თეოლოგიური არსი დღესასწაულისა.

კრება ყოვლადწმიდისა ღვთისმშობელისა — ეს არის მართლმადიდებელი ეკლესიის დიდი დღესასწაული, რომელიც აღინიშნება ქრისტეშობის შემდეგ დღეს.

სიტყვა „კრება“ ეკლესიურ ენაში ნიშნავს ლიტურგიულ შეკრებას, მადლიერ და სადიდებელ აღსრულებას. ამ დღეს ეკლესია შეკრებილად ადიდებს ყოვლადწმიდა ღვთისმშობელს, როგორც იმ წმიდა პიროვნებას, რომლის მიერაც აღსრულდა კაცობრიობის ხსნის საიდუმლო — ღმერთის განკაცება.

თუ ქრისტეშობის დღეს ყურადღება მთლიანად მაცხოვარზეა მიმართული, მომდევნო დღეს ეკლესია ბუნებრივად უბრუნდება იმას, ვინც თავისუფალი ნებით, მორჩილებითა და სიწმინდით გახდა ღმერთკაცის დედა.

წმიდა მამათა სწავლებით, ღვთისმშობელი არ არის მხოლოდ ისტორიული ფიგურა, არამედ: წმიდა ირინეოს ლიონელის სწავლებით არის ახალი ევა, რომლის მორჩილებამ განკურნა ძველი ევას ურჩობა;

წმიდა გრიგოლ ნოსელის სწავლებით არის ცოცხალი ტაძარი, სადაც დამკვიდრდა უხილავი ღმერთი;

წმიდა იოანე დამასკელის სწავლებით არის ხიდი ცასა და მიწას შორის, რომლის მიერაც ღმერთი შეურიგდა კაცობრიობას.

კრება ყოვლადწმიდისა ღვთისმშობელისა გვასწავლის: მადლიერებას ღმერთის წინაშე; მორჩილების ძალას; იმას, რომ ღმერთი ადამიანის თავისუფალ თანხმობას ელის.

ღვთისმშობლის სიტყვები — „აჰა მე მხევალი უფლისა, მეყავნ მე სიტყვისაებრ შენისა“ — რჩება ქრისტიანული ცხოვრების უმაღლეს ფორმულად.

დღეს წმიდა ეკლესია კვლავ სიხარულით არის აღვსილი. გუშინ ვზეიმობდით ჩვენი უფლისა და მაცხოვრის — იესო ქრისტეს შობას; დღეს კი ეკლესია გვიწვევს, რომ შეკრებილად ვადიდოთ ყოვლადწმიდა ღვთისმშობელი, ის, ვინც გახდა კაცობრიობის ხსნის საიდუმლოს ცოცხალი მსახური.

ეკლესია ამ დღეს „კრებას“ უწოდებს, რადგან ქრისტეს შობის შემდეგ ბუნებრივად ვიკრიბებით მადლიერებით მის წინაშე, რომლის მეშვეობითაც ღმერთი მოვიდა ჩვენთან. შობა არ არის მხოლოდ ისტორიული მოვლენა; ის არის შეხვედრა ღმერთსა და ადამიანს შორის, და ამ შეხვედრის კარიბჭე გახდა ყოვლადწმიდა ქალწული მარიამი.

ღვთისმშობელი არ ყოფილა იძულებული ღვთის ნებას დამორჩილებოდა. იგი თავისუფალი ნებით პასუხობს ანგელოზს: „აჰა მე მხევალი უფლისა, მეყავნ მე სიტყვისაებრ შენისა“. ამ მოკლე სიტყვებშია მთელი კაცობრიობის პასუხი ღმერთის მოწოდებაზე. იქ, სადაც ევამ თქვა „არა“, მარიამმა თქვა „კი“. ამიტომ უწოდებენ წმიდა მამები მას ახალ ევას, სიცოცხლის დასაწყისს, მორჩილების გამარჯვებას.

დღესასწაული გვახსენებს, რომ ღმერთი ადამიანის გარეშე არ მოქმედებს. იგი ელის ჩვენს თანხმობას, ჩვენს გულს, ჩვენს ნებას. ღვთისმშობელი გახდა ცოცხალი ტაძარი, რომელშიც დამკვიდრდა უხილავი ღმერთი. იგი გახდა ხიდი ცასა და მიწას შორის, რადგან თავის წიაღში იტვირთა ის, ვისაც მთელი სამყარო ვერ იტევს.

ამ დღეს ეკლესია ასევე იხსენებს წმიდა იოსებ დამწინდველს, დავით მეფესა და იაკობს, - უფლის ძმას, რათა დაგვანახოს, რომ ქრისტე ჭეშმარიტად შევიდა ადამიანურ ისტორიაში — ოჯახში, მოდგმაში, რეალურ ცხოვრებაში. მაგრამ ამ ისტორიის გულში დგას ერთი სუფთა, მორჩილი და მდუმარე ფიგურა — ღვთისმშობელი.

მისი ცხოვრება არ ყოფილა ხმაურიანი. იგი არ ქადაგებდა მოედნებზე, არ ქმნიდა სასწაულებს ხალხის თვალწინ, მაგრამ მისი სიჩუმე გახდა უფრო ძლიერი, ვიდრე სიტყვები; მისი მორჩილება — უფრო ღრმაა, ვიდრე ძალაუფლება. ამიტომ ეკლესია დღეს მას მხოლოდ ხოტბას არ შეასხამს, არამედ გვასწავლის მისგან მორჩილებას, მდუმარებას, ღმერთზე სრულად მინდობას.

ძმანო და დანო, კრება ყოვლადწმიდისა ღვთისმშობელისა გვიწვევს, რომ ჩვენც გავხდეთ ღმერთის ნების დამტევნი. თითოეულ ჩვენგანში უნდა დაიბადოს ქრისტე — რწმენით, სინანულით, სიყვარულით. მაგრამ ეს მხოლოდ მაშინ მოხდება, თუ ჩვენს გულშიც გაიჟღერებს ღვთისმშობლის სიტყვა: „მეყავნ მე სიტყვისაებრ შენისა“.

მივმართოთ ყოვლადწმიდა ღვთისმშობელს ლოცვით: გვასწავლოს მორჩილება, გვიბოძოს სიმდაბლე, დაგვიცვას თავისი მეოხებით და მიგვიყვანოს თავის ძესთან — ჩვენს მაცხოვარ იესო ქრისტესთან, რომელსაც შვენის ყოველი დიდება, პატივი და თაყვანისცემა უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.

„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი IV, თბილისი, 2003 წ.

მოუსმინე: