ტროპარი, ხმა 4: უდაბნოსმოყვარე მამანო, მარტინიანე და გალაქტიონ, ლოცვითა და მარხვით განიწმინდეთ და ბელოზეროს მიწა სიწმიდით განანათლეთ. ერთსულოვნებით ემსახურეთ ქრისტეს და მონაზვნებს სულიერი გზა უჩვენეთ; ევედრე ქრისტესა ღმერთსა, რათა შეიწყალნეს სულნი ჩვენნი.

კონდაკი, ხმა 3: სიმდაბლითა და სიყვარულით ერთად იღვაწეთ, ღირსნო მამანო, და სიჩუმეში მოიპოვეთ მადლი. ლოცვით ზეცად აღიწიეთ და მონაზვნური ღვაწლი განამტკიცეთ; ამისთვისცა გიღაღადებთ თქვენ: გიხაროდეთ, ბელოზეროს წმიდა სამკაულნო.

ღირსნი მარტინიანე და გალაქტიონი ეკუთვნიან მეთხუთმეტე საუკუნის რუსული მონაზვნობის დიდ ასკეტურ ტრადიციას და მოღვაწეობდნენ ბელოზეროს მხარეში, რომელიც იმ ხანებში ცნობილია იყო მკაცრი მონაზვნური ცხოვრებითა და სულიერი ღვაწლით.

ღირსი მარტინიან ბელოზერელი (ერისკაცობაში მიხეილი) ათას სამას სამოცდაათ წელს დაიბადა სოფელ ბერეზნიკებში. ცამეტი წლის იყო წმიდანი, როცა სახლიდან გაიპარა, მონასტერში მივიდა და ღირს კირილე ბელოზერელს დაემოწაფა. საღვთო შურით აღსავსე ყმაწვილი მარტინიანე ბაძავდა თავის მოძღვარს და ყველაფერში მას ემორჩილებოდა. მან მონასტერში ისწავლა წერა-კითხვა, შემდეგ კი, მოძღვრის კურთხევით, წიგნების გადაწერას მიჰყო ხელი. გავიდა დრო და წმიდანი ჯერ-ბერდიაკვნად აკურთხეს, შემდეგ კი მღვდელ-მონაზვნად. ღირსი კირილეს სიკვდილის შემდეგ ნეტარი მარტინიანე ვოჟის ტბაში მდებარე უკაცრიელ კუნძულზე განმარტოვდა, სადაც თანდათან შემოიკრიბნენ მისი ხელმძღვანელობით მოღვაწეობის მსურველი ბერები. წმიდა მამამ მათთვის უფლის ფერიცვალების ტაძარი ააგო და წეს-განგებაც შეუდგინა. გავიდა ხანი და ღირს მარტინიანეს თერაპონტეს მონასტრის ძმებმა წინამძღვრობა სთხოვეს. მისი იღუმენობის დროს სულიერი ცხოვრება ჰყვაოდა ამ სავანეში. მოგვიანებით, მარტინიანე სერგი რადონეჟელის სავანის წინამძღვარი გახდა.

მისი ცხოვრება გამოირჩეოდა:

განუწყვეტელი იესოს ლოცვით;

მკაცრი მარხვითა და თავშეკავებით;

ღრმა სიმდაბლითა და დუმილით;

სრულყოფილი მორჩილებით სულიერი მამებისადმი.

ათას ოთხას ორმოცდათხუთმეტ წელს ღირსი მამა კვლავ დაუბრუნდა თერაპონტეს მონასტერს. ღვთის მადლით ღირსი მარტინიანე გახდა სულიერი მოძღვარი მრავალი მონაზონისა. იგი ასწავლიდა არა სიტყვით, არამედ ცხოვრებით, თავად იყო მაგალითი მონაზვნური სრულყოფისა. სიცოცხლის უკანასკნელ წლებში იგი ძლიერ ავადმყოფობდა, სიარულიც არ შეეძლო და მოწაფეებს დაჰყავდათ ტაძარში. ათას ოთხას ოთხმოცდასამ წელს მშვიდობით მიიცვალა 85 წლის ასაკში და მისი საფლავი მალე გახდა მადლმოსილი ადგილი. ათას ხუთას თოთხმეტ წელს მოხდა მისი უხრწნელი ნაწილების აღმოყვანება.

ღირსი გალაქტიონ ბელოზერელი თერაპონტეს მონასტერში ცხოვრობდა და ღირსი მარტინიანეს მოწაფე და მორჩილი იყო. წმინდანი მამასავით უვლიდა მოხუც მოძღვარს და, როცა იგი ძალიან დაუძლურდა, საკუთარი მხრებით დაჰყავდა ტაძარში. ხედავდა რა მოწაფის სულიერ ზრდას, მარტინიანემ იგი სალოსობის მძიმე ღვაწლზე აკურთხა. ადამიანის თვალისათვის დაფარული მოღვაწეობით ნეტარმა მამამ სულიერ სრულყოფას მიაღწია და უფლისგან განჭვრეტის ნიჭი მიემადლა.

იგი განსაკუთრებით გამოირჩეოდა:

სიმდაბლითა და მორჩილებით;

მძიმე შრომის სიყვარულით;

ძმათა მსახურებითა და გულმოწყალებით.

გალაქტიონი უხმოდ და დაფარულად მოღვაწეობდა, მაგრამ მისი სიწმიდე ყველასათვის საცნაური გახდა. იგი ღირსი მარტინიანესთან ერთად იზიარებდა მონაზვნურ ღვაწლს და ერთსულოვნებით ემსახურებოდა ქრისტეს.

ღირსი გალაქტიონი გარდაიცვალა ათას ხუთას ექვს წელს და მოძღვრის, მარტინიანე ბელოზერელის ფეხებთან დაკრძალეს, თერაპონტეს მონასტერში.

ღირსნი მარტინიანე და გალაქტიონი ბელოზეროს მხარისთვის იქცნენ სულიერი ნათლის მატარებლებად. მათმა ცხოვრებამ აჩვენა, რომ სიმდაბლე, ერთსულოვნება და ლოცვა ადამიანის სულს ღმერთთან ამაღლებს. ეკლესიამ ისინი ღირსთა დასში შერაცხა, როგორც მონაზვნური ცხოვრების ნათელი მაგალითები.

„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.

მოუსმინე: