ტროპარი, ხმა 4: მამაო მაკარი, მარხვითა და დუმილით განზარდე გულში მადლის ნათელი და წარუვალ სამკაულად მოიპოვე ქრისტეს წყალობა. უდაბნოს სიმშვიდეში, მღვიმეთა სიბნელეში ნათლად განბრწყინდი სიწმინდითა და დამარხე ვნებათა ხმაური. აწ, წინაშე უფლის მდგომმა, მოგვიხსენე ჩვენც, რათა მშვიდობით გავიაროთ გზა მარხვისა და სოფლის მღელვარება შენი ლოცვით დავამარცხოთ.

კონდაკი, ხმა 3: სულიერო სიმშვიდით შემოსილო მაკარი, მღვიმეებსა და დუმილში დამარხე თვით შენი თავი და სიწმინდის ნათლით იქეც მონასტრის სინათლედ. მარხვამ განწმინდა შენი გული, ლოცვამ აგამაღლა, სიმდაბლემ დაგიმკვიდრა ნეტარება. ქრისტეს წინაშე მდგომო მამაო, ლოცვით შეგვეწიე ჩვენ, რათა განვიმტკიცოთ რწმენა და წმიდად დავიცვათ მადლის სამოსელი.

ღირსი მაკარი მმარხველი, რომელიც ცხოვრობდა მეთორმეტე საუკუნეში, ერთ-ერთი იმ წმინდათაგანია, ვინც კიევო-პეჩორის მონასტრის ახლო მღვიმეებში ასკეტური ღვაწლით იპოვა სულიერი სრულყოფა. ისტორიული წყაროებში მრავალი მონასტრული გადმოცემა გვამცნობს მისი ცხოვრების სიმკაცრეს, დუმილსა და დაუღალავ ლოცვით მოღვაწეობას.

მაკარი აზნაურობისგან შორს, უბრალო ოჯახში აღიზარდა, თუმცა სიყრმიდანვე გამოირჩეოდა მშვიდი ბუნებითა და შინაგანი თავშეკავებით. ახალგაზრდა ასაკში მიაშურა კიევის წმინდა მღვიმეთა ლავრას, რომელიც იმ დროისათვის რუსის ქვეყნის უდიდესი სულიერი ცენტრი იყო. იქ, ღრმა გულითა და წმინდა მოშურნეობით, მან მიიღო მონაზვნობა და სრულიად მიეცა მარხვასა და უწყვეტ ლოცვას.

მარხვა მაკარისთვის მხოლოდ საკვებისაგან თავშეკავება არ იყო — ის იყო ბრძოლა საკუთარი გულის სიმყარისთვის, ვნებათა ჩაქრობისთვის და გონების განწმენდისთვის. გადმოცემის თანახმად, იგი კვირაობით მცირე პურსა და წყალს იღებდა, დანარჩენ დღეებში კი ზოგჯერ სრულიად უჭმელად რჩებოდა. მონასტრის ძმები მას „მიუდგომელ მმარხველს“ ეძახდნენ, რადგან მასში საოცარი მდგრადობა და სიმშვიდე შეინიშნებოდა.

მაკარი მხურვალედ ემსახურებოდა ძმებს: ხელით ამოჰქონდა წყალი ქვაბიდან, არ ერიდებოდა მძიმე სამუშაოს, ავადმყოფთა კელიებს თავად ასუფთავებდა, ღამეებს კი უხმო ლოცვით ატარებდა.

დემონური ცდუნებები მას ვერ ტეხდა. მოგვიანებით ძმები მოწმობდნენ, რომ მაკარი განსაკუთრებული სიმშვიდით აღასრულებდა ლოცვას — თითქოს მისი სული მიწის მიღმა იყო აღმართული.

იგი გარდაიცვალა მეთორმეტე საუკუნის მეორე ნახევარში. მისი წმინდა ნაწილები ახლო მღვიმეებში განისვენებს და საუკუნეთა განმავლობაში მრავალი მორწმუნე ემთხვევა, რადგან მისი მიერ აღსრულებული სულიერი ნიშანი — სიმშვიდის, თავშეკავებისა და მდგრადობის მადლი — დღემდე მოქმედებს.

ღირსი მაკარი მოღვაწეთა შორის აღიარებულია როგორც მმარხველობის მაგალითი, ერთგული მსახური და თავმდაბალი ბერი, რომლის ცხოვრებისეული გზა ბრწყინვალე დარიგებაა: „მშვიდობა არ იწყება გარედან, მშვიდობა არის შინაგან გულის კედლებში.”

ChatGPT

მოუსმინე: