წმიდა ლეონტი, იერუსალიმის პატრიარქი, წმიდა გრიგოლ პალამას გადმოცემით, 1223-1261 წლების პერიოდში მართავდა იერუსალიმის ეკლესიას. მისი ცხოვრება დაწვრილებით აღწერა კონსტანტინეპოლელმა მონაზონმა თეოდორემ. ეს თხზულება თარგმნა ღირსმა ნიკოდიმოს მთაწმიდელმა, რომელიც პატრიარქის აღსრულების თარიღად თვლის ათას ას სამოცდათხუთმეტ წელს.

ლეონტი იერუსალიმელი — იერუსალიმის ეკლესიის ერთ-ერთი ღირსეული მღვდელმთავარი იყო, რომელმაც ეკლესიის მართვა მძიმე და არეულ ეპოქაში იტვირთა. იგი ცნობილია როგორც მართლმადიდებლობის დამცველი, კეთილმსახური მწყემსი და წმიდა ადგილების მზრუნველი.

წმიდა ლეონტი მეექვსე-მეშვიდე საუკუნეთა მიჯნაზე მოღვაწეობდა. ახალგაზრდობიდანვე გამოირჩეოდა ღვთისმოსაობით, სიბრძნითა და წმიდა წერილის ღრმა ცოდნით. მან მონაზვნური ცხოვრება აირჩია და იერუსალიმის მახლობლად მდებარე სავანეებში მკაცრი ასკეტური ღვაწლით განიწმიდა სული.

მისი სათნოებისა და განსწავლულობის გამო ეკლესიის მამებმა იგი იერუსალიმის საპატრიარქო ტახტზე აიყვანეს. პატრიარქობის დროს განსაკუთრებულად ზრუნავდა:

წმიდა ადგილების დაცვასა და კეთილმოწყობაზე;

მონაზვნური ცხოვრების განმტკიცებაზე;

მართლმადიდებლური სარწმუნოების დაცვაზე სხვადასხვა მწვალებლური სწავლების წინააღმდეგ;

გლახაკთა, ობოლთა და მომლოცველთა დახმარებაზე.

წმიდანი გამოირჩეოდა სიმშვიდითა და მოწყალებით. გადმოცემის მიხედვით, იგი ხშირად თავად ემსახურებოდა ღარიბებს, ავადმყოფებსა და მოგზაურებს. მისი სახლი და საპატრიარქო კარი ყველასთვის ღია იყო.

მის ეპოქაში იერუსალიმის ეკლესიას მრავალი განსაცდელი და პოლიტიკური არეულობა დაატყდა თავს. მიუხედავად ამისა, პატრიარქი ლეონტი შეუდრეკელად იცავდა ეკლესიის ერთობას და ცდილობდა ხალხის სულიერ განმტკიცებას.

წმიდა ლეონტი განსაკუთრებულ პატივს მიაგებდა მაცხოვრის საფლავსა და გოლგოთის სიწმიდეებს. იგი მოუწოდებდა მორწმუნეებს, გარეგან დიდებაზე მეტად შინაგანი სიწმიდე შეეძინათ.

ხანგრძლივი მღვდელმთავრული ღვაწლის შემდეგ წმიდანმა მშვიდობით შეჰვედრა სული უფალს. ეკლესიამ იგი წმიდანად შერაცხა როგორც კეთილი მწყემსი, მშვიდობისმყოფელი და მართლმადიდებლობის ერთგული დამცველი.

„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი II, თბილისი, 2001 წ.

მოუსმინე: