კონდაკი, ხმა 4: ქუეყანასა ზედა ქრისტესთვის იღუაწეთ და მიიღეთ ზეგარდამო დიდებისა იგი გვირგვინი, და უფლისა მიერ მადლი, განმაძლიერებელნი თქუენი, და ყოველნივე ზახებანი მტერთანი განაბნიეთ, და ქრისტე ღმრთისათვის ტკივილთა დათმენა და სისხლთა დათხევა მიიტვალეთ, ხოლო მაქებელთა თქუენთა მარადის იხსნით განსადელთაგან.

სხვა კონდაკი, ხმა 2: ახალ გამოჩინებულნი ვარსკვლავნი სარწმუნოებისა გულსმოდგინედ ქრისტესთვის ვნებულნი, საქებელითა გვირგვინითა ღირსებით ყოველთა გვირგვინოსან-ვყვნეთ მვედრებელნი ჩუენთვის ქრისტეს მიმართ, ვითარცა სუეტნი და ზღუდენი ქრისტიანობილისა მთავრობისანი.

წმიდა 42 ამორეველი მოწამე (+845) ეკლესიის ერთ-ერთი უმძიმესი და ამაღლებული მოწამეობრივი ისტორიის მაგალითია, რომელიც გვიყვება ერთგულებაზე, სიმტკიცეზე და ქრისტესადმი ურყევ სიყვარულზე.

IX საუკუნეში ბიზანტიასა და არაბთა სახალიფოს შორის მიმდინარეობდა მძიმე ომები. ერთ-ერთი ასეთი ბრძოლა მოხდა ქალაქ ამორიონთან (ბიზანტიის მნიშვნელოვანი ციხე-სიმაგრე მცირე აზიაში).

842 წელს არაბებმა აიღეს ამორიონი. ქალაქის დაცემის შემდეგ მრავალი მხედარი და დიდგვაროვანი ტყვედ ჩავარდა. მათ შორის იყვნენ: კონსტანტინე, თეოფილე, აეტი, თეოდორე, მელისენი, კალისტე, ვასოი და სხვა – სულ 42 ღირსეული მხედარი და სახელმწიფო მოღვაწე.

ტყვეები ბაღდადში გადაიყვანეს, სადაც მათ შვიდი წლის განმავლობაში მძიმე ტყვეობა გადაიტანეს.

მათ წინაშე იდგა არჩევანი: უარყონ ქრისტე და მიიღონ ისლამი – და მიიღონ პატივი და თავისუფლება. ან დარჩნენ ქრისტეს ერთგულნი – და დაისაჯონ სიკვდილით.

არაბთა მმართველები და ღვთისმეტყველები მრავალჯერ ცდილობდნენ მათ გადაბირებას: დაპირებებით (სიმდიდრე, თანამდებობა), მუქარით, ფილოსოფიური და რელიგიური კამათით, მაგრამ წმიდანებმა ერთხმად უპასუხეს: „ჩვენ ქრისტეს მონები ვართ და ვერ უარვყოფთ მას, ვინც ჩვენთვის ჯვარს ეცვა.“

845 წელს, როცა დარწმუნდნენ, რომ ისინი ვერ გატეხდნენ მათ რწმენას, ყველა მოწამე სიკვდილით დასაჯეს თავის მოკვეთით. მათი სხეულები მდინარეში გადაყარეს, თუმცა, გადმოცემით, ქრისტიანებმა მოგვიანებით პატივით დაკრძალეს.

ამორეველი მოწამეების თავგანწირვა გვასწავლის, რომ ერთგულება საჭიროა ბოლომდე — არა მხოლოდ სიტყვით, არამედ სიცოცხლის ფასად.

რწმენის გონებრივ დაცვას, — ისინი არ იყვნენ უბრალო მებრძოლები; ისინი რწმენას არგუმენტითაც იცავდნენ.

სულიერი თავისუფლებას, — მიუხედავად ფიზიკური ტყვეობისა, ისინი შინაგანად თავისუფლები დარჩნენ.

„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.

მოუსმინე: