ტროპარი, ხმა 4: ქალწულო წმინდაო ევფრასია, სიწმიდით განბრწყინებულო და მოწამეობრივად განმტკიცებელო, ქრისტესთვის სისხლის დამთხეველო და აღმსარებელო, სხეულით დამარცხებულო, სულით კი ძლიერო. აწ ღვთის წინაშე მღაღადებელო, ევედრე ღმერთსა შენი ხსენების განმადიდებელთათვის, რათა მომადლოს წყალობა და მშვიდობა

კონდაკი, ხმა 2: სიწმინდით მორთულო სძალო ქრისტესო, ყოვლად უბიწო ევფრასია, სიკეთითა და სიმტკიცით დაამხე ურწმუნოთა მზაკვრობა, დიოკლეტიანეს რისხვა ძლიერმა სარწმუნოებამ გადაგატანინა და უხრწნელად შეგიმოსა მოწამეობის სამოსელი. აწ ნათლის სავანეში მდგომი, მოწყალებას ევედრე, რათა მშვიდობით ვპოვოთ გზანი მაცხოვრისა.

ქალწულმოწამე ევფრასია ცხოვრობდა მესამე–მეოთხე საუკუნეების მიჯნაზე და გარდაიცვალა დაახლოებით სამასს სამ წელს, იმპერატორ დიოკლეტიანეს დროს, ერთ-ერთი უდიდესი დევნის პერიოდში. იგი დაბადებული იყო ქრისტიანულ ოჯახში და სიყრმეშივე აღიზარდა ღვთის შიშში, სიწმინდეში და მუდმივ ლოცვაში. წმიდა ქალწულმოწამე ევფრასია სილამაზით გამორჩეული ქრისტიანი ქალწული, ნიკომიდიელ დიდგვაროვანთა შვილი იყო. მან ადრეული ასაკიდანვე აღუთქვა უმანკოება ქრისტეს და თავს ეძახდა საკურთხევლის ჭურჭელს. მარხვასა და ღამეებს გამუდმებულ ლოცვაში ატარებდა და ყოველგვარ ამქვეყნიურ სიამოვნებას განერიდა.

იმპერატორ მაქსიმიანეს დროინდელ დევნილობისას ქალაქის მმართველმა მტკიცედ მოითხოვა, რომ ევფრასია წარმართულ კერპებს მსხვერპლშეწირვით დამორჩილებოდა. წმიდა ქალწული გაბედულად აღუდგა წინ უღმრთოებას და წარმოთქვა: „ერთ ღმერთს ვეთაყვანები – იესო ქრისტეს, და არა გაქვავებულ კერპებს. სხეული ჩემი მიეცით ტანჯვას, ხოლო სული ჩემი ღმერთს ეკუთვნის!“

როცა პასუხად უარი მიიღო, ჯერ სასტიკად აწამა ქრისტეს აღმსარებელი. პირველად დარბაზში სცემეს იგი ლახვრებითა და ღეროებით, შემდეგ კი ცეცხლში ჩააგდეს, მაგრამ ცეცხლმა ვერაფერი დააკლო. ამის გამო მისი სხეულის ნაწილების მახვილებით ჭრა დაიწყეს. მტანჯველები გაოცებულები შესცქეროდნენ ევფრასიას, რომელიც ლოცულობდა და უფლის სახელს ადიდებდა.

შემდეგ ერთ მეომარს მისცა შესაგინებლად. წმიდანმა მხურვალედ შესთხოვა უფალს, დაეცვა მისი ქალწულობა. ღმერთმაც წყალობის თვალით მოხედა თავის რჩეულს: ევფრასიამ მხედარს ისეთი ბალახის მოძებნა შესთავაზა, რომელსაც შეეძლო მისი დაცვა მოწინააღმდეგის იარაღისა და სიკვდილისაგან. „მაგრამ, - თქვა მან, - ამ ბალახს მხოლოდ მაშინ აქვს ძალა, როცა ის მოწოდებულია ქალწულის და არა ქალის მიერ. მეომარმა დაიჯერა და ევფრასიასთან ერთად ბაღში შევიდა. წმიდანმა დაგლიჯა მცენარეები, რომლებიც პირველად მოხვდა ხელთ, შემდეგ ურჯულოს შესთავაზა, გამოეცადა ბალახის ძალა – ფოთლები კისერზე დაიფინა და სთხოვა ძლიერად დაეკრა მისთვის მახვილი. მხედარი ასეც მოიქცა და ბრძენმა ქალწულმა შვებით შეჰვედრა სული უფალს.

ქრისტიანებმა დაფარულად წაიღეს მისი წმინდა მოწამეული ნეშტი და პატივით დაკრძალეს.

წმინდა ევფრასია დგას როგორც სიმტკიცის, ქალწულებრივი სიწმინდისა და უშიშრობის მაგალითი ქრისტიან ქალთა შორის.

წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.

მოუსმინე: