მეოთხე საუკუნეში სირიის მზით დამწვარ მიწებზე, კვიროსის მახლობლად სადაც წითელი ქვიშა ჰაერში ცეკვავს და ხანდახან თითქოს თავად ღმერთი ჩერდება მოსვენებისთვის, ცხოვრობდა ერთი მშვიდი და ღონიერი კაცი – მირონი, რომელიც მერე მთელს ქვეყანას, როგორც „უდაბნოს მკვიდრი“ - შეიყვარა..

წმიდანის დედა იხსენებდა: ბავშვობიდანვე გამოირჩეოდა რაღაც უხილავი თბილი მზერით. თანატოლები თამაშით რომ ერთობოდნენ, მირონი ჩუმად იჯდა ხოლმე ხის ჩრდილში და უცნაურად მშვიდ მზერას უსწორებდა ცას. — „ამ ბავშვს გულში სხვა ხმები ესმის… არა ჩვენი სოფლის ხმები, არამედ ზეციური“. ასე იზრდებოდა მშვიდი, ფრთხილი ნაბიჯებით, თითქოს წინასწარ ესმოდა, რომ წუთისოფლის გზები მისთვის არ იყო გასავლელი.

როდესაც მოეძალა სულიერი წყურვილი, დატოვა მშობლიური მხარე. მისი გზა ჩრდილოეთის მთებს გაჰყვა — ისეთი სიცარიელე იდგა იქ, თითქოს თავად დრო დამჯდარიყო ლოდებზე და ელოდა ადამიანებს. მირონი უდაბნოს მიუახლოვდა და იგრძნო, თითქოს რაღაც უხილავმა ხელმა მხარზე შეეხო: — „აქ იქნები… აქ ისწავლი ღმერთთან ლაპარაკს“. იგრძნო ეს არა ყურით, არამედ გულით.

წლების განმავლობაში ის მარტო ცხოვრობდა. მისი სამკვიდრებელი იყო პატარა ქოხი კლდეს მიყრდნობილი; მისი საზრდო — სიმშვიდე და მცირე ბალახი; მისი ცხოვრება — ლოცვა, დუმილი. ხანდახან უდაბნოს ქარი ასე ეუბნებოდა: — „დარჩი, მირონ… დიდ ადამიანს აქ გაზრდის ღმერთი“.

მისი ერთ-ერთი ყველაზე დიდი მადლი სიმშვიდე იყო — არა უბრალო სიწყნარე, არამედ ისეთი სიღრმისეული სიმყუდროვე, თითქოს ადამიანი გულში ზღვას ატარებს და იმ ზღვას არაფერი ამღვრევს.

როდესაც ეშმაკი ცდუნებით მოდიოდა, მირონი უბრალოდ ამბობდა: — „გმადლობ, რომ მაფრთხილებ, მაგრამ მე სხვა გზა ავირჩიე“. და როგორც ამბობენ, სიბნელე უკან იხევდა, რადგან ვერ პოულობდა მის გულში ბზარს.

მიუხედავად იმისა, რომ თვითონ განმარტოებას ეძებდა, ხალხმა მაინც შეიტყო უდაბნოს ბერის შესახებ. ერთნი ამბობდნენ: „იქ არის ერთი, რომელიც სიტყვას არ იტყვის, მაგრამ გული მაინც გიმსუბუქდება“. სხვები ამბობდნენ: „მის ლოცვაში ძალაა — უხილავი, მაგრამ საოცრად ნაზი“.

მირონი ადამიანებს არასოდეს აძევებდა. კართან ქვაზე ჩამოჯდებოდა, ჩუმად მოუსმენდა და ერთი-ორი სიტყვით პასუხობდა, მაგრამ ამ სიტყვებს იმდენი სიმშვიდე ჰქონდა, რომ ადამიანები შეცვლილი მიდიოდნენ უკან. ბევრმა მის წინაშე დატოვა გასაჭირი, ცოდვა, წყენა — თითქოს უდაბნოს ქარმა წაიღო ყველაფერი.

წმიდანმა სახელი გაითქვა სნეულთა კურნების და ეშმაკთა განსხმის ნიჭით. სულიერი დამოძღვრის მსურველებს ნეტარი მამა ურჩევდა, თავშეკავებულნი ყოფილიყვნენ, ცხონებაზე ეზრუნათ, თავი მოეზღუდათ ვერცხლისმოყვარებისა და მრისხანებისაგან. ღირსი მირონის მოწაფეები იყვნენ: იაკობ განდეგილი (ხსენება 26 ნოემბერს), ლიმნეი (ხსენება 23 თებერვალს), დომნინა (ხსენება 1 მარტს) და ბევრი სხვა. იმ დროისათვის კვიროსის ოლქში ბევრი სავანე დააარსა.

წლების შემდეგ, როცა მისი სახე უკვე მზისა და ქარის მიერ ამოტვიფრულ ხატს ჰგავდა, მირონმა იგრძნო, რომ დრო იყო უკან დაბრუნებულიყო იქ, საიდანაც მოვიდა. გულში ჩაესმა ჩუმი ხმა: „კაცო, კარგად იმდუმარე უდაბნოში… ახლა მოდი ჩემთან“.

ბერმა განისვენა მშვიდად, ისე, როგორც მხოლოდ სიმშვიდის კაცი დაისვენებდა — ხელები გულზე დაედო, და თითქოს იღიმებოდა კიდეც, რადგან ცხოვრება ბოლომდე გულწრფელად, შეურყევლად გაატარა.

დღემდე ამბობენ, რომ სადაც მირონი ცხოვრობდა, ქარი სხვანაირად უბერავს — მშვიდად. თითქოს ჯერ კიდევ ახსოვს მისი ნაბიჯების ხმა. როდესაც იქ მისვლით ვინმე ტკივილსა და შეჭირვებას ებრძვის, თითქოს სიჩუმე ეუბნება: „ნუ გეშინია. აქ მირონი ცხოვრობდა — და ყველაფერი მშვიდობიანად იქნება.“

„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.

მოუსმინე: