ღირსი იოანე მომკელი ცხოვრობდა დაახლოებით X საუკუნეში და განთქმული იყო მონაზვნური ღვაწლითა და სიმდაბლით. მისი სახელწოდება „მომკელი“ უკავშირდება მის საქმიანობას – იგი ახალგაზრდობაში მიწათმოქმედებასა და მოსავლის მკას ეწეოდა. თუმცა ეს სიტყვა სულიერი მნიშვნელობითაც განიმარტება: იგი თითქოს სულიერ ნაყოფსაც „მკიდა“, ანუ მრავალი ადამიანი მიიყვანა სინანულსა და ქრისტიანულ ცხოვრებამდე.

იოანე ახალგაზრდობიდანვე იყო ღვთისმოშიში და უბრალო ცხოვრებას ეწეოდა. მძიმე შრომაში, მარხვასა და ლოცვაში განამტკიცა სულიერი ცხოვრება. ბოლოს მან დატოვა საერო ყოფა და მონაზვნად აღიკვეცა, რათა სრულიად ღმერთს მიძღვნოდა.

მონასტერში იგი გამოირჩეოდა: დიდი მორჩილებით, შრომისმოყვარეობით, სიმდაბლითა და მდუმარებით.

გადმოცემით, იგი ხშირად მუშაობდა მინდორში სხვა ძმებთან ერთად, თუმცა ყოველთვის ლოცვას აერთებდა შრომას. სწორედ ამ შრომისმოყვარეობისა და სულიერი ღვაწლის გამო მას „მომკელი“ უწოდეს — როგორც მიწის ნაყოფის, ასევე სათნოებათა „მომკელი“.

ღვთის მადლით ღირსი მამა იოანე გახდა მაგალითი მონაზვნური ცხოვრებისათვის. სიცოცხლის ბოლოს იგი მშვიდობით მიიცვალა და ეკლესიამ იგი წმინდანთა დასში შერაცხა.

მისი ცხოვრება გვახსენებს, რომ ქრისტიანისათვის ყოველდღიური შრომაც შეიძლება გახდეს სულიერი ღვაწლი, თუ იგი ლოცვასა და სიმდაბლესთან არის შეერთებული.