კონდაკი: ზეგარდამო მოიღე საღმრთო გამოცხადებაი და ივლტოდი, ბრძენო, შფოთთაგან სოფლისათა, და ღირსად მარტოებით იმყოფებოდი, და სასწაულთმოქმედებაი მოიღე, და მადლი უძლურთა კურნებისა, ბასილი ყოვლადსანატრელო.

ღირსი ბასილი იყო მერვე საუკუნის ბერი და ქრისტეს აღმსარებელი. იგი მოღვაწეობდა იმ დროს, როდესაც ბიზანტიის იმპერიაში მძვინვარებდა ხატმბრძოლობა. ამ მოძრაობას განსაკუთრებით უწყობდა ხელს იმპერატორი ლეონ ისავრიელი და შემდეგ მისი მემკვიდრე კონსტანტინე მეხუთე.

ბასილი სიყრმიდანვე მონაზვნურ ცხოვრებას შეუდგა. იგი ცნობილი იყო მკაცრი მარხვით, დაუცხრომელი ლოცვითა და სიმდაბლით. მისი სულიერი ცხოვრება ბევრისთვის მაგალითი გახდა და მრავალი ადამიანი მოდიოდა მასთან სულიერი რჩევისა და ნუგეშის მისაღებად.

როდესაც ხატმბრძოლებმა დაიწყეს წმიდა ხატთა განადგურება და მათი თაყვანისცემის აკრძალვა, ღირსი ბასილი გაბედულად გამოვიდა ეკლესიის სწავლების დასაცავად. იგი ამტკიცებდა, რომ ხატთა პატივისცემა დაკავშირებულია თვით განკაცების საიდუმლოსთან — რადგან იესო ქრისტე ხორციელად გამოეცხადა სამყაროს, მისი ხატოვანი გამოსახვაც ეკლესიისთვის დასაშვებია და პატივსაცემია.

ამის გამო წმიდანი შეიპყრეს, დააპატიმრეს და მრავალგვარი ტანჯვა მიაყენეს. იგი დიდი ხნის განმავლობაში იტანდა ციხეს, შიმშილსა და შეურაცხყოფას, მაგრამ ქრისტეს სარწმუნოებას არ უღალატა. სწორედ ამიტომ ეკლესიამ მას აღმსარებელი უწოდა — რადგან მან ტანჯვით აღიარა ქრისტე, თუმცა მოწამეობრივად არ აღსრულებულა.

ლეონ ისავრიელის გარდაცვალების შემდეგ წმიდანი გაათავისუფლეს და ცხოვრების დარჩენილი წლები მან კვლავ მონასტერში გაატარა, ლოცვასა და სულიერ ღვაწლში. დაახლოებით შვიდას ორმოცდაათ წელს მშვიდობით მიიცვალა.

ეკლესია ღირს ბასილი აღმსარებელს პატივს მიაგებს როგორც ხატთა თაყვანისცემის ერთ-ერთ მამაც დამცველს და წმიდა ასკეტს.

„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.

მოუსმინე: