ღირსი მარუფი დაიბადა მესოპოტამიის მხარეში, დიონისში, ღარიბ ოჯახში. ბავშვობიდანვე გამოირჩეოდა გონებით, სიწმინდითა და ღრმა მოშურნეობით. იგი თავიდანვე მიენდო შრომისა და წმინდა წერილის შესწავლას, განსაკუთრებით კი სიყვარულით სწავლობდა ქრისტეს ჯვრის ძალას, რამაც მთელი მისი ცხოვრება გაამშვენა.

ახალგაზრდობიდანვე მარუფი ასკეტურ ცხოვრებას მისდევდა: მარხვა, ღამისთევის ღვაწლი, დაუსრულებელი ლოცვა და მოწყალება მისი არსებობის ბუნებრივი ნაწილი გახდა. ამბობენ, რომ მას უკვე ახალგაზრდობაში ჰქონდა ის სიმშვიდე და ღვთივსათნო სიქველე, რომელსაც უხუცესი მამებიც კი აღტაცებით უყურებდნენ.

გარკვეული ხნის შემდეგ სამღვდელო დასში ჩადგა და მალევე იქნა არჩეული დიონის ეპისკოპოსად — ეს ტიტული მას არა როგორც პატივი, არამედ როგორც მძიმე ღვაწლი, ისე ესმოდა.

ეპისკოპოსად ყოფნისას მარუფი განსაკუთრებულად ზრუნავდა შვილობილებზე:

აშენებდა და აღადგენდა ტაძრებს;

ყურადღებით უვლიდა ობლებსა და ქვრივებს;

უფროს-უმცროს მორწმუნეებს ასწავლიდა სიმშვიდესა და სიმდაბლეს;

იცავდა ხალხს უსამართლო გადასახადებისგან და ტერორისგან, რომლებიც იმხანად ხშირად მოდიოდნენ სასანიანთა მხარისაგან.

მისი ავტორიტეტი იმდენად დიდი იყო, რომ მეფეებიც კი პატივს სცემდნენ მის სიტყვას: მარუფი მშვიდობისმყოფელი იყო სასოფლო თემებსა და დიდ ქალაქებს შორისაც.

IV–V საუკუნეების მიჯნაზე სირია-მესოპოტამია სავსე იყო ერეტიკული სწავლებებითა და დაპირისპირებებით. მარუფი ერთ-ერთი პირველი მოღვაწე იყო, ვინც ამ ერესებს მშვიდი, მაგრამ მტკიცე სიტყვით უპირისპირდებოდა.

იგი მონაწილეობდა ეკლესიის დიპლომატიურ საქმეებშიც: ცნობილია, რომ იგი რომსა და სირიის ეკლესიებს შორის შუამავლობდა, რათა განემტკიცებინა ერთობა და ერთსულოვნება.

მარუფი განსაკუთრებულად იღვწოდა მოწამეთა პატივისცემისთვის. ბევრ წამებულს, მარტვილს სწორედ მის ეპარქიაში მიეცა ქალაქი და მისი მეციხოვნეობა. წმინდანს ასევე მიეწერება წმინდანთა ნაწილთა აღმოყვანება და მათი აღდგომის დღესასწაულებზე გადაბრძანება, რასაც თან ახლდა მრავალი განკურნება.

ქალაქის მცხოვრებლები მოწმობდნენ, რომ ეპისკოპოსის ლოცვით:

ავადმყოფნი განიკურნებოდნენ;
გვალვები წყდებოდა;
მტრობისა და სისხლისღვრის დაწყნარება შესაძლებელი ხდებოდა.

მარუფი არაერთხელ აღმოჩნდა დაპატიმრებული და წამებული სასანიანთა ხელისუფლებისგან — მას ბრალს სდებდნენ ქრისტიანთა ხელშეწყობაში. ერთხელ, გადმოცემის მიხედვით, მას სასტიკად სცემდნენ და ქუჩებში ათრევდნენ, მაგრამ იგი მშვიდად იმეორებდა: „ქრისტე ჩემი ძალაა, და არავის ძალაუფლება არ გადამხრის“.

სასწაულებრივად გადარჩენილი კვლავ უბრუნდებოდა თავის სამწყსოს.

ღირსი მარუფი ეპისკოპოსი მონაწილეობდა კონსტანტინეპოლის II (381წ.) და მესალიანების წინააღმდეგ მიმართულ ანტიოქიის ადგილობრივ კრებაში (383წ.).

403-404 წლებში წმიდანი ორჯერ შეხვდა იმპერატორ არკადის, სპარსელი ქრისტიანების გასაჭირი ამცნო და დახმარება გამოითხოვა; იმპერატორმა თეოდოსი უმცროსმა ღირსი მამა ორჯერ გაგზავნა შაჰ იეზდიგერდთან იმპერიასა და სპარსეთს შორის საზავო ხელშეკრულების დადებაზე მოსალაპარაკებლად.

414 წელს მარუფი იეზდიგერდის კარზე ელჩად მსახურობდა, მან კეთილგანაწყო მეფე ქრისტიანების მიმართ და დიდად შეუწყო ხელი სპარსეთში ჭეშმარიტი სარწმუნოების აღმსარებლობის თავისუფლებას. იგი აღადგენდა საპორის დროინდელ დევნულობისას დანგრეულ ქრისტიანულ ტაძრებს, გამოითხოვა წმიდა მოწამეთა ნაწილები და ისინი მიტროპოლში (ტიგრიტში) გადაასვენა;

დაღლილი მრავალწლიანი ღვაწლით, დევნითა და უდიდესი მზრუნველობით, მარუფმა სიცოცხლის ბოლო წლებში სნეულება შეიბრუნა. გარდაცვალების წინ თავის თავმდაბალ საზოგადოებას უთხრა: „არ დატოვოთ უფლის მცნებანი; მშვიდობა და სიყვარული გქონდეთ, რამეთუ ქრისტე თვითონ იქნება თქვენი მფარველი“.

ღირსი მარუფი მშვიდობით მიიცვალა 422 წელს. მისი საფლავი მალევე გახდა სასწაულთა წყარო. მოგვიანებით, მისი ნეშტი ეგვიპტეში გადაასვენეს და ღვთისმშობლის სახელობის სკიტის მონასტერში დააბრძანეს.

მისი ხსოვნა აღინიშნება აღმოსავლეთისა და დასავლეთის ეკლესიებში.

მარუფი ითვლება: მშვიდობისმყოფელად; მძლავრ შუამავლად გაჭირვებულთათვის; ეპისკოპოსის მსახურების მაგალითად; მოწამეთა პატივისმცემელ დიდ მოღვაწედ.

„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.

მოუსმინე: