ტროპარი: მწყემსო კეთილო და ქრისტეს კრავთა ჭეშმარიტო დარაჯო, სიკეთით გამორჩეულო მამაო ათანასე, სარწმუნოებით განმტკიცებულო და ეკლესიისა საზღვართა მფარველო; იყავ ქრისტეს წინაშე შუამდგომელი სულთათვის, ვინაც მოიხსენიებს სახელსა შენსა და უჩვენე გზაი მშვიდობისა და გადარჩენისა.

კონდაკი: სვეტო სარწმუნოებისა, დარაჯო სიმართლისა და კეთილქმედებისა მსახურო, ათანასე ყოვლადქებულო, სიტყვითა და ცხოვრებითა მადლიანად წარმოჩნდი, და მღვდელმთავართა შორის განგაბრწყინა უფალმა. ამისთვის გევედრებით: იყავ ჩვენდა შუამდგომლად ქრისტე ღმერთთან, რათა მოგვმადლოს წყალობა და ცხორება საუკუნო.

წმიდა ათანასე დაიბადა მეცხრე საუკუნის დასაწყისში ბიზანტიის იმპერიაში, სიცილიის ქალაქ კატანიაში, დაახლოებით რვაას თვრამეტ წელს. არაბთა თავდასხმას გამოქცეულმა მისიანებმა მალე პელოპონესზე, ქალაქ პეტრას შეაფარეს თავი.

მის ოჯახზე ან დაბადების ადგილზე წყაროები არ გვაძლევს დეტალურ ცნობას, თუმცა ცნობილია, რომ იგი ახალგაზრდობიდანვე გამოირჩეოდა: ღმრთისმოშიშებით, სულიერი სიმტკიცით, თავშეკავებითა და სიმშვიდით.

იგი ჯერ მონაზვნად აღიკვეცა, ხოლო შემდეგ გახდა სასულიერო პირი. ჯერაც ჭაბუკი შეერთო ქალაქის ერთ-ერთ მონასტერს, რამდენიმეწლიანი განდეგილობის შემდგომ კი, მისი ნების საწინააღმდეგოდ, სავანის იღუმენად ირჩიეს.

მონაზვნური ცხოვრების განმავლობაში ათანასე ცნობილ მონასტრებში განაგრძობდა: მარხვასა და ლოცვის ღვაწლს, სულიერი სიბრძნის შეძენას, წმიდა წერილისა და მამათა სწავლების ცოდნის გაღრმავებას.

მისი კეთილსინდისიერება და სულიერი ზომიერება ყველგან იცოდნენ.

მოგვიანებით პელოპონესის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან სასაზღვრო ქალაქში, მეთონის ეპისკოპოსად დაასხეს ხელი და თავის სამწყსოზე მოსიყვარულე მამასავით, უდიდესი გულმოდგინებით ზრუნავდა და საკუთარი ცხოვრებით განასახიერებდა სახარებისეულ უპოვარებას.

მეცხრე საუკუნე ბიზანტიისათვის იყო ხატმებრძოლობის, თეოლოგიური დაპირისპირებისა და დასავლეთ−აღმოსავლეთის პოლიტიკური კრიზისების დრო. ათანასემ მტკიცედ დაიცვა მართლმადიდებლობა და უარი თქვა ხატმებრძოლთა ზეწოლაზე.

წმიდა ათანასეს სულიერი და სოციალური მოღვაწეობა შემდეგში მდგომარეობდა: აშენებდა და აღადგენდა ტაძრებს, მხარს უჭერდა ღარიბებს, ავადმყოფებსა და ობლებს, მხარს უჭერდა მსახურ პირებს – მღვდლებსა და დიაკონებს, აძლიერებდა ზნეობრივ წესრიგს ერში. აგრეთვე ხელს უწყობდა სასულიერო სწავლას, წიგნების გადაწერასა და სწავლებას.

მისი მმართველობა აღინიშნებოდა: სიმშვიდით, სამწყსოსთან უშუალო ურთიერთობით, მსჯავრზე სამართლის თანმიმდევრული და კეთილი მიდგომით.

დღემდე მას მოიხსენებენ, როგორც „კეთილი მწყემსი მეთონელი“.

დიდხანს ღვაწლის შემდეგ, წმიდა ათანასე მშვიდობით მიიცვალა თავის ეპარქიაში, მეცხრე საუკუნის მიწურულს.

ეკლესიამ მალე აღიარა იგი წმინდანად, როგორც: სარწმუნოების დამცველი, სამწყსოს კეთილი მწყემსი, სიყვარულისა და კეთილსინდისიერების მაგალითი.

გარდაცვალების წინ ძმები დალოცა და დაუბარა, არასოდეს დაეტევებინათ გულმოწყალება და ხსოვნა საშინელი სამსჯავროსი.

დაახლოებით 880 წელს, მისი ნეტარი აღსასრულის შემდგომ, მის წმინდა ნაწილთაგან მრავალი სასწაული აღსრულდა.

ChatGPT

მოუსმინე: