წმიდა მღვდელმოწამე ალექსანდრე ეწამა ქრისტესთვის იმპერატორ ავრელიანეს (270-275) დროს და ეკუთვნის იმ ეპოქას, როცა ქრისტიანობა ჯერ კიდევ სასტიკად იდევნებოდა და ეკლესიის მწყემსები ხშირად პირველები იღებდნენ მოწამებრივ გვირგვინს.

მისი მოღვაწეობა დაკავშირებულია III საუკუნის დევნებთან, განსაკუთრებით იმპერატორ ავრელიანე-ის პერიოდთან (270–275), როცა ქრისტიანთა დევნა კვლავ გამკაცრდა.

ალექსანდრე იყო ეპისკოპოსი (ზოგი წყაროს მიხედვით — ქალაქის სულიერი წინამძღვარი), რომელიც დაუღალავად ქადაგებდა ქრისტეს სარწმუნოებას.

წმიდა ალექსანდრე გამოირჩეოდა:

მართლმადიდებლური სარწმუნოების სიწმინდით;

სამწყსოზე მამობრივი ზრუნვით;

უშიშარი ქადაგებით წარმართთა შორის;

ის არა მხოლოდ სიტყვით, არამედ პირადი მაგალითითაც ამტკიცებდა ქრისტიანულ ცხოვრებას. როდესაც დევნა გამწვავდა, ალექსანდრე შეიპყრეს და წარადგინეს სამსჯავროზე. მას მოსთხოვეს ქრისტეს უარყოფა და კერპებისთვის მსხვერპლის შეწირვა. წმიდანმა მტკიცედ უარყო ეს მოთხოვნები და საჯაროდ აღიარა ქრისტე.

წმიდანი მმართველმა ანტონიონმა დაკითხა, შემდეგ კი სასტიკად აწამა. მის წინააღმდეგ გამოიყენეს სხვადასხვა სახის წამება: სასტიკი ცემა, დამცირება და შეურაცხყოფა, ციხეში მძიმე პირობებში ჩაგდება, მაგრამ იგი დარჩა ურყევი და არ დათმო სარწმუნოება. ღვთისგან სასწაულებრივად დაცულმა ალექსანდრემ უდრტვინველად აიტანა ტკივილი. ბოლოს, როცა მტარვალებმა ვერ გატეხეს მისი სულიერი სიმტკიცე, წმიდა ალექსანდრე სიკვდილით დასაჯეს, მას თავი მოჰკვეთეს.

მისი აღსასრული გახდა ქრისტესადმი ერთგულების უმაღლესი დასტური და ეკლესიისთვის მაგალითი მწყემსის თავდადებისა.

მისი ცხოვრება გვასწავლის:

მწყემსის პასუხისმგებლობას — ეპისკოპოსი მზად უნდა იყოს სიცოცხლის გაღებისთვის სამწყსოსთვის;

სიმტკიცეს განსაცდელში — ჭეშმარიტება არ ექვემდებარება კომპრომისს;

მოწამეობის სიწმინდეს — სიკვდილი ქრისტესთვის არის გამარჯვება;

ანტონიონი მსაჯულის სავარძლიდან წამოდგომისთანავე ეშმაკეულ იქმნა და საშინელ ტანჯვაში აღმოხდა სული.

„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.

მოუსმინე: