ტროპარი, ხმა 4: სიყვარულითა და სიბრძნით შემოსილო, ღირსო მამაო მარკიანე, სიმდიდრე ზეცად გადააქციე და ეკლესიას თავმდაბლად ემსახურე. სიწმიდითა და მოწყალებით ქრისტეს მსახურად გამოეცხადე; ევედრე ქრისტე ღმერთსა, რათა შეიწყალნეს სულნი ჩვენნი.

კონდაკი, ხმა 3: ღვთის სახლის კეთილმწყობრად მოღვაწეო, მოწყალების უხვო წყაროვ, ღირსო მარკიანე, მიწიერი საგანძური ზეციურს შეწირე და სიწმიდით განანათლე ეკლესია. ამისთვისცა ვღაღადებთ შენდამი: იხარე, სიყვარულისა და მსახურების მოძღვარო.

ღირსი მარკიანე იყო კონსტანტინეპოლის დიდი ეკლესიის — წმიდა სოფიას ტაძრის — პრესვიტერი და იკონომოსი, ერთ-ერთი გამორჩეული მამა მეხუთე საუკუნის ეკლესიაში, რომლის ცხოვრება ნათლად აერთიანებს სიწმიდეს, სიბრძნესა და საქველმოქმედო ღვაწლს.

ღირსი მარკიანე დაიბადა რომში, კეთილმორწმუნე და შეძლებულ ქრისტიანულ ოჯახში. ბავშვობიდანვე მიიღო საფუძვლიანი განათლება; მოგვიანებით ოჯახი გადავიდა კონსტანტინეპოლში, სადაც მან დაასრულა სწავლა და სულიერად განმტკიცდა. ადრეული ასაკიდანვე გამოირჩეოდა სიმდაბლით, ზომიერებითა და ღრმა სარწმუნოებით.

მშობლების გარდაცვალების შემდეგ მარკიანემ მიიღო დიდი მემკვიდრეობა. თუმცა მან არ აირჩია ამქვეყნიური კეთილდღეობა. ქრისტეს სახარების მიხედვით, მთელი ქონება მოახმარა ეკლესიის კეთილმოწყობასა და ღარიბთა მსახურებას.

მისი განსაკუთრებული ღვაწლი იყო:

წმიდა მოწამე ანასტასიის სახელობის ტაძრის აღდგენა და მდიდრული შემკობა;

წმიდა მოწამე ირინეს ტაძრის აშენება;

წმიდა ანასტასიას უხრწნელი ნაწილების ღირსეულად გადმოსვენება და დასვენება მისივე ტაძარში.

მიუხედავად გარეგნული დიდებისა, ღირსი მარკიანე ცხოვრობდა მკაცრი ასკეტური წესით. იგი ინახავდა მარხვას, ღამისთევით ლოცულობდა, უბრალო ტანსაცმლით იმოსებოდა და ყველაფერში ზომიერებას იცავდა. მისი ცხოვრება იყო შინაგანი სიწმიდის გამოხატულება და არა გარეგნული ბრწყინვალების ძიება.

მისმა ზნეობრივმა სიწმიდემ და სიბრძნემ კონსტანტინეპოლის პატრიარქის ყურადღება მიიქცია. პატრიარქმა იგი პრესვიტერად აკურთხა და დანიშნა დიდი საპატრიარქო ტაძრის იკონომოსად — ეკლესიური ქონებისა და მოწყალების განმგებლად.

ამ მსახურებაში ღირსი მარკიანე გამოირჩეოდა:

სიმართლითა და უპოვართა ზრუნვით;

ეკლესიის ქონების კეთილსინდისიერი მართვით;

სამღვდელოებისა და ერის ერთნაირი სიყვარულით.

იგი ეკლესიის მსახურად რჩებოდა ბოლომდე, ყოველგვარი პატივმოყვარეობის გარეშე.

ღირსი მარკიანე მშვიდობით მიიცვალა დაახლოებით 472–474 წლებში. იგი დაკრძალეს კონსტანტინეპოლში, წმიდა იოანე ნათლისმცემლის სახელობის ტაძარში.

ეკლესია მას მოიხსენებს, როგორც:

მოწყალების მამა;

ეკლესიის მშენებელი;

სიწმიდით შემოსილი მღვდელი.

მისი ცხოვრება დღემდე რჩება მაგალითად იმისა, თუ როგორ შეიძლება სიმდიდრე იქცეს ზეციურ საგანძურად, ხოლო ძალაუფლება — თავმდაბალ მსახურებად.

„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.

მოუსმინე: