ეს არის 17 მონაზონის ცხოვრება, რომლებიც შეეწირნენ ქრისტიანობის გავრცელებას ინდოეთში. ისინი იყვნენ განსაკუთრებული პიროვნებები, რომლებმაც საკუთარი სიცოცხლე დათმეს, რათა სხვა ადამიანებისთვის ესწავლებინათ ქრისტიანული რწმენა და საღმრთო მრწამსი. მათი ცხოვრება და თავდადება გამოხატავს უზარმაზარ ძალას, გამძლეობასა და რწმენის ნდობას.

ამ ისტორიაში ჩართული პიროვნებები იყვნენ უმეტესად იმ დროის ქრისტიანული ტრადიციებით აღზრდილები, თუმცა ინდოეთის კულტურაში მათი როლი იყო გადამწყვეტი, რადგან იმ დროისთვის ქრისტიანობა ჯერ არ იყო ფართოდ გავრცელებული და ასეთი აქტები მოითხოვდნენ განსაკუთრებულ გამძლეობას.

მონაზვნები გაჩენილი გაჭირვებების მიუხედავად აგრძელებდნენ თავიანთი მოღვაწეობას. მათ ბევრი განსაცდელი გამოიარეს, მათ შორის თავდასხმებისა და წამებისა, მაგრამ მათი რწმენა მათ არ ღალატობდა. მათი სიკვდილი იყო მოწამეობა, რაც კიდევ უფრო აძლიერებს მათი ცხოვრების მაგალითს.

ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ ეს ისტორია უკავშირდება არა მხოლოდ ინდოეთის ისტორიას, არამედ მთლიანად ქრისტიანობასა და რწმენის საყოველთაო ძლიერობას.

საეკლესიო გადმოცემის (სინაქსარული) სტილით, როგორც ეს ქართულ საეკლესიო წიგნებში გვხვდება, ეს ამბავი ეკლესიის გადმოცემით IV საუკუნეს ეკუთვნის.

ქრისტეს აღდგომის შემდეგ, მოციქულთა ქადაგებით, ქრისტიანული სარწმუნოება მრავალ შორეულ ქვეყანაში გავრცელდა. ამ გზით ქრისტეს ნათელი მიაღწია ინდოეთსაც. იქ ქრისტიანთა მცირე თემები არსებობდა, თუმცა ისინი ხშირად დევნას განიცდიდნენ წარმართი მმართველებისა და ქურუმებისგან.

ამ დროს ერთ მონასტერში ცხოვრობდნენ ჩვიდმეტი მონაზონი, რომლებიც წმინდა ცხოვრებით, მარხვით, ლოცვითა და მორჩილებით გამოირჩეოდნენ. მათ არ სურდათ დიდება ან ძალაუფლება — მათი სურვილი იყო მხოლოდ ღმერთის მსახურება და ხალხისთვის ჭეშმარიტების ჩვენება მშვიდი მაგალითით.

როცა ინდოეთის ერთ-ერთ მხარეში დაიწყო ქრისტიანთა დევნა, ეს მონაზვნები შეგნებულად არ დამალულან. ისინი მიიჩნევდნენ, რომ ქრისტეს უარყოფა სულის დაღუპვას ნიშნავდა. ადგილობრივმა მთავარმა შეიტყო მათი არსებობის შესახებ და ბრძანა, მის წინაშე მიეყვანათ.

მმართველმა მათ შესთავაზა უარი ეთქვათ ქრისტეზე და მსხვერპლი შეეწირათ წარმართული ღმერთებისთვის, სანაცვლოდ კი თავისუფლება და პატივი მიეღოთ.

მონაზვნებმა ერთხმად უპასუხეს: „ჩვენ ერთ ღმერთს ვემსახურებით — იესო ქრისტეს, და ვერ დავთმობთ მას არც სიცოცხლის ფასად.“

ამის შემდეგ ისინი სხვადასხვა სახით გამოცადეს — მუქარით, ტანჯვით, პატივისა და სიკეთის დაპირებით — მაგრამ ვერც ერთმა ვერ გატეხა მათი რწმენა. ისინი მშვიდად, ლოცვით და ერთმანეთის გამხნევებით იტანდნენ ყოველგვარ ზეწოლას.

ბოლოს მთავარმა მათი სიკვდილით დასჯა ბრძანა. გადმოცემით, მონაზვნები მოწამეობრივად აღესრულნენ ლოცვაში, ღმერთის მადლიერებითა და ერთმანეთის დალოცვით. ეკლესია მათ ღირსმოწამეებს უწოდებს, რადგან ისინი არა მხოლოდ მოწამეები იყვნენ, არამედ ღირსეული მონაზვნური ცხოვრებითაც ბრწყინავდნენ.

მათი სისხლი გახდა ქრისტიანთა გამხნევება იმ ქვეყანაში. გადმოცემით, მათი მოწამეობის შემდეგ ბევრმა ირწმუნა ქრისტე, რადგან დაინახეს, რომ ასეთი მშვიდობა და სიმტკიცე მხოლოდ ჭეშმარიტი რწმენიდან მოდის.

მათი ხსოვნა ეკლესიაში აღინიშნება, როგორც მაგალითი რწმენის სიმტკიცისა, მორჩილებისა, სიკვდილამდე სიყვარულისა.