მართლმადიდებელი ეკლესია დიდი მარხვის დაწყების წინ, ყველიერის შაბათს აღნიშნავს ხსენებას ყოველთა ღირსთა მამათა და დედათა, ღვაწლით გაბრწყინვებულთა. ეს არის საერთო საეკლესიო დღესასწაული, რომელიც ეძღვნება ყველა იმ მონაზონსა და ასკეტს, — ცნობილსა თუ უცნობს, — რომლებმაც თავიანთი ცხოვრება მიუძღვნეს სინანულს, ლოცვას, მარხვასა და ღმერთთან განუწყვეტელ კავშირს.

ტროპარი, ხმა 4: ღვაწლით გაბრწყინებულნო ღირსნო მამანო და დედანო, უდაბნოთა შვენებანო და მონასტერთა მნათობნო, მარხვითა და ცრემლითა განიწმინდეთ გულნი თქუენნი და ანგელოზებრივსა ცხოვრებასა მიემთხვიენით; ევედრეთ ღმერთსა ჩვენთვის, რომელნი სარწმუნოებით გიგალობთ, რათა ჩვენცა ღირს ვიქმნეთ სინანულისა გზითა საუკუნო ნათელსა შესვლასა.

კონდაკი, ხმა 2: სოფლისა დიდებანი შეურაცხყავით და ჯვარი ქრისტესი მხურვალედ იტვირთეთ, ვითარცა ნუგეშისმცემელნი სულიერნი უდაბნოთა შინა განმარტოვდით; გაბრწყინდით მადლითა ღმრთისათა და იქმენით ეკლესიისა ძლიერ საყრდენად; ამისთვისცა გიღაღადებთ: ევედრეთ ღმერთსა ჩვენთვის ღირსნო მამანო და დედანო, ღვაწლით გამშვენებულნო.

ამ დღესასწაულის არსი მდგომარეობს შემდეგში:

სიწმინდის უნივერსალურობა – ეკლესია გვიჩვენებს, რომ წმიდანობა არ შემოიფარგლება მხოლოდ ცნობილი სახელებით. მრავალი ღირსი მამა და დედა დარჩა ისტორიულად უცნობი, მაგრამ ისინი ღვთის წინაშე გაბრწყინდნენ.

ღვაწლის თეოლოგია – ასკეზა (მარხვა, მღვიძარება, დუმილი, მორჩილება) არ არის მიზანი თავისთავად, არამედ საშუალებაა გულის განწმენდისა და ღმერთთან ერთობისთვის (თეოზისი).

ეკლესიის ცოცხალი ტრადიცია – მონაზვნური ცხოვრება არის სახარებისეული სრულყოფილების გზის განსაკუთრებული გამოხატულება („ვისაც უნდა ჩემთან მოსვლა, უარყოს თავი თვისი…“ – მათე 16; 24).

ამ დღის აღნიშვნის მიზანია:

1. მადლიერება:
ეკლესია მადლობას სწირავს ღმერთს იმ სულიერი ღვაწლისთვის, რომელიც მრავალმა ღირსმა მამამ და დედამ აღასრულა კაცობრიობისათვის.

2. მაგალითის ჩვენება:
მორწმუნენი იხსენებენ მათ ცხოვრებას, როგორც გზამკვლევს სულიერ ცხოვრებაში, — სინანულში, მორჩილებაში, სიმდაბლესა და სიყვარულში.

3. შთაგონება მარხვის გზაზე:

ხშირად ეს ხსენება დაკავშირებულია დიდმარხვის პერიოდთან, როდესაც ასკეტური იდეალი განსაკუთრებულად აქტუალურია. მონაზვნური ღვაწლი გვახსენებს, რომ მარხვა მხოლოდ საკვებისგან თავშეკავება კი არა, არამედ შინაგანი გარდაქმნაა.

რა თეოლოგიური მნიშვნელობა აქვს?

მონაზვნობა ეკლესიაში აღიქმება როგორც „ანგელოზებრივი ცხოვრება მიწაზე“. ამის მაგალითებად შეგვიძლია მოვიხსენიოთ:

ანტონი დიდი – უდაბნოს მამათა მამა, რომლის ღვაწლმა საფუძველი ჩაუყარა ქრისტიანულ მონაზვნობას.

მარიამ ეგვიპტელი – სინანულისა და სულიერი გარდაქმნის ნათელი მაგალითი.

შიო მღვიმელი – ერთ-ერთი ასურელ მამათაგანი, რომელმაც საქართველოში განამტკიცა მონაზვნური ტრადიცია.

მაგრამ ამ დღეს ეკლესია არა მხოლოდ მათ, არამედ ყველა უცნობ მოღვაწეს იხსენებს — მათ, ვინც დუმილით, მღვიძარებითა და ცრემლით იღვწოდა.

დღესასწაულის სულიერი გზავნილია:

შეგვახსენებს, რომ:

ჭეშმარიტი დიდება არის არა მიწიერი დიდება, არამედ ღვთის წინაშე გაბრწყინება.

ყოველი ქრისტიანი მოწოდებულია სიწმინდისკენ — თავისი მდგომარეობის შესაბამისად.

მონაზვნური ღვაწლი არის ეკლესიის გულისცემა — ლოცვითი საყრდენი მთელი სამყაროსათვის.

ChatGPT

მოუსმინე: