ტროპარი, ხმა 4: უდაბნოს მშვენებავ და სათნოებით აღმოცენებულო ყვავილო, ღირსო მამაო გიორგი ქოზიბელო, მარხვითა და ლოცვით სული განწმინდე და ვნებათა ქარიშხალი დააცხრე. ამისათვისცა ღირს იქმენ ზეციური ნუგეშისა; ევედრე წმიდაო, ქრისტესა ღმერთსა, რათა შეიწყალნეს სულნი ჩვენნი.

კონდაკი, ხმა 4: გამოსჩნდი ბრწყინვალედ მნათობად, გიორგი, და განანათლებ საღმრთოთა შარავანდედთა მიერ, რომელი სარწმუნოებით გიღაღადებენ, ევედრე ჩუენთვის მეუფესა ქრისტესა, მდინარეთა შინა გამოჩინებულსა და განმანათლებელსა კაცთა ნათესავისასა.

ღირსი გიორგი ქოზიბელი ეკუთვნის იმ დიდ მამებს, რომელთაც პალესტინის უდაბნო აქციეს სულიერი ნათლისა და ლოცვის ადგილად. იგი მოღვაწეობდა მეშვიდე საუკუნეში და დაკავშირებულია ქოზიბის (ქოზივას) მონასტერთან, რომელიც მდებარეობს იორდანეს ხეობის კლდოვან უდაბნოში, იერუსალიმსა და იერიქონს შორის.

ადრეული ცხოვრება

წმიდა გიორგი დაიბადა კეთილმორწმუნე ქრისტიანულ ოჯახში. ბავშვობიდანვე გამოირჩეოდა ღრმა სარწმუნოებით, სიმდაბლითა და წმიდა ცხოვრების სიყვარულით. მან ადრეულ ასაკშივე შეიძულა ამქვეყნიური დიდება და გულით ეძიებდა უფლის მსახურებას. წმიდა წერილის კითხვა და ლოცვა მისი სულიერი აღზრდის საფუძველი გახდა.

მონაზვნობა ქოზიბაში

ახალგაზრდა გიორგი მივიდა ქოზიბის მონასტერში, რომელიც იმ დროისთვის უკვე ცნობილი იყო დიდი ასკეტების მოღვაწეობით (აქ მოღვაწეობდნენ წმიდა იოანე ქოზიბელი და სხვა უდაბნოს მამები). მონასტერში იგი დაემორჩილა გამოცდილ სულიერ მამებს და დაიწყო მკაცრი მონაზვნური ცხოვრება.

მისი მორჩილება, დუმილი და შრომისმოყვარეობა ყველასათვის მაგალითი იყო. იგი არ ეძიებდა ადამიანურ ქებას, არამედ ცდილობდა მხოლოდ ღვთის წინაშე ყოფილიყო მართალი. მარხვა, ღამისთევა, ცრემლიანი ლოცვა და სრული უარყოფა საკუთარი ნებისგან იყო მისი ყოველდღიური ღვაწლი.

ასკეტური ღვაწლი

ღირსი გიორგი განსაკუთრებით გამოირჩეოდა:

მკაცრი მარხვით (ხშირად მრავალდღიანი უჭმელობით);

განუწყვეტელი იესოს ლოცვით;

სხეულებრივი სიღარიბითა და სულის სიმდიდრით;

მშვიდი ხასიათითა და გულმოწყალებით.

მისი სულიერი ღვაწლი თანდათან იქცა შინაგან ნათლად. იგი არა მხოლოდ საკუთარ ვნებებს ამარცხებდა, არამედ სხვებისთვისაც სულიერი ნუგეშისა და გზის მაჩვენებელი ხდებოდა.

სულიერი მამობა და წინამძღვრობა

ღვთის ნებით ღირსი გიორგი აირჩიეს ქოზიბის მონასტრის წინამძღვრად. მიუხედავად იმისა, რომ ეს მსახურება დიდ პასუხისმგებლობას მოითხოვდა, იგი სიმდაბლით დათანხმდა, როგორც მორჩილებას.

მისი წინამძღვრობის დროს მონასტერში გამეფებული იყო:

სულიერი ერთსულოვნება;

მკაცრი, მაგრამ სიყვარულით სავსე დისციპლინა;

წმიდა მამათა გადმოცემის ერთგულება.

იგი არ მართავდა ძმობას ძალით, არამედ პირადი მაგალითით. ძმები ხედავდნენ, რომ მათი წინამძღვარი პირველ რიგში საკუთარ თავს ამცირებდა და სხვებს ემსახურებოდა.

სასწაულები და მადლი

წმიდა გიორგის ლოცვებით მრავალი ადამიანი იღებდა სულიერ ნუგეშს. გადმოცემით ცნობილია, რომ მისი ლოცვა:

განკურნებდა სულიერად და ხორციელად სნეულებს;

ამშვიდებდა შფოთვასა და სასოწარკვეთილებას;

აძლევდა ძალას მონაზვნებს სულიერ ბრძოლაში.

თუმცა თავად წმიდანი გაურბოდა სასწაულთა გამჟღავნებას და ყველაფერს ღვთის მადლს მიაწერდა.

მშვიდობიანი აღსასრული

ღირსი გიორგი ქოზიბელი ღრმა სიბერემდე მიაღწია. წინასწარ განჭვრიტა თავისი აღსასრული, მოემზადა ლოცვითა და სინანულით და მშვიდობით მიიცვალა უფალში.

მისი სხეული მონასტერში დაკრძალეს, ხოლო მისი სული, ეკლესიის რწმენით, ზეციურ სავანეთა მკვიდრი გახდა. მონასტრის ძმობა კი დიდხანს ინახავდა მის ხსოვნას, როგორც უდაბნოს ნათლისა და მორჩილების ცოცხალ მაგალითს.

სულიერი მნიშვნელობა

ღირსი გიორგი ქოზიბელის ცხოვრება გვასწავლის, რომ:

უდაბნო შეიძლება იქცეს ზეცად, როცა იქ ღმერთი სუფევს;

სიმდაბლე არის სულიერი ძალის წყარო;

ჭეშმარიტი წინამძღვრობა მსახურებაა და არა პატივი.

იგი დღემდე რჩება მაგალითად მონაზვნური ცხოვრების, სიჩუმისა და შინაგანი ლოცვის გზისა.

ChatGPT

მოუსმინე: