ტროპარი, ხმა 4: მონაზვნური ღვაწლითა და გულის სიწმინდითა საღმრთო მადლის ჭურჭლად იქმენ, და სასწაულთა ნათლითა განანათლე მორწმუნენი. სიმდაბლით დაფარე დიდება შენი, ღირსო მამაო ევსტათი საკვირველთმოქმედო, ევედრე ქრისტესა ღმერთსა სულთა ჩვენთა ცხონებასა.

კონდაკი, ხმა 3: მდუმარებითა და ლოცვითა ზეციურ მადლს შეერთე, და სასწაულთა მოქმედებითა სარწმუნოება განამტკიცე. ღირსო ევსტათი, ქრისტეს წინაშე შუამდგომელ იყავ ჩვენთვის, რომელნი პატივს გცემენ სიყვარულით.

ღირსი ევსტათი ქალაქ ტარძსში დაიბადა. 20 წლის წმიდანმა ფარულად დატოვა ოჯახი, აგვაროვის სავანეში (ოლიმპოზე, მცირე აზიაში) მივიდა და იქ დაემკვიდრა. იგი მკაცრი, თავშეკავებული ცხოვრებით ცხოვრობდა: მხოლოდ პურითა და წყლით საზრდოობდა, ღამეებს ლოცვაში ათევდა.

ევსტათი გამოირჩეოდა:

ღრმა მდუმარებითა და შინაგან ლოცვით;

უკიდურესი სიმდაბლითა და მორჩილებით;

ღარიბთა და სნეულთა მიმართ მოწყალებით;

ღვაწლის სიმკაცრისა და გულის სიწმინდის გამო უფალმა იგი დააჯილდოვა სასწაულთმოქმედების მადლით. მისი ლოცვით:

მრავალი სნეული განიკურნებოდა;

ეშმაკეული განთავისუფლდებოდა;

შეწუხებულნი ნუგეშს პოულობდნენ;

საღვთო ტრფიალებით აღსავსე ბერი ძმებმა სავანის იღუმენად აირჩიეს. ხატმბრძოლი ლეონ სომეხის მეფობაში (813-820 წლები) ღირსი ევსტათი განერიდა დევნას და მთებსა და უდაბნოებში იმალებოდა. იგი გამუდმებით ლოცულობდა და თავს არიდებდა დიდებას და სასწაულებს მხოლოდ ღვთის სადიდებლად აღასრულებდა. იგი განაგრძობდა მშვიდ და დაფარულ ცხოვრებას, როგორც ნამდვილი მამა სულიერი, რომელმაც სხვათა ცხონებას საკუთარი სიცოცხლე შესწირა.

სიკვდილის წინ იღუმენმა დამოძღვრა ძმები: მიწიერ კეთილდღეობას ნუ მიემსჭვალებით, საუკუნო ცხოვრებაზე იფიქრეთ გამუდმებით, შემდეგ პირჯვარი გადაიწერა და სიტყვებით – „ხელთა შენთა, უფალო, შეგვედრებ სულსა ჩემსა,” – მშვიდობით მიიცვალა, 95 წლის ასაკში.

ეკლესიამ იგი განადიდა, როგორც ღირსი და საკვირველთმოქმედი, სულიერი სიბრძნისა და მადლის მატარებელი.

„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.

მოუსმინე: