ტროპარი, ხმა 4: ქრისტესათვის სალოსობის გზით სიბრძნის სიმაღლეს მიაღწიე, ღირსო მიხეილ, სიმდაბლით დაფარე მადლი და ლოცვით განანათლე ნოვგოროდის მხარე; ევედრე ქრისტესა ღმერთსა, რათა შეიწყალნეს სულნი ჩვენნი.

კონდაკი, ხმა 3: სალოსობის სამოსით შემოსილო, მაგრამ ზეციური სიბრძნით გამშვენებულო, ღირსო მიხეილ, დაცინვა სიხარულად მიიღე და სინანულის გზაზე მრავალნი დააყენე. ამისთვისცა ვღაღადებთ შენდამი: გიხაროდენ, ქრისტესმიერ ბრძენო მოღვაწეო.

ღირსი მიხეილ კლოპელი იყო XV საუკუნის რუსული ეკლესიის ერთ-ერთი გამორჩეული მოღვაწე, ცნობილი როგორც ქრისტესათვის სალოსი და დაყუდებული. იგი მოღვაწეობდა ნოვგოროდის მახლობლად, კლოპის მონასტერში, მძიმე და სულიერად დაძაბულ ეპოქაში, როცა რუსეთს პოლიტიკური არეულობა, სოციალური უსამართლობა და ეკლესიური განსაცდელები აწუხებდა.

მისი წარმომავლობა ბოლომდე ცნობილი არ არის; გადმოცემის მიხედვით, იგი შესაძლოა მაღალი წრის ან თავადაზნაურობის შვილი ყოფილიყო, მაგრამ ნებაყოფლობით უარყო პატივი, ქონება და ამქვეყნიური დიდება და აირჩია სალოსობის გზა, რათა სიმდაბლითა და უხილავი ღვაწლით ემსახურა ღმერთსა და ადამიანებს.

ღირსი მიხეილ კლოპელი ბოიართა გვარის ჩამომავალი იყო და დიდ მთავარ დიმიტრი დონელს (1363 – 1389) ენათესავებოდა. მან ქრისტესთვის სალოსობის ღვაწლი იტვირთა, დატოვა მოსკოვი და ძაძებით მოსილი ჩავიდა კლოპის მონასტერში, ნოვგოროდის მახლობლად. წმიდანი ტაძარში მგალობლად და მკითხველად გაამწესეს, ტრაპეზის დროსაც ის უკითხავდა ძმებს წმიდანთა ცხოვრებებს და თავისი მშვენიერი, ღვთივსულიერი ხმით ყველას გულს ულბობდა. ერთხელ, ფერისცვალების დღესასწაულზე, კლოპის სავანეში ჩამოვიდა დიმიტრი დონელის ვაჟი -კონსტანტინე. როცა წირვა დამთავრდა, იგი მეუღლესთან ერთად ტრაპეზზე მიიწვიეს, უცნობი მოწესე იობის წიგნს კითხულობდა. მთავარს ხმა ეცნაურა, მივიდა მკითხველთან, მასში თავისი ნათესავი მიხეილ მაქსიმეს ძე შეიცნო და თაყვანი სცა. სალოსმა მიუგო: „მხოლოდ ჩემმა შემქმნელმა ღმერთმა უწყის მე ვინა ვარ,” მაგრამ ის კი დაადასტურა, რომ მიხეილი ერქვა.

ღირსი მიხეილი შეგნებულად იქცეოდა როგორც გონებადაკარგული, რათა:

თავი დაეღწია კაცობრივი დიდებისგან;

უშიშრად ეთქვა სიმართლე ძლიერთა ამა ქვეყნისათა;

დაფარულად მოეხდინა ლოცვითი და სინანულის ღვაწლი.

იგი ატარებდა ღარიბულ ტანსაცმელს, ხშირად დადიოდა ფეხშიშველი, იტანდა დაცინვასა და შეურაცხყოფას, მაგრამ ყველაფერს მადლიერებით იღებდა. მისი „სისულელე“ სინამდვილეში იყო ღრმა სიბრძნე, ხოლო სიტყვები — წინასწარმეტყველური მხილება.

ღვთის მადლით ღირსი მიხეილ კლოპელს მიენიჭა:

ადამიანთა გულის საიდუმლოთა შეცნობა;

წინასწარმეტყველების ნიჭი;

კურნებათა და ნუგეშის ძალა.

იგი ამხელდა უსამართლობას, ამხნევებდა დაჩაგრულთ, მოუწოდებდა სინანულისკენ როგორც ერისკაცებს, ისე მთავრებსა და საეკლესიო პირებს. ნოვგოროდელები მას ჯერ ვერ იგებდნენ, მაგრამ მოგვიანებით შეიცნეს მისი სიწმიდე.

ღირსი მამა 44 წელი ცხოვრობდა მონასტერში, დაუცხრომელი ღვაწლისთვის უფალმა მას განჭვრეტის უნარი მიმადლა. იგი ამხელდა ადამიანთა ნაკლოვანებებს და არ უფრთხოდა ძლიერთა ამა სოფლისათა.

ერთხელ ღირსმა მიხეილმა ქვიშაზე დააწერა: „სასუმელი ცხოვრებისა მოვიღო“ (ფს. 115,4), ამ ადგილას წყარო აღმოცენდება“. მართლაც, მიწიდან წყალმა ამოხეთქა. შიმშილობის დროს წმინდა მამის ლოცვით ხორბალი არ ილეოდა მონასტრის ბეღელში, თუმცა ბერები უხვად ურიგებდნენ მას დამშეულებს.

ღირსი მიხეილ კლოპელი მშვიდობით მიიცვალა დაახლოებით 1453–1456 წლებში. მისი ნეშტი დაკრძალეს კლოპის მონასტერში, იმ ადგილას, რომელზეც თვითონვე მიანიშნა. შემდგომში მრავალი სასწაული აღესრულებოდა მის საფლავთან, რის გამოც ეკლესიამ იგი წმინდანთა დასში შერაცხა, როგორც სალოსობისა და სიმდაბლის ნათელი მაგალითი.

„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.

მოუსმინე: