კონდაკი: ნათელ ცისკროვნად მთიებად მოგიგო დღეს ეკლესიამ, განაქარვენ რა ყოველნი ბოროტმადიდებელთა ზრახვანი, ვინაცა გევედრებით ხსენებისა შენისა აღმასრულებელნი: დაგვიფარენ ზეცისა მესაიდუმლეო, დიდებულო პროკოფი.

ღირსი პროკოპი დეკაპოლელი გალილეის ტბის აღმოსავლეთით, დეკაპოლის, ანუ ათქალაქის ოლქში მოღვაწეობდა, სირია-პალესტინის საზღვრის რეგიონში.

სიყრმიდანვე გამოირჩეოდა ღვთისმოშიშებითა და მკაცრი ასკეტური ცხოვრებით. ახალგაზრდობაშივე დატოვა ამქვეყნიური ცხოვრება, წავიდა მონასტერში და თავი მთლიანად მიუძღვნა ლოცვას, მარხვასა და სულიერ ღვაწლს. მისი სათნოება და სულიერი სიბრძნე იმდენად დიდი იყო, რომ მრავალიქრისტიანი მოდიოდა მასთან რჩევისა და სულიერი დახმარებისათვის.

მერვე საუკუნეში ბიზანტიის იმპერიაში დაიწყო ხატმბრძოლობა. ამ მოძრაობას მხარს უჭერდა იმპერატორი ლეონ ისავრიელი და მოგვიანებით მისი შვილი კონსტანტინე მეხუთე. ისინი კრძალავდნენ წმიდა ხატთა თაყვანისცემას და დევნიდნენ მათ დამცველებს.

წმიდა პროკოპი თავის თანამოსაგრესთან, წმიდა ბასილისთან, რომლის ხსენება არის ოცდარვა თებერვალს და მართლმადიდებლობის სხვა ერთგულ დამცველებთან ერთად ახოვნად აღუდგა წინ ახალაღმოცენებულ ხატმებრძოლთა ერესს. იმპერატორის ლეონ ისავრიელის ბრძანებით, იგი შეიპყრეს, სასტიკად აწამეს, შემდეგ კი საპყრობილეში ჩააგდეს, სადაც წმიდა ბასილისთან ერთად იმყოფებოდა მტარვალი მეფის აღსრულებამდე.

მრავალი წლის განმავლობაში იტანდა ტანჯვას, ციხესა და შეურაცხყოფას, მაგრამ ქრისტეს სარწმუნოებას არ უღალატა. სწორედ ამიტომ ეკლესიამ მას აღმსარებელი უწოდა — ანუ ის, ვინც ტანჯვით აღიარა ქრისტე, თუმცა მოწამეობრივი სიკვდილით არ დასრულებულა მისი ცხოვრება.

ხანგრძლივი ტანჯვის შემდეგ წმიდანი გაათავისუფლეს. სიცოცხლის დარჩენილი წლები კვლავ მონასტერში გაატარა ლოცვასა და ასკეტურ ღვაწლში. წმიდა მამა მშვიდობით მიიცვალა ღრმა მოხუცებულობაში შვიდას ორმოცდაათ წელს.

ეკლესია ღირს პროკოპი დეკაპოლელს პატივს მიაგებს როგორც ხატთა თაყვანისცემის დამცველს, მამაც აღმსარებელსა და დიდ ასკეტს.

„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.

მოუსმინე: