ტროპარი, ხმა 4: მწყემსო სიმდაბლისა და სიბრძნისა, ღირსო დომენტიანე, მელიტინის ეკლესია სარწმუნოებით განამტკიცე და მამათა გადმოცემით განანათლე. სიტყვითა და ცხოვრებით ქრისტეს გზას გვიჩვენებდი; ევედრე ქრისტე ღმერთსა, რათა შეიწყალნეს სულნი ჩვენნი.

კონდაკი, ხმა 3: ღვთის მადლით შემოსილმა მწყემსმა ეკლესია მშვიდობით წარმართე, ღირსო დომენტიანე. სიმდაბლით მოიპოვე სულიერი სიმაღლე და ერთგულებით დაიცავი ჭეშმარიტება; ამისთვისცა ვღაღადებთ შენდამი: იხარე, მამაო და მოძღვარო ღმრთისმსახურებისაო.

ღირსი დომენტიანე, მელიტინელი ეპისკოპოსი ცხოვრობდა მეექვსე საუკუნის მიწურულსა და მეშვიდე საუკუნის დასაწყისში, იმპერატორ იუსტინე უმცროსის დროს. იგი ადრე დაქვრივდა.

წმიდა დომენტიანე ახალგაზრდობიდანვე გამოირჩეოდა ღრმა სარწმუნოებითა და სულიერი სიფხიზლით. იგი მონაზვნობა შეიმოსა, შეიყვარა სიმდაბლე, მარხვა, განუწყვეტელი ლოცვა და წმიდა თავშეკავებული ცხოვრებით ცხოვრობდა. წმიდა წერილისა და მამათა სწავლების გულმოდგინე შესწავლამ იგი სიბრძნითა და განსჯის უნარით აღავსო.

მისი სულიერი ღვაწლი იმდენად ნათელი იყო, რომ ეკლესიამ იგი ღირსად სცნო ეპისკოპოსური მსახურებისთვის. 30 წლის იყო წმიდანი, როცა ქალაქ მელიტინის ეპისკოპოსად აირჩიეს.

მელიტინელი ეპისკოპოსის ხარისხში დადგენის შემდეგ წმიდა დომენტიანე წარმოიჩინდა როგორც:

სარწმუნოების მტკიცე დამცველი;

ეკლესიის მშვიდობის მოყვარული;

გლახაკთა და დაჩაგრულთა მამობრივი მზრუნველი.

იგი ეპარქიას მართავდა არა მკაცრი ძალაუფლებით, არამედ სიყვარულითა და პირადი მაგალითით. მისი ქადაგება იყო მშვიდი, მაგრამ სულიერად ძლიერი; სიტყვა — სავსე საღვთო სიბრძნით.

წმიდა დომენტიანე მოღვაწეობდა იმ ეპოქაში, როცა ეკლესია სხვადასხვა დოგმატური არეულობისა და პოლიტიკურ-რელიგიური ზეწოლის წინაშე იდგა. იგი ერთგულად იცავდა მართლმადიდებლურ სწავლებას და მამათა გადმოცემას, ამხელდა ცთომილებებს და იცავდა ეკლესიის ერთობას.

მართლმადიდებლობის მხურვალე დამცველს და სამწყსოს მოსიყვარულე მღვდელმთავარს სახელმწიფოებრივი დავალებებით ხშირად გზავნიდნენ სპარსეთში. საყოველთაო სითბოთი გარემოცული დომენტიანე ხშირად ღებულობდა მდიდრულ საჩუქრებს, მაგრამ მათ გლახაკებსა და უპოვრებს უნაწილებდა.

მიუხედავად ზეწოლისა და წინააღმდეგობებისა, არასოდეს გადაუხვევია ჭეშმარიტების გზიდან. სწორედ ამ ურყევი ერთგულებისთვის ეკლესიამ მას ღირსისა და აღმსარებლის პატივი მიაგო.

ღირსი დომენტიანე მშვიდობით მიიცვალა ექვსას ერთ წელს. მისი ცხოვრება იყო უწყვეტი მსახურება ღმერთისა და ადამიანების მიმართ. მისი ხსოვნა ეკლესიაში დამკვიდრდა, როგორც მაგალითი იმისა, თუ როგორ შეიძლება ეპისკოპოსური ძალაუფლება გადაიქცეს თავმდაბალ და წმიდა მსახურებად.

ღვთის ნებით, წმიდანი სიცოცხლეში და სიკვდილის შემდეგ აღსრულებული მრავალი სასწაულით გაბრწყინდა.

„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.

მოუსმინე: