულად რომ გაუწყო, დიდი დროც არ მეყოფა. ის ისეთი მშვიდი და კაცთმოყვარე იყო, რომ ურწმუნოებსა და ღვთის მოწინააღმდეგეებს მისი სამოსლის ჩრდილის დანახვისაც ეშინოდათ. მომეტებული სიკეთის გამო ის თავისი მადლით ყველაზე აღმატებული იყო, წმინდა წერილისადმი გულისხმიერი დამოკიდებულებით გამოირჩეოდა. მას მტკიცედ ეპყრა მართალი სარწმუნოება.

ამ წმინდა მამამ თავისი სათნოებით იმგვარ საზომს მიაღწია, რომ სხვებთან ერთად საზრდოს მიღებისას გონებით საღვთო აღმაფრენა ეუფლებოდა. იქ მყოფნი ამგვარი ხილვის მიზეზს ეკითხებოდნენ. ის კი ამბობდა, რომ ჩვენება ჰქონდა და ამიტომაც განე- შორებოდა ხოლმე ამ დროს გონებით მათ.

არაერთგზის მიხილავს მამა ისიდორე ტაბლასთან გულმდუ- ღარედ მტირალი. როცა ტირილის მიზეზი ვკითხე, ასეთი რამ მომიგო: ”მრცხვენია პირუტყვული საზრდოს მიღებისა, რადგან პირმეტყველი ვარ და მსურს სამოთხის განსასვენებელთა და უკვდავი საზრდოს მიღება, რომელიც მე ქრისტეს ძალით მომეცა”.

საბერძნეთში მყოფმა ყველა მთავარმა და ერისთავმა იცოდა, რომ პირველი დევნის წლებში ის ათანასე ეპისკოპოსის გვერდით იყო, მეორედ კი წმინდა დიმიტრი ეპისკოპოსისა. მისი სიმდიდრე მთელი ქონების უშურველი გაცემა იყო. ამ მხრივ, ის ისე წარემატა, რომ გარდაცვალების შემდეგ, ანდერძის თანახმად, თავისი სიმდიდრე გაჭირვებულებს დაურიგა, საკუთარ დებს კი, რომლებიც სხვა სამოცდაათ ქალწულთან ერთად მოღვაწეობდნენ, ერთი დრაჰკანიც კი არ დაუტოვა. ისინი ქრისტეს შეავედრა და თქვა: ”ღმერთმა, რომელმაც თქვენ დაგბადათ, იგივე განაგებს თქვენს ცხოვრებას ისე, როგორც ჩემი განაგო”.

ამ ღვთივსულიერმა ისიდორემ აღმზარდა მე. მასთან მისვლის ჟამს ყმაწვილი ვიყავი და ვევედრებოდი, რომ მონაზვნური წესით აღვეზარდე. ჩემი დაუდგრომელი სიჭაბუკე საღვთო სიტყვის დაუფლებას კი არა, არამედ ხორცისთვის აღვირის ასხმას, მკაცრ ცხოვრებას საჭიროებდა. ამიტომ მან, როგორც კეთილმა და კვიცების დახელოვნებულმა მწყემსმა, სამოღვაწეოდ ქალაქიდან ხუთი მილის* მოშორებით უდაბნოში გამიყვანა.

* მილი, მილიონი - ათასი ნაბიჯი

წინა თავი სარჩევი შემდეგი თავი