ყოვლისავეგანი ხისა მაღნარისა გარეშე საკურთხეველსა მას უფლისა ღმრთისა შენისასა (21). წარმართებს ჰქონდათ ჩვეულება: ყოველი ხშირტოტიანი ხის ქვეშ და ყოველ ლამაზ მუხნარში აეშენებინათ საკურთხეველი და სამსხვერპლო თავიანთი კერპებისთვის. ამიტომაც ნაბრძანებია, რომ არ მიებაძათ ამ წარმართული ადათ-წესისთვის. საკურთხევლად აქ გული იწოდება, ხეებად — ბოროტი გულისთქმები; სწორედ მათი ამოძირკვა და აღმოფხვრა იყო ნაბრძანები.

წინა - სარჩევი - შემდეგი