ტროპარი, ხმა 4: ღირსო მამაო მაკარი, სიკეთითა და თავშეკავებით ანგელოზთა ცხოვრებას ებაძვე, სულიერი ბრძოლით დაამარცხე ისმაილთა მაცდურთა ძალა და მადლით განმტკიცებული ცხოველსმყოფელ სამებას მხურვალედ ეზიარე. აწ ევედრე ღმერთსა ჩვენთვის, რათა მშვიდობითა და სინანულით აღვასრულოთ გზა მარხვისა და მივიღოთ საუკუნო სიხარული.

კონდაკი, ხმა 4: სულიერი თვინიერებით განმსჭვალულო მაკარი, უდაბნოს ნათელო და მყუდროებაში ღმრთის განსაკუთრებულო ჭურჭელო, ლოცვითა და მარხვით მიწიერი ვნებანი მოკვდინე და ცად აღვარდნილი, მოიპოვე მადლის დაუშრეტელი ნათელი. აწ ჩვენცა ნუ დაგვივიწყებ, მამაო წმინდაო, რამეთუ შენ გაქვს უფლის წინაშე ძალოვანი მეოხება.

ღირსი მაკარი ალექსანდრიელი ღირსი მაკარი მეგვიპტელის თანამედროვე და მისი მეგობარი იყო. წმიდანი ორას ოთხმოცდათხუთმეტ წელს დაიბადა, ეგვიპტეში, ალექსანდრიის მახლობლად. ახალგაზრდობიდანვე გამოირჩეოდა სიმდაბლით, დუმილითა და მოყვასისადმი უსაზღვრო სიკეთით. ორმოც წლამდე ვაჭრობას მისდევდა, შემდეგ კი მოინათლა და უდაბნოში განმარტოვდა. რამდენიმე წლის შემდეგ იგი მღვდლად აკურთხეს და ეგვიპტის უდაბნოში „კელიების მონასტრის“ წინამძღვრად დაადგინეს.

მღვდლად კურთხევის შემდეგ მან დაიწყო მკაცრი ასკეტური ცხოვრება:

დღეში ერთხელ, მზის ჩასვლისას ცოტას იღებდა;

ზამთარსა და ზაფხულში ერთსა და იმავე შესამოსელს ატარებდა;

ხორცს, ღვინოსა და ზეთს სრულიად განერიდა;

კვირაობით ევქარისტიას იღებდა და შემდეგ კვლავ უდაბნოში ბრუნდებოდა.

მას ჰქონდა განსაკუთრებული სულიერი სიბრძნე და გარჩევა. მრავალი სნეული, შეპყრობილი და განსაცდელში მყოფი ადამიანი მისთან მიდიოდა და კურნებასაც პოულობდა. ამავე დროს, ღირსი მაკარი თავის თავს “უბადრუკს და ურჯულოს” უწოდებდა და ყველა მადლს ღმერთს მიაწერდა.

მაკარი ალექსანდრიელი საოცარი მოშურნეობით გამოირჩეოდა. როცა გაიგებდა ამა თუ იმ ბერის რაიმე გამორჩეული ღვაწლის შესახებ, ცდილობდა, მიებაძა მისთვის.

ერთხელ, როცა ეშმაკები ცდილობდნენ მისთვის მაცდუნებელი ხილვები ეჩვენებინათ, მაკარი ტირილში და ლოცვაში წერდა: „უფალო, გსურს – აცხოვნე; აღარ ძალმიძს ჩემი თავი დავიცვა“, და მასზე დაუყოვნებლივ გარდამოხდა სიმშვიდე.

ერთხელ ღირს მაკარის ყურძნის მტევანი მიართვეს. მას ძალიან მოუნდა შეეჭამა იგი, მაგრამ თავი შეიკავა და ხილი ერთ უძლურ მონაზონს გაუგზავნა. ეს მონაზონიც, თავის მხრივ, მოერია გემოთმოყვარეობას და ყურძენი მეორეს გადასცა, მეორემ - მესამეს. ბოლოს მტევანმა ისევ მაკარიმდე მიაღწია. წმიდა მამა გააკვირვა ბერების თავშეკავებამ და მადლობა შესწირა უფალს. ერთხელ წმიდანს დაეუფლა ამპარტავნული აზრი, რომ რომში წასულიყო სნეულთა განსაკურნებლად. ახოვანმა მოსაგრემ ტომარა ქვიშით დატენა, ზურგზე მოიგდო და მანამ დადიოდა ამ ტვირთით უდაბნოში, სანამ სხეული სრულიად არ გათანგა და მაცდური სულიც არ გაუქრა.

ხანგრძლივი და დაუცხრომელი ღვაწლისთვის ღმერთმა მაკარის სასწაულთქმედების და ადამიანთა ფარული აზრების განჭვრეტის ნიჭი მიმადლა და მრავალი საოცარი ჩვენების ხილვის ღირსიც გახადა.

ღირსი მაკარი სიცოცხლის ბოლოს გახდა სკიტიისა და ნიტრიის უდაბნოსთვის მაგალითი, სადაც ასობით ბერი მის მიერ წარმოთქმულ სიტყვებს მისდევდა. გარდაიცვალა დაახლოებით 394–395 წლებში.

წმიდა მამა გარდაიცვალა 100 წლის ასაკში.

„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.

მოუსმინე: