ღირსი მემნონ საკვირველთმოქმედი სიყრმიდანვე მოღვაწეობდა მეხუთე–მეექვსე საუკუნეებში (ზოგიერთი წყარო მეოთხე საუკუნის ბოლოსაც ასახელებს) ეგვიპტის ან პალესტინის უდაბნოში. იგი გამოირჩეოდა უკიდურესი ასკეზით, მკაცრი მარხვით, უწყვეტი ლოცვითა და განსაკუთრებული სიმდაბლით. უდაბნოს ერთ-ერთ მონასტრის იღუმენად არჩევის შემდეგ წმიდანი ბრძნულად და ფრთხილად მართავდა საძმოს, ეხმარებოდა მათ ლოცვითა და რჩევა-დარიგებით.

მრავალი წლის განმავლობაში ცხოვრობდა მარტოობაში (ან მცირე საძმოში), იკვებებოდა მხოლოდ მწირი მცენარეული საკვებით, ხოლო ღამეებს ფსალმუნების კითხვასა და გულმხურვალე ლოცვაში ატარებდა. მიუხედავად მაღალი სულიერი მდგომარეობისა, იგი თავს „უღირსად" და „ყოველთა ცოდვილთა უკანასკნელად" მიიჩნევდა, ყოველთვის თავს არიდებდა პატივსა და დიდებას, ხოლო თუ ვინმე მას სიწმინდეს მიანიჭებდა, მტკიცედ უარყოფდა.

მოუკლებელი ლოცვისა და შრომის შედეგად ღირსმა მამამ მიიღო წინასწარჭვრეტის მადლი. მისი ლოცვით უდაბნოში წყარო გაჩნდა, განადგურდა კალია, რომელიც ნათესებს სპობდა, ჩაძირული გემის მგზავრები გადარჩნენ. წმიდანის სიკვდილის შემდეგ მის მიმართ აღვლენილი ლოცვებით იგივე სასწაულები მეორდებოდა.

მისი „სასწაულები" არ იყო გარეგნული ეფექტების გამოჩენა, არამედ გამოიხატებოდა სულიერი ნიჭებით:

ავადმყოფთა განკურნება ლოცვითა და ზეთის ცხებით;

დემონთა განდევნა მტკიცე რწმენითა და ვრის ნიშნით;

შორსმჭვრეტელობა – მომლოცველთა გულის ფიქრების წაკითხვა და მათი სულიერი მდგომარეობის ზუსტად განსაზღვრა;

ბუნების მორჩილება – გადმოცემით, უდაბნოს მხეცები მას ემორჩილებოდნენ, ხოლო წყაროები მისი ლოცვით ჩნდებოდა.

აღსასრულის წინ მან თავისი მოწაფეები დალოცა, ურჩია ერთმანეთის სიყვარული, ლოცვა და სიმდაბლის დაცვა, და მშვიდად შეჰვედრა სული უფალს. მისი ნაწილები პატივით დაასვენეს მონასტერში, სადაც საუკუნეების განმავლობაში აღესრულებოდა მრავალი სასწაული მისი ლოცვით.

„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი II, თბილისი, 2001 წ.

მოუსმინე: