VIII–IX საუკუნეთა მიჯნაზე, როდესაც იმპერატორი ლეონ V და შემდგომ მისი მემკვიდრეები სასტიკად დევნიდნენ ხატთაყვანისმცემლებს, მრავალი ეკლესია იერიშით აიღეს და მართლმადიდებელ სასულიერო პირთა დასჯა დაიწყეს. ამ ხანებში იშვიათი სიმტკიცით გამოიჩინეს თავი ოთხმა ეპისკოპოსმა — მანუელმა, გიორგიმ, პეტრემ და ლეონტიმ, რომელნიც თავიანთ სამწყსოსთან ერთად იცავდნენ სულიწმიდით განბრძნობილ ხატებს, ტაძრებსა და საღმრთო წესს.

ეს წმინდა მოწამეები რომის იმპერიის სხვადასხვა რაიონებიდან იყვნენ და ცხოვრობდნენ ადრიანოპოლში [ქალაქი თრაკიაში (ევროპული თურქეთი), მდინარეების ტუნძასა და მარიცას შესართავთან.] იმპერატორ ლეო სომეხის [ბიზანტიის იმპერატორი, მეფობდა 813 წლიდან 820 წლამდე.] დროს. ამ დროს ბულგარეთის მეფემ კრუმმა გაანადგურა თრაკია და მაკედონია და მიუახლოვდა თავად კონსტანტინოპოლს, 814 წელს სამთვიანი ალყის შემდეგ, აიღო ადრიანოპოლი და ტყვედ წაიყვანა მისი ყველა მცხოვრები, ვინც ხოცვა-ჟლეტას გადაურჩა, ორმოცი ათასამდე ადამიანი; მათ შორის იყო ადგილობრივი ეპისკოპოსი, რომელზეც წარმართმა მეფემ ბრძანა, მიწაზე დაეგდოთ და ფეხებით გაეთელათ.

კრუმი ბოროტი სიკვდილით მოკვდა; მისი მემკვიდრე დუკუმი მალევე გარდაიცვალა და დიცენგი, ძლიერი და არაადამიანური მმართველი, მეფობდა ბულგარელებზე. მან ბრძანა ადრიანოპოლის ეპისკოპოსი მანუელის ორად გახერხვა და წმიდანს მკლავები მხრებამდე მოკვეთეს, რის შემდეგაც მისი წმინდა ნაწილები ძაღლებს დაუყარეს, რათა შეეჭამათ. ღვთის რისხვა დაატყდა თავს ურჩხულს და დაბრმავდა. მალე დიცენგი მისმა ქვეშევრდომებმა მოკლეს. მისი მემკვიდრე იყო მურტაგონი, რომელმაც დაიწყო ქრისტიანების სასტიკი დევნა. ქრისტეს ერთგული მსახურები, ვინც არ დაემორჩილა მის ბრძანებას ქრისტეს უარყოფის შესახებ, მან საპყრობილეში გაანადგურა, აწამა და არაადამიანური ტანჯვით მოკლა. წმიდა ეპისკოპოსები გიორგი დეველი [ახლანდელი ზაგარა, შავი ზღვის სანაპიროზე] და პეტრე, რომლებმაც თავიანთი სამწყსო დაამკვიდრეს ქრისტეს სარწმუნოებაში, უსასტიკეს და არაადამიანურ სატანჯველს, - ხელჯოხით გვემს მისცა. შემდეგ მახვილით მოჰკვეთეს მათ საპატიო თავები;

წმინდანებთან ერთად მოიყვანეს მრავალი მღვდელი და მონაზონი — სიონია, გაბრიელი, იოანე, ლეონტი, პაროდი, და სხვა უამრავი, სულ 377 ქრისტიანი — რომლებიც არ შეუშინდნენ არც წამებას, არც გადასახლებას და არც სიკვდილს. ისინი შეურიგებლად ამხილებდნენ მწვალებლობას და ქადაგებდნენ, რომ ყოვლისმპყრობელი ძე შეურევნელად განკაცდა და ამიტომაც ღირსია ხატებრივი გამოსახულებისა.

ქრისტიან მეთაურებს იოანეს და ლეონტესაც მახვილით მოჰკვეთეს თავი; წმიდა ლეონტი საჭურისი, ნიკეის ეპისკოპოსი, წარმართებმა მუცელში მახვილით მოაკვდინეს; გაბრიელი და სიონიუსიც მახვილით დაეცნენ; პაროდი, ყველაზე პატივმოყვარე პრესვიტერი, ჩაქოლეს.

ამ დროს ქრისტეს მრავალი სხვა ერთგული მსახური სცემეს და დააპატიმრეს. და არა მხოლოდ მრისხანე მურტაგონი, არამედ მისი მემკვიდრეები ბულგარეთის ტახტზე სასტიკად დევნიდნენ ქრისტიანებს, რომლებმაც სხვადასხვა წამებითა და მტკივნეული სიკვდილით მოიპოვეს მარადიული სამეფო საკუთარი თავისთვის.

მრავალი ტანჯვის შემდეგ ხატმებრძოლებმა ისინი ერთი გადაწყვეტილებით გაასამართლეს. მოწამეთა მთელი დასი სხვადასხვა წამებით და მახვილით მოკლეს. მათი სისხლი იქცა ეკლესიის სიმტკიცედ და ხატების პატივისცემა კვლავ განივრცო. ეკლესიამ ამ მოწამეთა დასი ერთად შეკრიბა და 817 წელს მათი ხსენება დააწესა.

azbyka.ru