ახალმოწამე ილია წარმოშობით იყო ქალაქ ტრაბზონიდან (ისტორიული ტრაპეზუნტი), რომელიც შავი ზღვის სამხრეთ სანაპიროზე მდებარეობდა და იმ დროს ეკუთვნოდა ოტომანთა იმპერიას.

ილია ქრისტიანულ ოჯახში გაიზარდა და სიყრმიდანვე ღრმად მორწმუნე იყო. იგი გამოირჩეოდა მშვიდი ხასიათით, სიმართლითა და ღვთისმოშიშებით. იმ ეპოქაში ოსმალეთის ხელისუფლება ხშირად ზეწოლას ახდენდა ქრისტიანებზე, რათა მათ სარწმუნოება შეეცვალათ.

გადმოცემის მიხედვით, ილიას მოსთხოვეს ქრისტიანობის უარყოფა და ისლამის მიღება. მიუხედავად მუქარისა და ტანჯვისა, მან მტკიცედ აღიარა ქრისტე და უარი თქვა სარწმუნოების დატოვებაზე. მისი ურყევი სარწმუნოების გამო იგი დააპატიმრეს და მძიმე წამება დაუწყეს.

ბოლოს, 1749 წელს, ქრისტეს აღიარებისათვის სიკვდილით დასაჯეს. ასე აღესრულა იგი როგორც ახალმოწამე — ანუ მოწამე, რომელმაც ქრისტესთვის სიცოცხლე უკვე ოსმალეთის ეპოქაში დასდო.

მართლმადიდებელი ეკლესია პატივს მიაგებს წმიდა ილიას როგორც სიმტკიცისა და ერთგულების მაგალითს. მისი ღვაწლი მრავალი ქრისტიანისთვის გახდა რწმენის განმტკიცების წყარო.

„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.